Eleonora I Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) (urodzona w Olite, Nawarra, 2 luty 1425 roku, zmarła w Tudela, Nawarra, 12 lutego 1479 roku) herb

Trzecia i najmłodsza córka Jana II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona), króla Aragoni, Sycylii, Sardynii, Walencji i Majorki, hrabiego Barcelony, hrabia de Besalú, de Pallars Jussa, d'Urgell i de Cerdagne, hrabiego de Roussillon, króla de jure uxoris Nawarry, króla Nawarry, władcy Genui i Blanki I Robertyng-Capet-d'Évreux, wicekrólowej Sycylii, królowej Nawarry, księżnej de Nemours i hrabiny d'Evreux, córki Karola III "Szlachetnego" Robertyng-Capet-d'Évreux, króla Nawarry.

Królowa de jure uxoris Nawarry od 23 listopada 1464 roku do 12 lutego 1479 roku. Regentka Nawarry od 23 września 1461 roku roku 23 listopada 1464 roku.

30 lipca 1436 roku poślubiła Gastona IV de Foix-Grailly (urodzony 26 listopada 1423 roku, zmarł w Roncevalles, 25 lipca 1472 roku), wicehrabiego de Narbonne, VIII księcia Andory, XVI hrabiego de Foix, de Bigorre, de Roussillon, de Cerdagne, wicehrabiego de Béarn, de Marsan, de Castelbon i de Villemur, barona d'Auterive, par Francji i hrabiego de Foix, generała porucznika Nawarry.

9 sierpnia 1427 roku, w Pampelunie, a następnie testamentem matki w 1441 roku została uznana za oficjalną następczynię Karola z Viana (swojego najstarszego brata, następcę tronu Aragonii) i starszej siostry Blanki II.

W 1455 roku, w toku walk jej ojca z rodzeństwem, unieważnia pretensje brata, księcia Karola de Viana i siostry Blanki II i ogłosza Eleanorę jako jego spadkobiercę i mianuje regentką Nawarry. Związku z tym Eleonora przenosi się do Sangüesa. W 1462 roku podpisała traktat w Olite, gdzie uznała swojego ojca jako monarchę Nawarry i uwięziła siostrę Blankę.

W 1464 roku, umiera Blanka, która była pod opieką Eleonory, która została podejrzewana o otrucie Blanki. W 1468 roku, jej ojciec zabił jej doradcę Nicolasa de Etchabarri i odebrał tytuł regentki. W 1471 roku, jednak jej ojciecponownie nadał jej tytuł gubernatora Nawarry, którą sprawowała do śmierci ojca 20 stycznia 1479 roku. Po śmierci ojca Kortezy składają przysięgę jako monarchini Nawarry, ale Eleonora umiera dwa tygodnie później w Tudela, w wieku 53 lat.

Koronowana 28 stycznia 1479 roku w Tudela.

Eleonora poślubiła w 1436 roku Gastona IV, hrabiego Foix. W 1442 roku Eleanor wraz z mężem przenosi się do Béarn. Para miała 11 dzieci:

Gastona, księcia de Viana, męża Magdaleny de Valois, księżniczki francuskiej. Ich dzieci kolejno rządziły Nawarrą po śmierci Eleonory.

François Pierre "Młody" (zmarł w 1490 roku), kardynała i biskupa Arles,

Jana V (zmarł w 1500 roku), wicehrabiego Narbonne, ojca królowej Germaine de Foix,

Marię (zmarła w 1497 roku), żonę Wilhelma VIII, markiza Montferratu,

Joannę (zmarła w 1476 roku), żonę Jana V, hrabiego d'Armagnac,

Małgorzatę (zmarła w 1486 roku), żonę Franciszka II, księcia Bretanii,

Katarzynę (zmarła w 1494 roku), żonę Gastona II de Foix, hrabiego Candale i Benauges, rodzice Anny de Foix, żony Władysława II Jagiellończyka.

Izabelę (zmarła w 1479 roku), żonę Gwidona z Pons, wicehrabiego de Turenne,

Annę (urodzona w 1464 roku, zmarła wkrótce po porodzie),

Eleonorę (zmarła w 1480 roku),

Jakuba (zmarł w 1500 roku), hrabiego Cortes, męża Katarzyny de Beaumont.


Żródła:

Eleonora I z Nawarry w "Wikipedia"


Eleanor of Navarre w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infanta dona LEONOR de Aragón y Navarra w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infanta dona LEONOR de Aragón y Navarra w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Leonor, rainha de Navarra w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk