Ferdynand I Trastámara-d'Aragona (urodzony w Walencji, Hiszpania 2 lipca 1423 roku, zmarł w Neapolu 25 stycznia 1494 roku) herb

Naturalny syn Alfonsa I Trastámara (Robertyng-Capet-Bourgogne-d'Aragona) króla Aragonii, Neapolu i Lukrecji de Alańon.

Książę Kalabrii od 1333 roku do 27 stycznia 1458 roku. Król Neapolu i tytularny król Jerozolimy od 27 stycznia 1458 roku do 25 stycznia 1494 roku.

W Neapolu 30 maja 1444 roku lub 1445 roku poślubił Izabelę di Chiaramonte (zmarła w Neapolu 20 marca 1465 roku) dziedziczki księstwa Tarentu, córkę Tristana di Chiaramonte (de Clermont), hrabiego de Capertino i Katarzyny Orsini del Balzo księżnej Tarentu. 14 września (per procura), w Neapolu 5 października (pro futuro) 1476 roku poślubił Joannę III Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) (urodzona w Barcelonie 16 czerwca 1455 roku, zmarła w Neapolu 9 stycznia 1517 roku), regentkę Aragonii i Walencji, córkę Jana II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) króla Aragonii i Joanny Enriquez, córki Fryderyka Enriquez admirała Kastylii, księcia de Melgar e Rueda.

Syn naturalny Alfonsa V Aragońskiego, który po objęciu w 1442 roku królestwa Neapolu uznał Ferdynanda i ogłosił go swym następca. Ferdynand objął tron po Alfonsie w 1458 roku i wkrótce musiał stawić czoło rewolcie baronów na rzecz Renę Andegaweńskiego, pretendenta do korony Neapolu. W lipca 1460 roku wojska francuskie, dowodzone przez Karola VIII najechały na Neapol. W toku walk Ferdynand I został zmuszony do opuszczenia Neapolu i udania się na wygnanie. Jednakże złe postępowanie Karola VIII doprowadziło do zawiązanie się koalicji antyfrancuskiej i w konsekwencji do wyparcia Karola VIII z Neapolu oraz powrotu do niego króla Ferdynanda I.

Podczas walk o sukcesję Neapolu, Ferdynand Aragoński ponownie wezwał siły Arabereszów do walki z francusko-włoskimi wojskami. Siły Skanderberga wylądowały w 1461 roku w Brindisi. Po zwycięstwie Arbaresze otrzymali ziemię w Puglii, podczas gdy Skanderberg wrócił organizować opór wobec Turków, którzy najechali Albanię między 1468-1492. Część Arbareszów emigrowała do pd. Włoch, gdzie królestwo Neapolu ufundowało im wioski w Puglii, Molise, Calabri i Sycylii.

Nowy władca niemal natychmiast po objęciu władzy musiał stawić czoło poważnym zagrożeniom. Możni neapolitańscy wystąpili przeciw niemu i poparli pretensje do tronu zgłaszane przez Rene Andegaweńskiego i jego syna Jana. Po ciężkich walkach w 1464 roku udało się Ferdynandowi ostatecznie stłumić rebelię. Po zwycięstwie bezwzględnie rozprawił się ze zbuntowanymi baronami, konfiskując ich majątki. Wielu z nich kazał stracić, inni trafili do więzień. Brutalność króla doprowadziła jednak do kolejnego buntu. Buntownicy chcieli osadzić na tronie neapolitańskim René II księcia Lotaryngii lub syna Ferdynanda - Fryderyka. Królowi udało się jednak ponownie pokonać buntowników, a jego zwycięstwu znów towarzyszyły brutalne represje.

Pokonał buntowników w 1464 roku, ale jego panowaniu zagrażał ekspansjonizm osmański, terytorialne ambicje in. państw włoskich oraz buntownicze nastawienie własnej szlachty. Z tych to powodów prowadził politykę ugodową. W sierpniu 1480 roku Turcy zdobyli poludniowowłoski port Otranto. Ferdynand I - przy wsparciu finansowym Florencji - pokonał Turków w 1481 roku. Po zawarciu przymierza z Florencją walczył przeciwko Wenecji w wojnie o Ferrarę w latach 1482-84.

