Alfons II Trastámara-d'Aragona (urodzony w Neapolu, 4 listopada 1448 roku, zmarł w Messinie na Sycylii, 19 listopada 1495 roku) herb

Syn Ferdynanda I Trastámara-d'Aragona, króla Neapolu, tytularnego króla Jerozolimy i Izabeli de Clermont, córki Tristan, hrabiego de Copertino i Cateriny Orsini.

Ksiażę Kapui od 1448 roku do 1458 roku, książę Kalabrii od 1458 roku do 25 stycznia 1494 roku. Król Neapolu i tytularny król Jerozolimy od 25 stycznia 1494 roku do abdykacji 23 stycznia 1495 roku.

14 września 1494 roku (per procuro), 10 października 1465 roku (pro futuro) w Mediolanie poślubił Hipolitę (Ippolita) Marię Sforza (urodzona w Cremonie, 16 kwietnia 1446, zmarła w Neapolu, 20 sierpnia 1488 roku), córkę Franciszka I Sforza, księcia Mediolanu i Blanki Marii Visconti. Po 20 sierpnia 1484 roku prawdopodobno poślubił Trogia Gazzela (urodzona w Neapolu, około 1415 roku, zmarła około 1500 roku).

Jako następca tronu neapolitańskiego i książę Kalabrii zasłynął patronatem nad poetami i budowniczymi. Nauczycielem jego był humanista Giovanni Pontano, aurora Splendore, opisującego właściwe zalety i sposóby życia księcią.

Po śmierci matki Izabeli de Clermont w 1465 roku, zgłosił roszczenia, do hrabstwa Brienne i do Królestwa Jerozolimy.

W 1463 roku, po śmierci jego wielkiego wuja Giovanniwgo Antonia del Balzo Orsini zgłosił pretensje do księstwa Tarentu. Alfons okazał się zdolnym i zdecydowanym żołnierzem, pomagając ojcu w walce ze zbuntowanymi baronami w 1485 roku oraz w walczył obronie Królestwa przed papieskimi roszczeniami.

Jako kondotier walczył w najważniejszych wojnach za panowania ojca, w Mediolanie w spisku Pazzi - w latach 1478-1480 i w wojna w Ferrarze w latach 1482-1484.

Po śmierci ojca objął tron neapolitański, ale zniszczony nadużyciem siły, pogrążony w melancholię w niespełna rok po koronacji został zmuszony do abdykacji przez nadciągające wojska francuskie, na rzecz swojego syna Ferdynanda II. Po abdykacji wyjechał na Sycylię, gdzie zmarł. Został protektorem uczonych i artystów. Zasłużył się dla rozwoju humanizmu. Został założycielem pierwszej włoskiej Akademii humanistycznej.

Alfons II był tak bardzo złym człowiekiem, iż podczas wojny z Wenecją o Ferrarę nie wahał się zatruć wodę w weneckiej cysternach. Jego wyuzdanie poruszyło nawet ówczesną opinię publiczną, przywykłą do swobody obyczajów.

Dzieci ze związku z Trogia Gazzela:

Sancia de Aragón (urodzona w 1478 roku, zmarła w 1506 roku), mąż Jofré Borgia (urodzony w 1481 roku, zmarł w 1517 roku), syn papieża Aleksandra VI,

Alfonso de Aragón (urodzony w 1481 roku, zmarł w 1500 roku), żona Lucrezia Borgia (urodzona w 1480 roku, zmarła 18 sierpnia 1500 roku), córka papieża Aleksandra VI,

Juana de Aragón (urodzony w 1490 roku, zmarła w 1519 roku).


Żródła:

Alfonso II of Naples "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk