Diego Fernández de Córdoba y Arellano (urodzony w 1463 roku, zmarł w Oran, w Algerii, w 1518 roku) herb

Syn Martina Fernández de Córdoba, IV seniora de Chillon, X seniora de Espejo i V seniora de Lucena, alcaida de los Doncelles i Leonor de Arellano y Fernández de Córdoba, córki Pedra Fernández de Córdoba, V seniora de Aguilar de la Frontera i de Priego.

VII alcaida de los Donceles, VI seniora de Lucena, V senior de Chillón. I markiz de Comares od 1512 roku do 1518 roku. Gubernator Orani i Mazalquivir od 1509 roku do 1512 roku i od 1516 roku do 1518 roku. Wicekról Nawarry od 17 grudnia 1512 roku do grudnia 1515 roku.

Około 1480 roku poślubił Juanę Pacheco, córki Juana Pacheco, I księcia de Escalona i Marii Portocarrero, VI seniora de Moguer, córki Pedra Portocarrero, V senior de Moguer.

Jego wuj był słynny dowódca armii Gonzalo Fernández de Córdoba (urodzony 1 września 1453 roku, zmarł 2 grudnia 1515 roku), księcia Terranova i Santangelo, Andria, Montalto i Sessa, hiszpańskiego generała, który walczył w podboju Granady i bohatera wojen włoskich.

W 1482 roku odegrał ważną rolę w zdobyciu twierdzy Alhama de Granada, należący do mauretańskiej Królestwa Granady. W 1483 roku odpierał atak króla Boabdila na Lucenę i miasta w prowincji Cordoba, posiadłości Królestwa Kastylii.

Po podboju Królestwa Granady w 1492 roku, brał udział w 1501 roku w rozgromieniu rewolty w Sierra de los Filabres, prowincji Almeria zdobywając Velefique. W 1505 roku zdobył Mazalquivir i brał udział w hiszpańskim podboju Oranu, obecnie w Algierii.

W 1506 roku brał udział w protestach andaluzyjskiej szlachty w Kordobie, gdzie 6 października 1506 roku, wobec nadgorliwości Inkwizytora Diego Rodriguez de Lucero. W tym dniu podczas zamieszek przez wściekły tłum, uwolniono więźniów. Nielubianego inkwizytora schwytano, a nastepnie osadzono w więzieniu. Sytuację przekazano nowemu Generalnemu Inkwizytorwoi, kardynałowi Francisco Jiménez de Cisneros.

Diego stracił również stanowisko gubernatora w Oranie i Mazalquivir, a niektóre z zamków należących do "Fernández de Córdoba" głównej linii Aguilar, zostały zniszczone, za udział w buncie. Diego został wysłany do Pampeluny, stolicy Królestwa Nawarry aby stłumił bunt żołnierzy, którzy udzielali wsparcia Janowi III z Albret, który starał się odzyskać tytuł króla Nawarry.

Po zakończeniu tej kampanii wojskowej Diego otrzymał tytuł markiza de Comares w 1512 roku i stał się I wicekrólem Nawarry. W 1516 roku pozwolono mu powrócić do Afryki Północnej, gdzie był kolejnym hiszpańskim gubernatorem Oranu i Mazalquivir, gdzie tam zmarł w 1518 roku.

Ze związku z Juaną Pacheco, miał jedynego syna:

Luis Fernández de Córdova, II markiza de Comares, mąż Francisci Fernández de Córdova.


Żródła:

Diego Fernández de Córdoba y Arellano w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Diego Fernández de Córdova w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk