Karol III "Mały" Robertyng-Capet-d'Anjou-di Durazzo (urodzony w 1345 roku, zamordowany w Wyszehradzie, Buda 24 lutego 1386 roku) herb

Syn Ludwika Robertyng-Capet-d'Anjou, księcia Durazzo i Małgorzaty de Sanseverino, córki Roberta de Sanseverino hrabiego di Corigliano.

Ksiażę Durazzo, hrabia Gravina i pan Albanii 22 lipca 1362 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol II, tytularny król Jerozolimy i Sycylii od (koronowany w Rzymie) 2 czerwca 1381 roku do 24 lutego 1386 roku, król Neapolu od 12 lub 22 maja 1382 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol III, król Węgier i Chorwacji od (koronowany) 31 grudnia 1385 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol II. Książę Achai od 7 lipca 1373 roku do 24 lutego 1386 roku.

Tytulara: Król Neapolu, tytularny króla Jerozolimy, Sycylii, król Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Ramii, Serbii, Galicji, Lodomerii, Cumani i Bułgarii, etc...

24 stycznia 1369/1370 roku poślubił Małgorzatę Robertyng-Capet-d'Anjou-di Durazzo (urodzona 28 lipca 1347 roku, zmarła w Meli 6 sierpnia 1412 roku) regentkę Neapolu, córka Karola Robertyng-Capet-d'Anjou księcia Durazzo i Marii Robertyng-Capet-d'Anjou, córki Karola Robertyng-Capet-d'Anjou księcia Kalabrii i Florencji.

Czołowy reprezentant węgierskiej linii dynastii Andegawenów. Przebiegły polityk, który zasiadł na obu tronach, odniósłszy triumf nad konkurującymi z nim pretendentami.

W dzieciństwie przebywał na dworze królowej Neapolu Joanny I Anddegaweńskiej. Po śmierci ojca 22 lipca 1362 roku zaopiekował się nim król Węgier Ludwik I "Wielki" (w Polsce bardziej znany jako Ludwik Węgierski). W 1374 roku wzrosło jego polityczne znaczenie, gdy obok Ludwika I "Wielkiego" pozostał jedynym żyjącym męskim przedstawicielem dynastii Andegawenów.

W lutym 1369 roku ożenił się ze swoją kuzynką, Małgorzatą (jego ojciec, Ludwik z Durazzo, i jej ojciec, Karol, byli braćmi). Siostra matki Małgorzaty, królowa Neapolu Joanna I Andegaweńska, która ze względu na brak potomstwa w tym samym roku adoptowała go i uczyniła swoim następcą. Jednakże w 1380 roku wydziedziczyła Karola, a swoim sukcesorem ustanowiła - także adoptowanego - Ludwika z dynastii Walezjuszy, brata króla Francji Karola V "Mądrego". Niezadowolony z tej decyzji Karol, którego poparł papież Urban VI, detronizując Joannę I, wszczął z nią wojnę. W 1381 roku pokonał ją i uwięził, a także zajął miasto Neapol. 12 maja 1382 roku oskarżona o spiskowanie na rzecz Walezjuszów Joanna I została uduszona w więzieniu na zamku San Fale. Wówczas Karol koronował się na króla Neapolu. W tym samym czasie pretensje do tronu wysunął uczyniony przez Joannę I następcą Ludwik, który na znak protestu począł tytułować się królem Neapolu. Aż do śmierci Walezjusza, która nastąpiła 20 września 1384 roku, Karol III z Durazzo musiał odpierać ataki jego wojsk.

7 lipca 1373 roku zmarł książę Achai Jakub de Baux. Ponieważ Karol III z Durazzo był skoligacony ze zmarłym księciem, a samo księstwo było powiązane z Królestwem Neapolu, przejął w nim władzę.

W 1385 roku jako ostatni męski przedstawiciel dynastii Andegawenów upomniał się o Koronę świętego Stefana po zmarłym trzy lata wcześniej Ludwiku I "Wielkim". W tym czasie na Węgrzech w imieniu nastoletniej córki, Marii Andegaweńskiej, rządy sprawowała wdowa po Ludwiku, Elzbieta Bośniaczka. Z pomocą magnatów z południa kraju sprzeciwiających się rządom Elżbiety wspieranej przez magnatów z północnej części Węgier obalił obydwie królowe. 31 grudnia 1385 roku koronował się na króla Wegier. Nie było mu dane długo panować. Kilka tygodni później, 24 lutego 1386, z polecenia Elżbiety Bośniaczki został otruty w Visegrád.

Pochowany w Visegrád, Buda.


Żródła:

Karol III "Mały" "w Wikipedii"