Eleonora Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) (urodzona w 1363 roku, zmarła w Olite, 27 lutego 1415 roku lub w Pamplonie, 5 marca 1416 roku)

Córka Henryka II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon), króla Kastylii, króla Leónu i Juany Manueli II Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne de Castilla, seniory de Villeny, de Escalony, de Penafiel, de Vizcayę i de Larę, córki Juana Manuela Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne de Castela, księcia Penafiel i księcia de Vilhena i Blanki Núnez de Lara de La Cerda.

Regentka Nawarry.

W Sorii, 27 maja 1375 roku poślubiła Karola III "Szlachetnego" Robertyng-Capet-d'Évreux (urodzony w Mantes, Yvelines, w 1361 roku, zmarł w Olite, 8 września 1425 roku), króla Nawarry i hrabiego d'Évreux, księcia Nemours.

Eleanor była przedmiotem planów małżeńskich z Ferdynandem I, królem Portugalii w 1371 roku. Jednak król odmówił małużeństwa, gdyż potajemnie ożenił się ze szlachcianką Leonor Telles de Menezes.

Zaręczyny odbyły się w 1373 roku w Burgos z księciem Karolem, następcą jego ojca Karola II "Złego". Małżonkowie pobrali się w Sorii w maju 1375 roku. W Burgos, 29 maja 1374 roku, król Henryk II przekazał na własność jego córce Eleanorze jako część posagu.

W 1388 roku, Eleanora podczas spotkania jej męża z jej bratem, Janem I Kastylijskim, o pozwolenie na powrót na jakiś czas do ojczyzny, w celu odzyskania zdrowia, które utraciła z powodu złego klimatu w Nawarrze. Zabrała ze sobą młode córki, którego urodziła mężowi podczas pierwszych trzynastu latach małżeństwa. W 1390 roku wraz z córkami opuściła męża i wróciła do Kastylii. Osiadła w Valladolid, skąd odgrywała ważną rolę w życiu politycznym swej ojczyzny. Dwa lata później mąż zażądał do powrotu żony, ponieważ musiała być koronowany na króla i królową Nawarry, gdyż zmarł ojciec księcia Karola, Karol II. Brat Eleanory król Jan poparł prośbę Karola III. Eleanor nie chciała wrócić do Nawarry, twierdząc, że była maltretowana i chciał ją otruć. W rezultacie, Eleanora pozostała w Kastylii, podczas gdy jej mąż został koronowany w Pampelunie, w lutym 1390 roku.

Wraz z swym przyrodnim bratem Fryderykiem, księciem Benewentu, i kuzynem Piotrem, hrabią Trastámary, sformowała Ligę z Lillo i wystąpiła przeciwko królowi Kastylii i Leónu Henrykowi III "Chorowitemu", który 9 października 1390 roku, który po śmierci brata Eleanory Jana I, objął tron kastylijski.

Karol III ponownie poprosił Eleanorę o powrót do Nawarry. Eleonora jednak odmówiła. W przeciwieństwie do Ligii, król Henryk III rozpoczął oblężenie Eleanory w jej zamku w Roa w połowie 1394 roku i zobowiązał Eleonorę do powrotu do męża w lutym 1395 roku.

Eleanora na polecenie Henryka III powrócił do Nawarry i bardzo zaangażowła się w życie polityczne Nawarry. Jej związek z mężem poprawił się, co przyczyniło się do narodzin mu długo oczekiwanych synów: Karola i Louisa, którzy jednak umarli w młodym wieku. W Pampelunie, 3 czerwca 1403 roku została ukoronowana w Pampelunie na królową-małżonkę Nawarry. Kiedy Karol przebywał we Francji, Eleanor sprawowała regencję w Nawarrze. Ona również przyczyniły się do utrzymania dobrych stosunków między Nawarrą i Kastylią. W 1390 roku, Eleanora nie mają męskiego potomka a jedynie sześć córek, Eleanora naznaczyła swoją najstarszą córkę Joannę wrazie śmierci ojca, a Karol III, uczynił ją dziedziczkę Królestwa.

Pod nieobecność małżonka, wraz z córką Joanną pełniła funkcję regentki. Niestety, Joanna zmarła w 1413 roku, po śmierci które dzeidziczką tronu została jej młodsza siostra Blanche, który po śmierci Karola III został królową Nawarry.

Eleonora, jak podają jedne źródła, zmarła w Olite w dniu 27 lutego 1415 roku lub, jak podaja inne źródła w Pampelunie, 5 marca 1416 roku. Została pochowana w Pampelunie, w katedrze Santa Maria la Real.

Ze związku z Karolem III "Szlachetnym" miała ośmioro dzeci:

Jeanne (urodzona w 1382 roku, zmarła w 1413 roku), infantka Nawarry, regentka Nawarry, poślubiła Jeana III de Grailly, hrabiego de Foix i de Bigorre, wicehrabiego de Bearn,

Branca I (urodzona w 1385 roku, zmarła w 1441 roku), królowa Nawarry, poślubiła Marcina I, króla Sycylii, poślubiła Jana II, króla Aragonii,

Marie (urodzona w 1388 roku, zmarła w 1406 roku), infantka Nawarry,

Marguerite (urodzona w 1390 roku, zmarła w 1403 roku), infantka Nawarry,

Béatrix (urodzona w 1392 roku, zmarła w 1412 roku), infantka Nawarry, poślubiła Jacques II de Bourbon, hrabiego de la Marche i Castres,

Isabel (urodzona w 1395 roku, zmarła w 1435 roku), infantka Nawarry, poślubiła Jean IV, hrabiego de Armagnac,

Charles de Navarra (urodzony w 1397 roku, zmarł w 1402 roku), książę de Viana,

Luis de Navarra (urodzony i zmarł w 1402 roku), książę de Viana.


Żródła:

Eleanor of Castile, Queen of Navarre w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infanta dona LEONOR de Castilla y León w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Eleonora Kastylijska "Kobiety w polityce"


Leonor, infanta de Castela w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk