Giovanni III de Sergidi (zmarł w 968/969 roku)

Syn Marina I de Sergidi, VII księcia Neapolu i N.N.

Książę Neapolu od przełomu maja i czerwca 928 roku do 968/969 roku.

Około 928 roku poslubił Teodorę III Théophylactes (zmarła około 963 roku), senatora Rzymu, córka Theophylact I Théophylactes, hrabiego Tusculum i Teodory "Starszej" II Théophylactes, córki Teofilakta Théophylactes, konsula Tusculum.

Był najdłużej panującym księciem Neapolu.

Na początku swego panowania, walczył przeciwko Saracenom, a następnie w 929 roku zawarł z nimi traktat. Lawirując między Saracenami a Longobarydami, z którymi za sprawą Atenulfa III, księcia Kapui i Benewentu, i Landulfem I, antypaterem Lombardii, księciem Benewentu i Kapui (jako Landulf III) - podpisuje pakt wojskowy przeciwko Bizancjum. Cesarz wysyła greckie siły do Apulii, gdzie zbuntowali się wasale. Apulia, po ciężkich starciach, uznała autorytetu cesarza w Konstantynopolu. Książę Giovanni III następnie potwierdza traktat zawarty z książętami i otrzymuje tytuł księcia "salve fidelitate sanctorum imperatorum".

W 946 roku zawiera przymierze z Landulfem II, księciem Benewentu, z którym przeprowadza inwazję na Salerno, z zamiarem obalenia księcia Gisulfa I. Zostali jednak pokonani przez armię Mastalusa I z Amalfi. Dotychczasowy sojusznik z Benewentu, Landulf II zawarł z Gisulfem i zatakowali księstwo neapolitańskiej. W toku walk najeźdzcy zdobyli prowincję Nola.

W 949 roku, Giovanni ofiarował darowizne kościołowi Św. Severinusa i Sossusa, który prawdopodobnie został wybudowany przez jednego z jego poprzedników. W 950 roku, sam wybudował Kościół Świetego Michała Porta Nova w Neapolu.

W 955 roku, próbował ponownie zrzucić jarzmo cesarskiej armii, co spowodowało iż cesarz ponownie wysłał do Włoch Marianosa Argyrosa, wylądował w porcie i splądrował miasto, zmuszając Jana do abdykacji. W 962 roku, jednak Giovanni złożył hołd lenny nowemu cesarzowi na Zachodzie, Ottonowi I, za co otrzymał pomoc w walce z cesarzem Wschodu. W 958 roku, bronił Neapolu przed najazdem muzułmańskim.

Giovanni został mężem rzymskiej senatrix Theodory, córki słynnego Theodora III i Teofilakta I, hrabiego Tusculum, przez co skoligacony został ze słynną Marozją, konkubiną papieża Sergiusz III. Dla zapewnienia wpływów w Rzymie, posłał swojego syna, Landulfa na dwór Marozji. Swoją ciotkę Oranię, ożenił z Docibilisem II, księciem Gaety, a nastepnie córkę Theodonanda, wydał za Jana II, syna Docibilisa [II], cementując tym samym sojusz między Gaetą a Neapolem. Dla zapewnienia trwałości traktatu starszy syn Docibilisa [II], Marinus uda się do Neapolu, gdzie przebywał do śmierci ojca w 944 roku, a po jego śmierci objął we władanie Geatę. Jak donosi Odo z Cluny, wpływ księcia Giovanniego III, przyczyniła się budowy w Geacie klasztorów.

Książę Giovanni III był literatem i filozofem amatorem. Wraz z żoną Theodorą zlecił archiprezbiterowi Leonowi, aby pudał się do Konstantynopola jako ich ambasador i przywiózł mnustwo greckich manuskryptów. Archiprezbiter Leon powrócił do Neapolu z Kroniką z Theophanes, historiografią Żydów napisaną przez Józefa Flawiusza, oraz De Prodigiis napisaną przez Liwiusza. Również Leon przywiózł wiele pism Pseudo-Dionizy Areopagita, wczesnochrześcijańskiego autora pism teologicznych Corpus Dionysiacum, i historię Aleksandra Wielkiego. Po śmierci Teodory, książę przeczytał wszystkie działa i podjął ich tłumaczenie na język łaciński, z pomocą archiprezbitera Leona, które do dzisiaj istnieją.


Żródła:

John III of Naples w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


IOANNES III w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


SERGIDI - drzewo genealogiczne tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk