Antonio Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme (urodzony w Château de La Fere en Picardie, 22 kwietnia 1518 roku, zmarł w Les Andelys, Eure, 17 listopada 1562 roku) herb

Najstarszy syn Karola IV "Wspaniałomyślnego" Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, księcia de Vendôme i Franciszki Robertyng-Capet-Valois-Alençon, księżnej de Beaumont, córki René Robertyng-Capet-Valois-Alençon, księcia d'Alençon, hrabiego de Perche.

Książę de Vendôme i de Baumont-au-Maine od 25 marca 1537 roku do 17 listopada 1562 roku, król Nawarry, książę de Béarn, hrabia de Foix od 29 maja 1555 roku do 17 listopada 1562 roku, książę d'Albret i par Francji od 1 grudnia 1556 roku do 17 listopada 1562 roku, generalny namiestnik Francji od 1561 roku do 17 listopada 1562 roku, seneszal d'Armagnac.

Poślubił w Moulins en Bourbonnais, Allier, 20 października 1548 roku Joannę III d'Albret (urodzona w Pau, 7 stycznia 1528 roku, zmarła w Ile de France, Paryż, Hôtel du Prince de Condé, 9 czerwca 1572), królową Nawarry, hrabinę de Foix, du Périgord, wicehrabinę de Limoges, współksiężnej Andory, księżną d'Albret i para Francji, księżną de Bois-Belle, hrabinę de Rodez, d'Armagnac, du Perche, de Fézensac, de L'Isle-Jourdain, de Porhoët, de Pardiac, wicehrabinę de Lomagne, de Fézenzaguet, de Brulhois, de Cressey, d'Auvillars, baronową de Castelnau, de Caussade, de Montmiral, seniorkę de La Flęche, de Baugé, córkę Henryka II d'Albret, hrabiego de Gause, du Périgord, de Penthičvre i wicehrabiego de Limoges, de Tartas, króla Nawarry, księcia de Gandie, de Montbauc, de Peńafiel i hrabiego Nemours i de Foix, para Francji, hrabiego de Bigorre, de Ribagorza i wicehrabiego de Béarn, księcia d'Albret, wicehrabiego de Limoges i seniora de Limoges i Małgorzata Robertyng-Capet-Valois-Orléans-Angoulęme, córki Karola I Robertyng-Capet-Valois-Orléans-Angoulęme, hrabiego d'Angoulęme i de Perigord.

W Moulins, w 1548 roku poślubił Joannę d'Albret, córkę króla Henryka II d'Albret i królowej Małgorzaty d'Angouleme. W 1555 roku zmarł teść Antoniego i Joanna została królową Nawarry, a Antoni przez to małżeństwo został nie tylko królem, lecz także hrabią Foix, Bigorre, Armagnac i Périgord oraz wicehrabią Béarn. Królestwo Nawarry od 1512 roku było okupowane przez Hiszpanię, a Antoni próbował uzyskać niepodległość dla Nawarry. Był gotowy do poświęcenia wszystkiego, aby osiągnąć swój cel. Nie był człowiekiem religijnym i zmieniał wyznanie kilka razy. Jego nawrócenie się na katolicyzm poróżniło go z żoną. Antoni miał też romans z Louise de la Béraudierede l'Isle Rouhet, nazywaną la belle Rouhet, z którą miał syna.

Brat Antoniego - Ludwik, książę de Condé, był przywódcą partii hugenotów (francuskich protestantów) i większość swojego życia spędził walcząc z królem Francji. Katarzyna Medycejska, królowa-regentka podczas małoletności króla Karola IX w 1561 roku nadała Antoniemu tytuł naczelnego generała Francji. Wtedy w 1562 roku jego żona pozwoliła Hugenotom przejąć kaplicę Vendôme i kościoły w mieście. Antoni zagroził, że odeśle ją do zakonu, a ona skryła się w Béarn.

Antoni był próżny i miał chwiejny charakter. Często rozczarowywał swoich zwolenników, był manipulowany przez swoich zwierzchników i wykorzystywany przez doradców. Poprowadził oblężenie Rouen i został tam śmiertelnie ranny 3 lub 13 listopada 1562 roku. Zmarł kilka dni później w Les Andelys, Eure.

Ze związku z Joanną III d'Albert miał siedmioro dzieci, z czego tylko dwoje przeżyło ojca. Ponadto z dwóch związków poza małżeńskich miał dwoje dzieci:

z Louise de la Béraudierede l'Isle Rouhet (urodzona w 1530 roku, zmarła po 1586 roku), baronowa de Rouet miał:

Charles III de Bourbon (urodzony w 1554 roku, marł w Marmoutier, w 1610 roku), arcybiskup de Rouen.

Z nieznaną kobietą, miał córkę:

Jacquemine d'Artiguelouve, poślubiła Arnaud de Navailles.

Pochowany w Vendôme Saint-Georges.


Żródła:

Antoni de Burbon-Vendôme w "Wikipedia"


António de Bourbon w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk