Thibault I "Trubadur, Wielki, Pogrobowiec" DeChampagne-Blois (urodzony w Troyes, 30 maja 1201 roku, zmarł w Pamplona, 8 lipca 1253 roku) herb

Syn Thibaulta III DeChampagne-Blois, hrabiego Szampanii, de Troyes i de Meaux i Blanci I Sánchez Jiménez, królowej-regentki Nawarry, regentki Szampanii, córki Sancha VI Garcés "Mądrego" Jiménez, króla Nawarry.

Hrabia Szampanii i Brie jako Thibaut IV, de Troyes i de Meaux jako Thibaut VI od 24 maja 1201 roku do 10 lipca 1253 roku, hrabia jure uxoris de Dagsburga, Metza i Mohy od 1 maja 1220 roku do 1222 roku, par Francji od 25 maja 1201 roku do 10 lipca 1253 roku. Król Nawarry jako Thibaut I od 7 kwietnia 1234 roku do 10 lipca 1253 roku.

Poślubił 1 maja 1220 roku (rozwód w 1222 roku) Gertrud von Egisheim (urodzona między majem 1205 a mejem 1206 roku, zmarła przed 19 marca 1225 roku), córkę Albrechta II von Egisheim, hrabiego de Dagsburg, Metz i Gertrudy Zähringen, córki Hermana IV Zähringen, margrabiego Badenii. W 1222 roku poślubił Agnes de Beaujeu (urodzona około 1200 roku, zmarła 11 lipca 1231 roku), córkę Guicharda IV "Wielkiego", seniora de Beaujeu i Sybill de Hainaut, córki Baudouin V (VIII), hrabiego de Hainaut i Flandrii, margrabiego Namur. 22 września 1232 roku poślubił Marguerite de Dampierre (urodzona około 1210 roku, zmarła w Brie, Prowansja, 12 kwietnia 1256 roku), regentki de Champagne i Nawarry, córkę Archambauda VIII de Dampierre, seniora de Bourbon i Alix [Guigone] de Forez, córki Guy [III], hrabiego de Forez.

Ojciec Tybalda zmarł przed jego narodzinami, a jego matka rządziła jako regentka do ukończenia przez Tybalda 21-wszym roku życia w 1222 r.

W pierwszej połowie swojego życia Tybald napotykał wiele trudności i przeciwności. Jego stryj, hrabia Henryk II, zostawił po sobie ogromny dług, który nie był spłacony nawet po śmierci Tybalda III. Co więcej, prawa Tybalda IV do tytułu hrabiego Szampanii były kwestionowane przez córkę Henryka, Filippę oraz jej męża Erarda I z Brienne, hrabiego Rameruptu, będącego jednym z najpotężniejszych szlachciców Szampanii.

Konflikt z Brienne przeistoczył się w otwartą walkę w 1215 roku i został rozwiązany dopiero, kiedy Tybald stał się pełnoletni w 1222 roku i wykupił za pokaźną sumę prawa oponentów. Parę lat później, w 1234 roku, musiał wydać jeszcze więcej, aby wykupić młodszą siostrę Filippy, Alicję. Umowa z 1222 roku nie zakończyła wszystkich problemów Tybalda, ponieważ w kolejnych latach zraził do siebie Ludwika VIII.

Kiedy Ludwik VIII umierał, sytuacja polityczna Tybalda była bardzo trudna - często opuszczał królestwo na czas swoich kampanii, plotkowano, że to on otruł króla Francji, a baronowie z Normandii knuli przeciwko niemu. Na początku rządów regencyjnych Blanki we Francji, hrabia Szampanii opuścił spisek przeciwko Kapetyngom, w który byli uwikłani Hugon X de Lusignan i Piotr I Mauclerc, i rozpoczął cementowanie dobrych relacji z regentką. Mówiło się o jego możliwej miłości do Blanki, a on sam napisał poemat oddający jej cześć. Stał się tak wpływowy na jej dworze, że inni baronowie poczuli się urażeni i rozpoczęli rebelię w 1229 roku.

