Joanna I Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzona w Neapolu 1326 roku, zmarła uduszona na zamku San Fele w Neapolu 22 maja 1382 roku) herb

Córka Karola Robertyng-Capt-Anjou księcia Kalabrii i Marii Robertyng-Capet-Valois, córki Karola I Robertyng-Capet hrabiego Valois, Andegawenii i d'Alençon.

Księżna Kalabrii od 1333 roku. Ksieżna Pouille i Kapui, królowa Neapolu, tytularna król Jerozolimy i Majorki, hrabina Prowansji, Maine, Forcalquier i Piemontu od 16 stycznia 1343 roku do detronizowacji 26 sierpnia 1381 roku (faktycznie do 22 maja 1382 roku). Tytularna królowa Sycylii od 1342 roku do 1372 roku zrzekła się z roszczeń. Księżna Achai od 1374 roku do 1381 roku.

31 marca 1342 roku (pro futuro), a od 26 września 1343 roku (per procuro) żona Andrzeja Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzony 30 listopada 1327 roku, zamordowany w Avers z 18 na 19 września 1345 roku) króla Neapolu. W Neapolu 9 września 1347 roku poślubiła Ludwika I Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzony w Neapolu w 1308 roku, zmarł w Neapolu 25 maja 1362 roku) króla Sycylii, hrabiego Prowansji, księcia Tarentu i Achai. W Castelnuovo, W Castelnuovo, w Neapolu 14 grudnia 1362 roku (per procuro), w Neapolu 16 maja 1363 roku (pro futuro) powtórnie wyszła za mąż za Jakuba III (IV) Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony 1336 roku/przed 24 sierpnia 1337 roku, zmarł w Sorii, Hiszpania 20 styczeń 1375 roku) księcia Kalabrii, tytularnego króla Majorki. Po raz czwarty w marcu 1376 roku (per procura), (pro futuro) w Neapolu 25 lub 28 września 1376 roku wyszła za Ottona IV Welfa (urodzony w 1320 roku, zmarł 1 grudnia 1398 roku lub 13 maja 1399 roku) księcia brunświckiego na Grubenhagen.

Według innych źródeł miała przyjść na świat w 1327 lub 1328 roku. Jako młoda kobieta była z usposobienia wesoła, żywa i uprzejma. Jako Włoszka - jej dusza wrzała południową namiętnoścą. Dziadkiem po mieczu Joanny był król Neapolu Robert I "Mądry". Ojciec Joanny zmarł na febrę 9 listopada 1328 roku. Jeszcze w tym samym miesiącu, po jego śmierci, przyszła na świat jej siostra Maria. Matka obu dziewczynek zmarła w 1332 roku. W 1330 r. zdecydował on, że królestwo Neapolu odziedziczy Joanna. Robert I doskonale zdawał sobie sprawę z kłopotów, jakie może mieć jego najstarsza wnuczka po jego śmierci. Dlatego zaręczył ją z Andrzejem, młodszym synem króla Węgier Karola I Roberta i królowej Elżbiety "Łokietkówny". Władca Węgier wywodził się bezpośrednio od pierwszego andegaweńskiego władcy Neapolu i zgłaszał pretensje do korony Neapolu, Sycylii i Sardynii (władcy Neapolu tytułowali się królami Sycylii, co było świadectwem jedności terytorium wyspy i południowej Italii, trwającej do 1282 roku, kiedy Sycylię podbili władcy Aragonii, od tej pory również używający tytułu króla Sycylii, co było przyczyną wieloletnich sporów i wojen między obiema dynastiami). Chęć na zdobycie władzy w Neapolu dla swoich dzieci miały dwie bratowe króla Roberta: cesarzowa Konstantynopola Katarzyna II Walezjuszka-de Courtenay (wdowa po księciu Tarentu) i księżna Durazzo Agnieszka z Périgod. W 1333 roku Joanna otrzymała księstwo Kalabrii.

