Andrzej Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzony 30 listopada 1327 roku, zamordowany w Avers z 18 na 19 września [18 grudnia] 1345 roku) herb

Syn Karola I Roberta Robertyng-Capet-d'Anjou króla Wegier i Elżbiety Piastównej, córki Władysława I "Łokietka" Piasta króla Polski.

Książę Kalabrii w latach od 1343 roku do 18 września 1345 roku. Król Neapolu od 1345 roku do 18 wrzesnia [18 grudnia] 1345 roku.

31 marca 1342 roku (pro futuro), a od 26 września 1343 roku (per procuro) mąż Joanny I Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzona w Neapolu 1326 roku, zmarła uduszona na zamku San Fele w Neapolu 22 maja 1382 roku) królowa Neapolu, hrabina Prowansji, córkę Karola Robertyng-Capt-d'Anjou księcia Kalabrii i Marii Robertyng-Capet-Valois, córki Karola I Robertyng-Capet hrabiego Valois, Andegawenii i d'Alençon.

Przewidując trudności z jakimi Joanna będzie się borykać po jego śmierci, król Robert I "Mądry" postanowił wydać wnuczkę za jej kuzyna Andrzeja, syna króla Węgier Karola Roberta, który będąc potomkiem pierwszego władcy Neapolu z dynastii andegaweńskiej również rościł sobie prawa do korony neapolitańskiej (i sycylijskiej). Do zaręczyn doszło w 1334 roku, Joanna i Andrzej przyjęli tytuł książąt Kalabrii, odtąd Andrzej zamieszkał w Neapolu. Ślub nastąpił w Wielkanoc 31 marca 1342 roku, Andrzej miał wtedy siedem lat.

Z chwilą dorastania młodych, Joanna zaczęła nie lubić swojego męża z uwagi na szorstkość prawie gburowatość księcia Andrzeja. Kielich nienawiści przechylił się matka księcia Andrzeja uzyskała od papieża zgodę na koronację księcia na króla Neapolu i koregent Neapolu.

Po śmierci króla Roberta I "Mądrego" 20 stycznia 1343 roku, małżonkowie mieli wspólnie panować w Neapolu, jednak wbrew wcześniejszym ustaleniom jedynie Joanna została koronowana koroną królewską, a jej mąż musiał zadowolić się tytułem książęcym. Z takim obrotem sprawy nie pogodził się Andrzej i przebywający w Neapolu węgierscy dworacy. W dniu 24 lipca 1343 roku do Neapolu przybyła matka Andrzeja - królowa węgierska Elżbieta, która po śmierci swego męża w 1342 roku kierowała polityką Węgier. Elżbieta przy pomocy wielkich ilości węgierskiego złota podjęła kroki, by jej syn został królem, w tym celu spotkała się z awiniońskim papieżem Klemensem VI, który wkrótce zgodził się na koronację Andrzeja. Jednocześnie papież postanowił zmienić testament zmarłego Roberta I "Mądrego" i zarządcą królestwa, które formalnie było papieskim lennem, ustanowił kardynała Aimeryka. Niestety, królewska koronacja Andrzeja była całkowicie sprzeczna z planami Joanny i jej doradców, dlatego doszło do spisku, w którym niewątpliwie uczestniczyła królowa. W nocy z 18 na 19 sierpnia 1345 roku królewski małżonek został zamordowany. W morderstwie bezpośrednio uczestniczył książę Ludwik z Tarentu, syn Filipa, bratanek Roberta "Mądrego", od pewnego czasu kochanek królowej, z którym 9 września 1347 roku wzięła swój drugi ślub.

Po wyjeździe królowej-matki Elżbiety "Łokietkówny" z Neapolu, zawiązał się spisek od dawna przygotowywany, mający na celu zamordowanie księcia Andrzeja. Jesienią 1345 roku dwór królewski przeniósł się do Aversy, gdzie ulokował się w klasztorze San Pietro a Maiella. Tu 8 września 1345 roku został w ciemnościach nocy uduszony jedwabnym sznurem, a następnie zrzucony z balkonu do ogrodu, gdzie został znaleziony dnia następnego. Zwłoki zamordowanego księcia przeniesiono do kaplicy klasztornej i po odprawieniu egzekwii został pochowany w kaplicy świętego Ludwika.

Pochowany w katedrze w Neapolu.


Żródła:

Joanna I - Andrzej Węgierski "w Wikipedii"