Podejmowane przez Ferdynanda I próby złamania oporu baronów, doprowadziły do wybuchu kolejnej rewolty (1485-87), podczas której szlachta usiłowała zastąpić Ferdynanda I, Renę II Lotaryńskim lub Fryderykiem Aragońskim, drugim synem króla. Wojnę Ferdynand wypowiedział także papież Innocenty VIII, który zawarł z nim separatystyczny pokój w 1486 roku. Ferdynand ostatecznie pokonał baronów dzięki aresztowaniom, procesom, konfiskatom i egzekucjom.

Oprócz buntów poddanych poważnym zagrożeniem dla rządów Ferdynanda była polityka papiestwa i Florencji oraz ekspansja turecka. W 1480 roku władca Florencji Lorenzo Medici porozumiał się z papiestwem i sojusznicy wspólnie ruszyli przeciwko Ferdynandowi. Król Neapolu pokonał jednak nieprzyjaciół i zmusił Florencję do zawarcia korzystnego dla niego pokoju. W tym samym roku Turcy zaatakowali miasto Otranto. Jednak dzięki pomocy uzyskanej, zgodnie z warunkami traktatu pokojowego ze strony Florencji, w 1481 roku Ferdynand wyparł Turków z Otranto.

Zmuszony do walki z licznymi nieprzyjaciółmi Ferdynand I nigdy nie zdołał skonsolidować swojej władzy. Zmarł w styczniu 1494 roku. Wkrótce potem Ludovico Sforza zawał sojusz z królem Francji Karolem VIII. W 1495 roku wojska francuskie zajęły Neapol.

Dzieci z małżeństw:

z małżeństwa z Isabellą di Chiaromonte:

Alfonso II, król Neaplu,

Leonora (Eleonora) (zmarła w 1493 roku), księżna Ferrary, Reggio i Modeny,

Federigo II (zmarł w 1504 roku), król Neaplu,

Giovanni (zmarł w 1485 roku), kardynał,

Beatrice (zmarła w 1508 roku), królowa Czech i Węgier,

Francesco (zmarł w 1486 roku), książę Monte Sant' Angelo, margrabia de Bisceglia,

z małżeństwa Juana of Aragon:

Giovanna IV (zmarła w 1518 roku), królowa Neaplu, żona Ferdynanda II (zmarł w 1496 roku), kól Neaplu,

Carlo (zmarł w 1486 roku),

Dzieci z nieprawego łoża:

dzieci z kochanki Diany Guardato:

Ferdinando d'Aragona (zmarł około 1535 roku), żona Anna da Sanseverino, żona Castellana de Cardona,

Maria d'Aragona (zmarła w 1470 roku), mąż Antonio Todeschini-Piccolomini (zmarł w 1493 roku),

Giovanna d'Aragona (urodzona w 1455 roku, zmarła w 1501 roku), mąż Leonardo della Rovere (zmarł w 1475 roku), książę de Sora,

dzieci z kochanki Giovanna Caracciola:

Ferrante d'Aragona, hrabia de Arsena,

Arrigo d'Aragona (zmarł w 1478 roku), margrabia de Gerace,

dzieci z kochanki Leonora d'Aragona:

Cesare d'Aragona (zmarł w 1501 roku), margrabia de Santa Agata,

dzieci z kochanki Eulalia Ravignano:

Maria d'Aragona (urodzona w 1473 roku, zmarłw w 1513 roku), mąż Gian Giordano Orsini,

Lucrezia d'Aragona (zmarła w 1549 roku), mąż Onorato III de Caetani (zmarł w 1528 roku), książę de Traetto.


Żródła:

Ferdynand I


Ferdynand I "w Wikipedii"