W wieku siedmiu lat została poślubiona przez węgierskiego księcia, Andrzeja, który po dojściu do wieku sprawnego poślubił Joannę. Dziadek Joanny, król Robert I "Mądry", umiera 19 lub 20 stycznia 1343 roku. Od tej pory Joanna i Andrzej mieli panować nad Neapolem wspólnie. Książęce rodziny z Tarentu i Durazzo oraz możnowładcy neapolitańscy nie byli zadowoleni z takiego obrotu sprawy. Pierwszym ten 15-letni wtedy chłopiec zamykał drogę do tronu. Drudzy obawiali się, że nie będzie łatwo nim manipulować. W owym czasie ważną rolę w dworskich intrygach odgrywali Mikołaj Acciaiuoli, florencki kupiec, doradca cesarzowej Katarzyny II (według plotek jej kochanek) i wychowawca jej synów, oraz Filippa de Catania, wpływowa dama dworu. Ona także pozostawała na usługach Katarzyny. Andrzej był izolowany przez swe węgierskie otoczenie, co nie wpływało korzystnie na jego sytuację. Łamiąc wcześniejsze ustalenia, tylko Joanna została ukoronowana koroną królewską. Andrzej, ku niezadowoleniu swemu i jego węgierskich dworzan, został tylko księciem.

Sytuacja Andrzeja na dworze ulegała coraz większemu pogorszeniu - lekceważono go i obrażano. Według niektórych źródeł żona jawnie go zdradzała. Jego brat, król Węgier Ludwik I "Wielki" i jego matka, królowa Elżbieta "Łokietkówna", poczynili pewne kroki u papieża w sprawie koronacji Andrzeja. O jego koronację zwrócili się do Ojca Świętego także królowa Sancia, wdowa po Robercie I, Joanna i poselstwo neapolitańskich baronów. Joanna skrycie przeciwstawiała się temu, nie chcąc dopuścić męża do rządów. 24 lipca 1343 roku do Neapolu przybyła Elżbieta "Łokietkówna". Chciała naocznie przekonać się, jak wygląda sytuacja jej syna i zabrać go ze sobą w razie istnienia realnego niebezpieczeństwa dla jego życia. Wywołałoby to wielki skandal, więc Joanna uczyniła wszystko, by uspokoić teściową. Elżbieta przez cały sierpień prowadziła na dworze neapolitańskim intensywne rozmowy polityczne. Ta wydała wielkie ilości złota po to, by jej syn został królem Neapolu. Wysłała poselstwo do Awinionu, ówczesnej siedziby papieży, aby zdobyć zgodę papieża na koronację Andrzeja. Czekając na odpowiedź udała się na pielgrzymkę do Rzymu. Chciała zwiedzić tamtejsze święte miejsca i przekazać bazylice watykańskiej bogate dary. W trakcie zaledwie trzydniowego pobytu szczodrze obdarowywała kościoły i klasztory rzymskie. W ten sposób chciała wywrzeć nacisk na papieżu Klemesie VI, by przychylił się do jej żądań. 19 stycznia 1344 roku konsystorz papieski zadecydował, że Andrzej może używać tytułu króla i legat papieski ukoronuje go, ale tylko jako męża królowej. Nie będzie mieć żadnej realnej władzy.

Elżbieta tymczasowo zadowoliła się tym. Papież zmienił testament Roberta I "Mądrego" i zarządcą królestwa, będącego formalnie lennem papieskim, uczynił kardynała Aimeryka de Chatelus. Zgodnie z testamentem dziadka młodziutka królowa miała być wspomagana przez radę regencyjną. Od 25. roku życia miała panować samodzielnie. Gdyby zmarła bezpotomnie, koronę miała dziedziczyć jej młodsza siostra Maria. Mąż i krewni nie mogli wtrącać się do rządów. Andrzej miał otrzymać tylko księstwo Salerno i tytuł męża królowej. Kardynał de Chatelus przybył do Neapolu jesienią 1344 r. i zawiesił działalność rady regencyjnej. Starał się uporządkować sprawy państwowe i położyć kres rozrzutności królowej. Ta wysłała swych posłów do Ojca Świętego, aby odwołał legata i koronację Andrzeja. Papież uczynił zadość jej pierwszej prośbie i opóźniał koronację. Wielokrotnie wzywał monarchinię do tego, aby dopuściła małżonka do rządów, ale na próżno. W I.1345 r. ponownie pojawił się w Neapolu legat papieski, ale szybko został odwołany. Król Węgier i królowa Neapolu starali się wkupić w łaski głowy Kościoła Rzymskokatolickiego za pomocą ofiarowanych mu wielkich sum pieniężnych.

Latem 1345 roku zmarła księżna Durazzo Agnieszka z Périgod. Została otruta z rozkazu Katarzyny II Walezjuszki-de Courtenay. Ta już wcześniej starała się, aby któryś z jej synów został kochankiem Joanny. Tego samego lata królowa Neapolu najpierw ciężko zachorowała, a potem okazało się, że jest w odmiennym stanie. Stosunki między nią a Andrzejem uległy pozornej poprawie. Papież, naciskany przez dwór węgierski, napisał do Joanny i Marii, by nie odkładały dłużej koronacji Andrzeja. Ten ucieszył się z tego i publicznie oznajmił, że zemści się za doznane krzywdy. W liście z 20 i 21 września 1345 roku papież Klemens VI zarządził koronację pary królewskiej. Nie miała ona jednak zmieniać sytuacji królowej i prawa dziedziczenia. Było już jednak za późno.

Królowa Neapolu nie chciała dzielić się władzą z mężem i zawiązała spisek, który zakończył się śmiercią Andrzeja w Avers z 18 na 19 sierpnia 1345 roku. Monarchini obawiała się także wzrostu znaczenia na dworze partii prowęgierskiej. W morderstwie tym brał udział książę Tarentu Ludwik I Andegaweński, syn Katarzyny II Walezjuszki-de Courtenay oraz bratanek Roberta I "Mądrego" i kuzyn Joanny. Ludwik był już od pewnego czasu kochankiem królowej. Od tej pory Joanna była szczególnie znienawidzona przez swego byłego szwagra, króla Węgier Ludwika I "Wielkiego", i byłą teściową Elżbietę "Łokietkównę".

Po zamordowaniu Andrzeja monarchini zamknęła się w Castel-Nuovo. 25 grudnia 1345 roku przyszedł na świat jej jedyny syn, Karol Martel. Niektórzy współcześni uważali, że jego ojcem jest Ludwik z Tarentu. Po śmierci Andrzeja chłopiec wyjechał na Węgry, gdzie umarł 19 czerwca 1348 roku. Tymczasem Joanna prowadziła wojnę z Królestwem Sycylii. W 1346 roku utraciła na jego rzecz Milazzo. W 1347 roku zawarła pokój z Ludwikiem Aragońskim, który powtarzał poprzednie ustalenia. W lutym tego samego roku królowa zdławiła w Neapolu skierowane przeciwko swym rządom powstanie i kazała stracić jego przywódcę - Tomasza de Jeccę. 1 lutego 1346 roku papież wydał bullę ekskomunikującą morderców Andrzeja. Ukarania królowej coraz natarczywiej domagał się Karol z Durazzo. Liczył on na to, że po pozbawieniu Joanny władzy na tronie Neapolu zasiądzie jej siostra (i jego żona) Maria. W 1346 roku lub 9 września 1347 roku królowa wyszła za mąż za swego kochanka, księcia Tarentu Ludwika I Andegaweńskiego. Wojska Ludwika I "Wielkiego" latem 1347 roku pojawiły się w Neapolu i zajęły go w 1348 roku. Chcąc się zemścić za śmierć brata skazał na śmierć wiele osób zamieszanych w spisek. Wtedy właśnie ścięty został wymieniony wcześniej Karol, książę Durazzo i krewny władcy Węgier. Drugi mąż Joanny bez powodzenia dowodził wojskami broniącymi Neapolu przed agresją węgierską. Na początku 1348 roku wojska węgierskie pokonały Neapolitańczyków pod Kapuą. W tym samym roku zadali im klęskę pod Benewentem.

Królowa Joanna wraz z mężem uciekła do Prowansji i zamieszkała w zamku Arnaud. Stamtąd została wezwana do Rzymu przed sąd papieski, który miał rozstrzygnąć o jej winie lub niewinności w sprawie morderstwa Andrzeja. Joanna sprzedała papieżowi Klemensowi VI Awinion i uzyskała od niego wyrok uniewinniający w procesie o zamordowanie Andrzeja, potwierdzenie ważności jej małżeństwa z Ludwikiem z Tarentu i poparcie w walce z węgierskim monarchą. Większość wojsk węgierskich wycofało z Neapolu latem 1348 roku wskutek zarazy i działań najemników dowodzonych przez Mikołaja Acciaiuoliego. Węgierskie załogi nadal stacjonowały w umocnionych miastach.

Królowa w czerwcu 1348 roku urodziła córkę Katarzynę (żyła jeszcze w 1362 roku) i w sierpniu 1348 roku wróciła do Neapolu. Między parą królewską doszło do walki o władzę. Dwór rozpadł się na dwa stronnictwa. Po trzyletniej walce Ludwik z Tarentu uwięził i zabił kochanka żony, szlachcica Enrika Caracciolo-Rosso, a ją samą pozbawił wszelkiej władzy. Zakazał jej przyjmowania stronników i rozmawiania z kimkolwiek bez zgody jego doradców. Odebrał jej królewską pieczęć. Królowa w tajemnicy spiskowała z kardynałem Anibaldo do Ceccano, aby strącić męża z tronu. W Neapolu pojawiły się nawet dwie prowansalskie galery, ale nie poprawiło to sytuacji Joanny. gdyż Ludwik zaostrzył jej więzienne rygory.

19 czerwca 1348 roku zmarł mały Karol Martel, jedyny syn Joanny. Następczynią tronu neapolitańskiego ponownie stawała się Maria, wdowa po Karolu z Durazzo. Powstał wtedy ponownie plan, by połączyć ją węzłem małżeńskim z królewiczem węgierskim Stefanem, młodszym bratem króla Węgier. Gdy zmarła żona Ludwika I "Wielkiego" pojawił się pomysł, by ożenił się on ponownie z Marią. Jest bardzo możliwe, że ona sama dążyła do tego związku po zamordowaniu męża. Nie zgodził się na to papież, a neapolitańska para królewska zamknęła ją za to w bardzo surowej niewoli.

Latem 1350 roku w porcie w Neapolu pojawiły się galery prowansalskie pod flagą papieską. Dowodził nimi hrabia Avellino, Hugon des Baux. Przywiózł ze sobą pełnomocnika papieskiego. Ich pierwszorzędnym celem było doprowadzenie do zgody między władcami Węgier i Neapolu, drugim - uwolnienie Joanny. Postawili oni Ludwikowi z Tarentu ultimatum. Ten przestraszył się i ustąpił - Joanna odzyskała wolność i władzę. Tymczasem królowa walczyła ciągle z wojskami węgierskimi. Wojna jednak nie przyniosła rozstrzygnięcia. W końcu zawarto zawieszenie broni. Obie strony miały poddać się papieskiemu werdyktowi. Musiały czekać na niego poza granicami Królestwa Neapolitańskiego. Do zawarcia pokoju mogły zatrzymać zajęte przez siebie miasta i zamki. Jeśli Joanna zostałaby uznana za winną śmierci Andrzeja, miała utracić swoje królestwo; jeśli nie - miała odzyskać wszystkie swoje posiadłości i zapłacić królowi Węgier olbrzymie odszkodowanie. Po zawieszeniu broni neapolitańska para królewska wsiadła na statek hrabiego Avellino by udać się do Prowansji. W październiku 1351 roku Joanna urodziła drugą córkę Franciszkę, która zmarła już 2 czerwca 1352 roku Hugon de Baux tymczasem zmusił Marię, siostrę Joanny, by poślubiła jego syna Roberta. Potem dołączył w Gaecie do Ludwika z Tarentu. Ten ostatni znalazł sprzymierzeńców w mieszkańcach tego miasta, ujął hrabiego i zabił go. Robert des Baux znalazł się w niewoli. W lecie 1353 roku zamordowano go z rozkazu Marii.

W 1352 roku papież Klemens VI doprowadził do zawarcia pokoju. Na jego mocy Joanna I musiała zapłacić Ludwikowi odszkodowanie, a Ludwik Węgierski miał oddać zajęte podczas walk ziemie. Nie uznał Joanny za prawowitą władczynię Neapolu oraz zachował dla siebie tytuł księcia Salerno i pana Monte Sant' Angelo. Po bezpotomnej śmierci Joanny to on miałby zostać królem Neapolu. 27 maja 1352 r.oku Joanna i Ludwik zostali uroczyście ukoronowani na królową i króla Neapolu. Na uroczystości obecny był arcybiskup Bragi. Po tygodniu zmarła druga córka Joanny, Franciszka (pierwsza zmarła wcześniej). Klemens VI nie czynił nic w sprawie zbadania udziału Joanny w morderstwie Andrzeja. W porządku dziedziczenia nie wprowadził żadnych zmian.

Po zawarciu pokoju król Węgier wypuścił trzymanych w niewoli książąt i zrzekł się odszkodowania wojennego. Powrót tych pierwszych stał się przyczyną ogromnych kłopotów doradcy Ludwika, wspomnianego już Mikołaja Acciaiuoli. Dzięki niemu Joanna ponownie odzyskała pewien głos w sprawach państwowych. Florencki kronikarz Matteo Villani twierdzi, że mąż często używał wobec niej przemocy. Acciaiuoli doprowadził do zawarcia trwałego pokoju między neapolitańskimi i węgierskimi Andegawenami.

W 1355 roku Ludwik z Tarentu rozpoczął wojnę z nieudolnym królem Sycylii Fryderykiem III. Początkowo wojska neapolitańskie odnosiły sukcesy w postaci zajęcia większości wyspy w tym samym roku i przyjęcia hołdu Sycylijczyków w 1356 roku, ale skończyły się one po przegranej w 1357 roku bitwie pod Acireale. Do tego doszły jeszcze inne kłopoty. Wojna spowodowała spustoszenie skarbca i zubożenie społeczeństwa. Para monarsza nie była w stanie spłacić należnych papiestwu sum lennych. Papież rzucił za to na Ludwika i Joannę klątwę (którą uchylono w 1359 roku po uregulowaniu należności) i zajął okręg Benewentu.

Doszło do buntów nieopłacanych żołnierzy. Tę sytuację postanowili wykorzystać krewni królowej, książęta Durazzo. Stworzyli oni silne stronnictwo antykrólewskie. Wspierał ich w tym król Węgier Ludwik. W kraju pojawiła się opozycja wewnętrzna w postaci hrabiów Andria, hrabiów Ariano, rodziny del Balzo i admirała Goffreda Marzano. Wielkim ciosem dla rodu Durazzo było pojmanie do niewoli Roberta z Durazzo przez Ludwika z Tarentu. Niekorzystnym wydarzeniem dla nich był też w 1354 roku ślub Marii, siostry Joanny, z Filipem z Tarentu. Wkrótce wybuchła otwarta wojna między rodem Durazzo a stronnictwem królewskim. Kraj pustoszyły oddziały najemników. Na krótko zawarto pokój. Po stronie hrabiego Ludwika z Durazzo walczyli węgierscy najemnicy, którzy potem przeszli na stronę Ludwika z Tarentu. Ten pierwszy był protektorem uważanych za heretyków franciszkanów, co spowodowało odwrócenie się od niego Kościoła. W 1358 roku hrabia został zmuszony podporządkować się Ludwikowi z Tarentu. Ten zamknął kuzyna w niewoli. W latach 1357-1359 Joanna I, zmagając się z wojskami najemnymi przeciwników i anarchią w Prowansji, sprzymierzyła się z Florencją i Aragonią. Ludwik z Tarentu nagle zachorował i zmarł w Neapolu 24 maja 1362 roku.

Po jego śmierci Joanna odzyskała realną władzę i zaczęła szukać nowego małżonka dla siebie. Arcybiskup Neapolu pisał tak:

"Nadzwyczaj delektuje się sprawowaniem rządów. Wszystko sama chce załatwiać, przecież tak długo czekała na tę chwilę."

Na dworze natychmiast rozpoczęły się intrygi. W czerwcu 1362 roku umarł Ludwik z Durazzo. Prawdopodobnie zamordowano go z rozkazu Roberta i Filipa z Tarentu, którzy obawiali się, że Joanna zechce go poślubić. Nic nie wskazuje jednak na to, by królowa miała taki zamiar. Bardzo popierała małego syna Ludwika z Durazzo, Karola. Król Francji zaproponował jej rękę swoją lub któregoś ze swoich synów. Joanna chciała mieć jednak takiego męża, który będzie od niej całkowicie zależny i posłuszny. Wybrała Jakuba IV Aragońskiego, tytularnego króla Majorki od 1349 roku.

W latach 1349-1362 był on więziony przez swego krewnego, króla Aragonii Piotra IV Ceremonialnego. Zbiegł do Włoch w 1362 roku. Poślubił Joannę I po namowach papieża Urbana V 14 grudnia 1363 roku w Castel-Nuovo w Neapolu. Szybko wyszło na jaw, że Jakub jest nadpobudliwy nerwowo, zamierza współrządzić Neapolem i użyć jego sił do zdobycia Majorki. Joanna nie zamierzała do tego dopuścić. Z Jakubem nie wiązały jej żadne uczucia - był to związek czysto polityczny. Doszło do separacji obojga małżonków. Jakub w 1366 roku otrzymał księstwo Kalabrii i opuścił Neapol. Na początku lata tego roku Joanna poroniła i zrezygnowała wtedy z urodzenia dziedzica. Jakub brał udział w wojnie domowej w Kastylii po stronie Piotra I "Sprawiedliwego". Dostał się do niewoli jego rywala, Henryka z Trastamary. Joanna, wskutek nalegań papieża, wykupiła go z niej. Tytularny król Majorki nadal chciał odzyskać ojcowiznę. Wspierali go w tym Henryk z Trastamary i król Francji. W 1374 roku Jakub podporządkował sobie hrabstwa Roussilon i Cerdagne oraz przeprawił się z swoimi najemnikami przez Pireneje. Zmarł 16 stycznia 1375 roku prawdopodobnie otruty przez swego stryja Piotra IV "Ceremonialnego", króla Aragonii.

W 1364 roku król Węgier Ludwik I "Wielki" przyjął na swój dwór 10-letniego Karola z Durazzo oraz nadał mu tytuł księcia Chorwacji i Slawonii. Widział w nim swego następcę. Aby zapewnić ciągłość dynastii Joanna I wydała w lutym 1369 roku swą siostrzenicę Małgorzatę za Karola z Durazzo (który był zarazem stryjem Małgorzaty). Ze względu na brak potomstwa w tym samym roku adoptowała go i uczyniła swoim następcą. Jeden z książąt Tarentu poślubił jedną z wnuczek Karola Roberta, ojca Ludwika I "Wielkiego". Po 1370 roku temu ostatniemu zaczęły rodzić się córki, co całkowicie zmieniło jego politykę dynastyczną. Nie chciał już, by następnym władcą Węgier został Karol z Durazzo. W 1374 roku zaręczył swą najstarszą córkę Katarzynę z księciem orleańskim Ludwikiem, synem króla Francji Karola V "Mądrego". Władca Francji po kądzieli wywodził się z żeńskiej linii neapolitańskich Andegawenów i chciał, aby jego syn i synowa odziedziczyli tron po Joannie. W tym celu zawarł sojusz wojskowy z królem Węgier. Królowa Neapolu nie zgadzała się z tymi planami.

Po wieloletnich rozmowach negocjacyjnych Joanna I w 1373 roku w Aversie zawarła pokój z królem Sycylii Fryderykiem III. Kończyło to walki między Neapolem a Sycylią toczone od 1282 roku. Na mocy traktatu pokojowego Joanna uznała odrębność królestwa Sycylii (pod nazwą Królestwa Trinakrii), a król tej wyspy uznał zwierzchność Neapolu i Kościoła. Następczynią Fryderyka miała zostać jego córka Maria. Papież zatwierdził to porozumienie w 1374 roku.

W tym samym roku królowa Joanna, po śmierci Filipa z Tarentu, zażądała dla siebie księstwa Achai i baronii Vostitsy. Argumentem były tutaj prawa posiadane przez jej drugiego męża, Ludwika, który był bratem Filipa. Przedstawiciele tamtejszych baronów przybyli na jej dwór w 1374 roku oraz zaproponowali jej godność księżnej Achai i baronowej Vostitsy w zamian za respektowanie starych praw. Władczyni przystała na to. W owym czasie Joanna pozostawała w bardzo dobrych stosunkach z Stolicą Apostolską, która udzielała jej poparcia w walkach z rodziną i wielmożami kraju. 25 listopada 1371 roku przybyła w Neapolu święta Brygida Szwedzka. Królowa przyjęła ją z wielkimi honorami. Brygida Szwedzka potępiła grzechy neapolitańczyków i ich władczyni. Legenda mówi, że królowa nawiązała intymne kontakty z synem Brygidy, Karolem Ulvssonem till Ulvasa, i chciała go poślubić. Brygida wymodliła jednak lepsze wyjście dla zbawienia duszy swego potomka - jego śmierć.

Joanna poprosiła papieża Grzegorza XI o znalezienie dla niej odpowiedniego męża. Wybrał on Ottona Welfa, księcia Brunszwiku-Grubenhagen. Uchodził on za dzielnego i silnego mężczyznę. Przybył do Neapolu w dzień Zwiastowania 1376 roku. Do ślubu doszło w marcu 1376 roku. Po nim Otto przybrał tytuł księcia Tarentu - nie został królem. W tym samym roku Joanna nadała mu tytuł księcia Achai. Małżonkowie wydzierżawili to księstwo szpitalnikom za 4000 dukatów rocznie na 5 lat. Ci wkrótce odwrócili się od Joanny i namówili krewnych zmarłego Filipa z Tarentu, by wysunęli własnego kandydata na księcia. Został nim Jakub de Baux, który przejął władzę nad Achają w 1381 roku.

Joanna I weszła w konflikt z wybranym w kwietniu 1378 roku papieżem Urbanem VI. Początkowo wraz z mężem trzymała jego stronę, ale wkrótce stwierdziła, że wybrany głównie przez Francuzów antypapież Klemens VII jest potężniejszy. Większość poddanych królowej opowiedziała się za Urbanem VI. Armia Klemensa VII poniosła klęskę w kwietniu 1379 roku i antypapież z trzema kardynałami schronił się w Neapolu. Jego obecność tam doprowadziła do zamieszek i musiał on uciekać do Awinionu. Joanna musiała wtedy publicznie uznać, że głową Kościoła Rzymskokatolickiego jest Urban VI. Po pewnym czasie stwierdziła, że sytuacja się zmieniła i w 1380 roku ponownie uznała obediencję awiniońskiego papieża Klemensa VII. Ten szczodrze odwdzięczył się jej za to poparcie. Wtedy niezrównoważony psychicznie Urban VI ogłosił królową heretyczką i schizmatyczką oraz zdetronizował ją.

W 1378 r.oku zmarła Katarzyna, najstarsza córka Ludwika I "Wielkiego". Król Węgier planował wcześniej, że to ona będzie następną królową Neapolu. Po jej śmierci Ludwik nie zgłaszał już roszczeń do tronu neapolitańskiego i wspierał zbrojnie Karola z Durazzo. Joanna, szukając sprzymierzeńców w tej walce, wydziedziczyła Karola i adoptowała księcia Ludwika Andegaweńskiego, brata króla Francji Karola V i protegowanego antypapieża Klemensa VII. Tym samym uczyniła Ludwika swym następcą. Po stronie Karola stała również część neapolitańskich arystokratów. W 1381 roku Urban VI nadał mu inwestyturę na Królestwo Neapolu. Wcześniej mianował go rzymskim senatorem. Karol z Durazzo, już jako Karol III, pod Anagni pobił wojska Ottona Brunszwickiego i 16 lipca 1381 roku wkroczył do Neapolu. Joanna zamknęła się w zamku Castel Nuovo. 25 sierpnia 1381 roku wojska Joanny, którymi dowodził jej małżonek, poniosły klęskę. Otto został potem uwięziony w klatce w Altamurze. Królowa została zmuszona do poddania się i uwięziona w zamku Muro Lucano. 12 maja 1382 roku oskarżono ją o spiskowanie na rzecz Walezjuszów. Z rozkazu Karola uduszono ją 12 maja 1382 roku (w zamku Muro Lucano) lub 22 maja 1382 roku (w zamku Muro Lucano) lub 27 lipca 1382 roku (w zamku San Fele). Została pochowana w kościele Santa Chiara w Neapolu.

Uważa się, że okres panowania królowej Joanny I był czasem upadku królestwa Neapolu, po latach świetnych rządów jej poprzedników, kiedy to neapolitańscy Andegaweni odgrywali czołową rolę w polityce europejskiej. Według włoskiego historyka historia Królestwa Neapolu po śmierci Roberta I Mądrego jest tragedią rządów, które ciągle oparte na systemie feudalnym miotają się w próbach przystosowania do nowożytnego świata. Zbrodnie, spiski, najazdy, wojny pretendentów, powstania w miastach i bunty baronów, nagłe katastrofy składają się na monotonny bieg zdarzeń tego powolnego konania. Zarazem inni badacze wskazują, że kryzys był nieunikniony wobec początku papieskiej wielkiej schizmy zachodniej, wskutek czego królowie Neapolu nie mogli liczyć na poparcie tak możnego protektora jakim był papież, a samo królestwo było uważane bardziej za byt instytucjonalny i dynastyczny niż polityczny i społeczny. Sama królowa Joanna I była postrzegana jako osoba wyróżniająca się niemoralnym trybem życia i niewielką troską o państwo.


Żródła:

Joanna I Andegaweńska "Kobiety w polityce"


Joanna I "w Wikipedii"