W następnych latach zraził do siebie młodego króla Ludwika IX, co prowadziło do inwazji grupy francuskich baronów na Szampanię. Zostali odparci kosztem ogromnych wydatków i ubóstwa w kraju Tybalda. Aby zawrzeć ugodę z Alicją, był zmuszony zdać zwierzchnictwo nad hrabstwami Blois, Sancerre i Chateadun Ludwikowi.

Jednak w 1234 roku Tybald odziedziczył po swoim dziadku tytuł króla Nawarry. To ogromnie zwiększyło jego środki oraz prestiż, a pozostałe lata jego rządów były znacznie bardziej spokojne i pomyślne.

W 1230 roku Tybald podjął krzyż i zobowiązał się wyruszyć na Wschód. Na wyprawę wyruszył jednak dopiero w 1239 roku. Tybald sfinansował wyprawę z własnej kieszeni. Papież Grzegorz IX w liście z 29 listopada 1238 roku informował, że hrabia "przymuszony okolicznościami" wymusił poważne sumy od swych kościołów, miast, Żydów i lichwiarzy. Krucjata wyruszyła z Lyonu i we wrześniu 1239 roku dotarła do Akki. Zwołana tam rada wojenna powierzyła Tybaldowi naczelne dowództwo wyprawy. 2 listopada Frankowie wyruszyli w kierunku Askalonu. Dotarli do Jaffy, gdy od głównej armii odłączył się Piotr Mauclerc, który zdobył bogatą karawanę.

Pozostali baronowie, zazdrości o sukces Piotra, rozpoczęli napady na własną rękę. Niewielki oddziałek straży przedniej został pod Gazą zaatakowany i rozbity przez Egipcjan. Tybald nie podjął walki i wycofał się do Akki. Po kilku tygodniach bezczynności poprowadził armię na północ, po czym zawarł rozejm z sułtanem Damaszku as-Salihem Ismailem, który oddawał Frankom okolice Sydonu, Beaufortu, Tyberiady i Safadu. Frankowie zawarli z Damaszkiem przymierze antyegipskie. Wspólna wyprawa na południe nie doszła jednak do skutku, gdyż żołnierzy Ismaila odmawiali walki u boku Franków. Tybald rozpoczął więc negocjacje z sułtanem Egiptu na temat uwolnienia jeńców wziętych do niewoli pod Gazą. Następnie udał się na pielgrzymkę do Jerozolimy i 15 września 1240 roku odpłynął do Europy.

Ostatnie lata rządów upłynęły Tybaldowi na podróżach między Nawarrą a Szampanią. Pod koniec panowania popadł w konflikt z biskupem Pampeluny, który w 1250 roku ekskomunikował króla. Tybald uzyskał jednak w tym sporze poparcie papieża Innocentego IV.

Tybald IV żenił się trzykrotnie. Pierwszy raz z Gertrudą z Dabo w 1220 roku, rozwiódł się z nią dwa lata później. Małżeństwo nie mieli dzieci. Następnie ożenił się z Agnieszką z Beaujeu, z którą miał tylko córkę - Blankę, żonę Jana I "Rudego", księcia Bretanii. Po śmierci Agnieszki, w 1232 roku ożenił się po raz trzeci, tym razem z Małgorzatą Burbon-Dampierre, z którą miał trzech synów i trzy córki.

Ponadto miał ze związków pozamałżeńskich jednego syna i trzy córki:

Guillermo de Navarra (zmarł przed 1267 roku), kapłan,

Agnes de Navarra (zmarła w 1252 roku), żona Alvar Perez de Azagra, IV senior de Albarracin,

Elida de Navarra, zmarła jako dziecko,

Berenguela de Navarra, przeorysza klasztoru San Pedro de Ribas.

Pochowany został w Katedrze Santa Maria la Real w Pamplonie.


Żródła:

Tybald IV w "Wikipedia"


THIBAUT de Champagne w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Teobaldo I o Grande w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk