Ferdynand II Trastámara-d'Aragona (urodzony w Neapolu 26 czerwca 1467 roku, zmarł w Neapolu 7 października 1496 roku) herb

Syn Alfonsa II Trastámara-d'Aragona króla Neapolu, tytularnego króla Jerozolimy i Hipolity Marii Sforza, córki Franciszka I Sforza księcia Mediolanu.

Książę Salerno od 1467 roku do 1494 roku, Kalabrii od 1494 roku do 23 stycznia 1495 roku. Król Neapolu i tytularny król Jerozolimy od 23 stycznia do 22 lutego 1495 roku i od 7 lipca 1495 roku do 7 października 1496 roku.

W 1495 roku poślubił Joannę IV Trastámara-d'Aragona (urodzona w Neapolu w 1478 roku, zmarła w Neapolu 28 sierpnia 1518 roku) wicekrólową Neapolu, córkę Ferdynanda I Trastámara-d'Aragona króla Neapolu i Joanny III Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) królowej Neapolu, córki Jana II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) króla Aragonii.

Ojciec Ferdynanda, abdykował w styczniu 1495 roku, na rzecz syna, ze względu na zbliżającego się z wojskiem Karola VIII króla Francji i z powodu ogólnego niezadowolenia jego poddanych.

Wojska francuskie zajęłe wiele północnych obszarów Królestwa. Wojska neapolitańskich w Liri i Garigliano zostały zmuszone do odwrotu, przez co Kapua i Gaeta upadły. Karol VIII z małym nakładem sił wszedł do Neapolu 20 lutego 1495 roku.

Ferdynand uciekł do zamku na wyspie Ischia z eskortą 14 galer, wraz z rodziną królewską. Kiedy przybył na wyspę generał Innico d'Avalos, dowódca twierdzy zawarł umowę z francuzami, i sprzeciwił się wejściu króla. Wściekły Ferdynand zabił go osobiście, a ego ciało żołnierze wrzucili do morza. Ferdynand później przeniósł się do Messyny, gdzie dołączył do swojego kuzyna Ferdynanda II, króla Sycylii i Hiszpanii.

W międzyczasie, papaież Aleksander VI utworzyła koalicję przeciwko Karolowi VIII, w skład którego wszedł: cesarz Maksymilian, Wenecja, Mediolan i Hiszpania. Kiedy król francuski opuścił Neapol zabierając większość swojej armii, Ferdynand wylądował w Kalabrii, udał się w kierunku Neapolu. Zablokowany jednak przez francuskie garnizony w Palm. Zdecydował się powrócić do Neapolu przez morze, i znowu wylądował na wyspie Ischia, która pokonała wosjka francuskie 7 lipca 1496 roku. Tego samego dnia ponownie był w Neapolu, uroczyście witany przez mieszkańców, zirytowanymi francuską okupacja miasta.

Przy pomocy wielkiego dowódcę hiszpańskiego Gonzala de Cordoba, całkowicie pozbył francuzów w Królestwie. Zmarł w 1496 roku.

Ożenił się na krótko przed śmiercią z swoją ciotka Joanna w 1496 roku, córka dziadka Ferdiyanda I i jego drugiej żony, Joanna Aragońskiej. Zmarł nie mają spadkobierców, przez co jego następcą został wuj Fryderyk książę Kalabrii.

Utalentowany książę - humanista uwielbiany był przez lud, który nazywał go zdrobniale Ferrandino. Gdy królem Neapolu został jego ojciec, niepopularny Alfons II w 1494 roku, książę Ferdynand objął dowództwo nad wojskami neapolitańskimi, walczącymi w pn. Włoszech z sitami króla Francji Karola VIII. Nie zdoławszy powstrzymać Francuzów wrócił do Neapolu i po abdykacji ojca 23 stycznia 1495 roku objął po nim tron. W lutym tego samego roku Francuzi zdobyli Neapol, a Ferdynand wycofał się na Sycylię. Wspomagany przez armię hiszpańską i flotę wenecką odbił niemal wszystkie posiadłości do lata 1496 roku i został tryumfalnie powitany przez mieszkańców Neapolu. Jego nagła śmierć otworzyła Hiszpanii drogę do neapolitańskiej korony.

Nieszczęśliwy młodzieniec, ożeniony z własną ciotką (siostrą swojego ojca). Zmęczony wojnami i miłością, osiedlił się z małżonką w zamku Somma pod wulkanem Wezewiuszem, gdzie zmarł mając zaledwie 29 lat.


Żródła:

Ferdinand II of Naples "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk