Blanca I Sánchez Jiménez (urodzona około 1177 roku, zmarła między 13 marca 1229 roku) herb

Najmłodsza córka Sancha VI Garcés "Mądrego" Jiménez, króla Nawarry i Sanchy (Beatrice) Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne Kastylijskiej, córki Alfonsa VII "Imperatora" Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne, króla Kastylii, Asturii, Leonu i Galisji, cesarza Hiszpanii, tytularnego hrabiego Portugalii, I wielkiego mistrza Zakonu Alcantara.

Królowa-regentka Nawarry od 16 lipca 1212 roku do 1229 roku. Regentka Szampanii od 24 maja 1201 roku do 1224/1225 roku.

W Chartres, 1 lipca 1199 roku poślubiła Thibauta III DeChampagne-Blois (urodzony w Troyes, 13 maja 1179 roku, zmarł w Troyes, 24 maja 1201 roku), hrabiego Szampanii, de Brie, de Troyes i de Meaux.

Ojciec Blanki zmarł w 1194 roku. Kolejnym władcą Nawarry został jego syn i starszy brat Blanki, Sancho VII. Inny brat, Ramiro, został biskupem Pampeluny. Starsza siostra Berengaria wyszła za mąż za króla Anglii i księcia Akwitanii Ryszarda I "Lwie Serce".

Mężem Blanki został hrabia Szampanii Tybald III. Zmarł on już w 1201 roku, zostawiając ciężarną żonę. Jeszcze w tym samym roku przyszedł na świat ich syn, Tybald IV. Blanka rządziła Szampanią w latach 1201-1224/1225 w jego imieniu jako regentka. Borykała się w tym czasie z wieloma trudnościami. Brat jej męża, hrabia Henryk II, pozostawił po sobie mnóstwo długów. Dodatkowo jeszcze swe roszczenia do władzy nad Szampanią wysunęła Filipa, córka Henryka, i jej mąż, Erhard III de Brienne, seniora Ramerupt i Venizy.

Był jednym z najpotężniejszych ludzi w Szampanii. W 1215 roku doszło z tego powodu do wojny domowej. Rok później odparła napad Erharda z pomocą cesarza Fryderyka II, papieża Innocentego III i króla Francji Filipa II Augusta. W 1221 roku uzyskała od Erharda i Filipy zrzeczenie się pretensji do hrabstwa. Uniemożliwiła też przejęcie władzy nad Szampanią przez królową Cypru Alicję (ciotkę Tybalda). Wszyscy troje dostali za to wielką sumę pieniędzy. W latach 30-tych XIII wieku Tybald IV, by skończyć ostatecznie z konfliktami z Alicją Cypryjską, sprzedał swe prawa do hrabstw Blois, Sancerre i Chateaudun królowi Francji Ludwikowi IX.

Sancho VII był ostatnim męskim przedstawicielem dynastii Jimeno w Nawarze i zmarł bezdzietnie. 16 lipca 1212 roku doszło do wielkiej bitwy pod Las Navas de Tolosa (lub Colossas). Po jednej stronie stanęły wojska muzułmańskich Almohadów pod przywództwem Muhammada an-Nassira, a po drugiej - armie Sancha VII z Nawarry, Alfonsa VIII z Kastylii, Piotra II z Aragonii i Alfonsa II z Portugalii. Po stronie Iberyjczyków walczyło też wielu rycerzy z całej Europy, którzy odpowiedzieli na apel papieża o udział w krucjacie przeciwko Arabom. Bitwa ta zakończyła się klęską tych ostatnich. Sancho VII po tym zwycięstwie wstąpił do klasztoru zachowując jednocześnie tytuł królewski. Od tej pory Nawarrą rządziła Blanka jako regentka.

W latach 20-tych XIII wieku doszło między nią a synem do konfliktów. W 1227 roku pogodzili się. Syn wspierał ją potem w walce z buntującymi się baronami. Zmarła 13 marca 1229 roku. Po śmierci starszej siostry Berengarii w 1230 roku Sancho VII mianował swym następcą syna Blanki. Wstąpił on w 1234 roku na tron Nawarry jako Tybald I "Pogrobowiec".

Blanka jako hrabina-wdowa otrzymała siedem zamków w: Épernay, Vertus, Sézanne, Chantemerle, Pont-sur-Seine, Nogent-sur-Seine i Méry-sur-Seine.

Ze związku z Thibaltem III miała dwoje dzieci:

Marie de Champagne,

Teobaldo I "Wielki, Pogrobowiec", król Nawarry, poślubił: Gertrud, condessa de Dagsburg, Agnes de Beaujeu, Marguerite de Bourbon.


Żródła:

Blanka Nawarska "Kobiety w polityce"