Jakub II Robertyng-Capet-Bourbon-La Marche (urodzony w 1370 roku, zmar w Besançon 24 września 1438 roku) herb

Syn Jana I Robertyng-Capet-Bourbon hrabiego de La Marche, de Vendôme i de Castres i Katarzyny, hrabiny de Vendôme i de Castres, córki Jean VI hrabiego de Vendôme.

Hrabia de La Marche i par Francji, hrabia Castres i par Francji, senior de Leuze, Montaigut i Combraille od 11 czerwca 1393 roku do 24 wrzesnia 1438 roku, wielki szambelan Francji od 26 lipca 1374 roku. Książę Tarantu od 6 sierpnia 1414 roku do 1420 roku. Król Neapolu i tytularny król Jerozolimy od 10 sierpnia 1415 roku do 2 lutego 1435 roku. Książe de Nemours. Senior Bellac, Rancon, Champagnac od 1424 roku do 24 września 1438 roku. Gubernatorem Langwedocji od 1428 roku do 1435 roku.

15 sierpnia 1405 roku (per procura), 14 września 1406 roku (pro futuro) w Pamplonie zawarł związek małżeński z Beatrix Robertyng-Capet-d'Evreux (urodzona w 1392 roku, zmarła w pałacu królewskim w Olite (Nawarra) 14 grudnia 1407 roku), córka Karola III króla Nawarry i Eleonory Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) Kastylijskiej, córki Henryka II Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) kóla Kastylii i Leonu. 10 sierpnia 1415 roku Joannę II Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzona 25 czerwca 1373 roku, zmarła w Neapolu 2 lutego 1435 roku), królową Neapolu i tytularną królową Jerozolimy, córkę Karola III Robertyng-Capet-d'Anjou króla Neapolu, Jerozolimy, Wegier i Małgorzaty Robertyng-Capet-di Durazzo, córki Karola Robertyng-Capet Neapolitańskiego księcia Durazzo.

Jako młody człowiek uczestniczył w krucjacie rycerstwa zachodnioeuropejskiego, której kulminacją była przegrana bitwa pod Nikopolis w 1396 roku. Po powrocie do Francji, dowodził oddziałami, które najechały Anglię, by wesprzeć Owena Glendowera. Oddziały te spaliły Plymouth w 1403 roku, ale rok później wracając do Francji 12 statków z floty Jakuba zaginęło podczas sztormu. W 1406 roku w Pampelunie Jakub ożenił się z Beatrycze d'Evreux, córką Karola III Szlachetnego, króla Nawarry. Para miała trzy córki.

Po przejęciu korony królewskiej król Jakub uwięził byłych faworytów żony, z czasów pierwszego wdowieństwa (Sorzę i Alopa). Następnie uwięził swoją żonę w Castello.

Jakub był sojusznikiem Jana "bez Trwogi" księcia burgundzkiego i walczył przeciwko partii Armaniaków. Jednak jego sprawy we Francji zostały odsunięte na drugi tor przez politykę międzynarodową - w 1415 roku baronowie Królestwa Neapolu wybrali go na męża dla królowej Joanny II. Mieli nadzieję, że Jakub odsunie od władzy faworytów królowej - Pandolfo Alopo i Muzio Attendolo Sforza, na czym oni skorzystają. Jakub tymczasem kazał zabić Alopo i uwięzić Sforza, ale sam zaczął rządzić królową i chciał nawet objąć rządy samodzielnie. Ci sami baronowie uwięzili go w 1416 roku, musiał uwolnić Sforzę i zrezygnować z królestwa. Opuścił Neapol w 1419 roku. Jego ślub z Joanną najwyraźniej nie został anulowany i ani on, ani Joanna nie zawarli kolejnych związków małżeńskich.

Ostre potraktowanie swojej żony, królowej Joanny II doprowadził do wybuchu zamieszek w Neapolu, uwolnienie małżonki i Sforzę, któremu przywrócono tytuł konetabla Królestwa.

Niedługo po tym incydencie role się odwróciłu, to Joanna II uwięziła męża i osadziła go w wieży, skad uciekł dopiero w 1419 roku do Francji. Jakub powrócił do Francji i walczył za króla Karola VII w 1428 roku z Anglikami. W nagrodę został mianowany gubernatorem Langwedocji. W 1435 roku zrezygnował z wszystkich tytułów i został franciszkaninem.

Pochowany w Besançon.


Żródła:

Jakub II de Burbon-La Marche "w Wikipedii"


Jacques II de Bourbon tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Jacques II de Bourbon tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk