Antonio Manrique de Lara (urodzony około 1470 roku, zmarł w w Navarrete, 13 grudnia 1535 roku) herb

II syn Pedra Manrique de Lara, el Fuerte, II hrabiego de Trevino, I księcia de Nájera, X seniora de Amusco, seniora de Navarrete, Ocón, San Pedro, Villoslada, Lumbreras, Ortigosa, Redecilla, Ribas, Villoldo, Magana, Ponferrada, Genevilla i Cabredo, alkada de Davalillo, Vellivio i Valmaseda, Tesorero mayor de Vizcaya, kapitana generalnego Aragonii, Nawarry i Jaén i Guiomar de Castro, córki Álvara de Castro, I hrabiego de Monsanto, seniora de Ansao, Sao Lourenço de Bairo e Paul de Boquilobo.

II książę de Nájera, III hrabia de Trevino, XI senior de Amusco, senior de Navarrete, Ocón, Redecilla, San Pedro, Ribas, Lumberas, Villaoslada, Ortigosa, Viloldo, Genevilla, Cabredo, alcaide de Davalillo, Valmaseda od 1 lutego 1515 roku. Wicekról Nawarry od maja 1516 roku do sierpnia 1521 roku.

W 1503 roku poślubił Juanę Folch de Cardona y Enríquez (zmarła 30 stycznia 1547 roku), córkę Juana Ramóna Folch IV de Cardona, V hrabiego i I księcia de Cardona, I markiza de Pallars, VI hrabiego de Prades, wicehrabiego de Villamur, barona de Entenza, kondestabla i admirała Aragonii, generała bronii Aragonii, majordoma księstwa Asturiii, komodora Barcelony i Aldonzy Enríquez de Quinones, seniorki de Elche y Crevillente, córki Bernardina Fadrique Enríquez, I hrabiego de Melgar, I hrabiego de Rueda, II admirała Kastylii.

Jego ojciec został pierwszym księciam Nájera z nadania króla Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli I Kastylijskiej 30 sierpnia 1482 roku. Po śmierci ojca w 1515 roku został drugim księciem.

W 1519 roku został rycerzem w Orderu Złotego Runa nadany przez Karola V króla Hiszpanii.

Mianowany wicekrólem Nawarry przez kardynała Cisneros w 1516 roku, z rozkazem pacyfikacji nowo podbitego królestwa. Podczas swoich rządów działał w brutalny sposób, że został znienawidzony przez Nawarczyków. Kiedy syn byłego króla Nawarry, Henryka II wysłał wielką armię francuską, dowodzoną przez generała André de Foix, ludność Nawarry wspierała ją.

W 1520 roku uczestniczył w represjach po buncie w Comuneros. W 1521 roku pokonał Francuzów podczas oblężenia Logrono i w bitwę pod Noáin.

Po podboju Królestwa przez Hiszpanów, Antonio Manrique de Lara wycofał się życia politycznego i osiadł w swoich posiadłościach w La Rioja, gdzie zmarł w 1535 roku.

Ze związku z Juanną Floch de Cardona y Enríquez miał:

Juan Esteban Manrique de Lara, III ksiecia de Nájera, mąż Luisa de Acuna, V hrabiny de Valencia de Don Juan,

Aldonza Manrique de Lara,

Guiomar Manrique de Lara,

Juana Manrique de Lara, seniora de San Leonardo, żona Juana de Castro y Norona, żona Anna Fajardo Chacón de Silva,

Rodrigo Manrique de Lara,

María Manrique de Lara,

Bernardino Manrique de Lara.


Żródła:

Antonio Manrique de Lara w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


António Manrique de Lara w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk