Karol III "Mały" Robertyng-Capet-d'Anjou-di Durazzo (urodzony w 1345 roku, zamordowany w Wyszehradzie, Buda 24 lutego 1386 roku) herb

Syn Ludwika Robertyng-Capet-d'Anjou, księcia Durazzo i Małgorzaty de Sanseverino, córki Roberta de Sanseverino hrabiego di Corigliano.

Ksiażę Durazzo, hrabia Gravina i pan Albanii 22 lipca 1362 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol II, tytularny król Jerozolimy i Sycylii od (koronowany w Rzymie) 2 czerwca 1381 roku do 24 lutego 1386 roku, król Neapolu od 12 lub 22 maja 1382 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol III, król Węgier i Chorwacji od (koronowany) 31 grudnia 1385 roku do 24 lutego 1386 roku jako Karol II. Książę Achai od 7 lipca 1373 roku do 24 lutego 1386 roku.

Tytulara: Król Neapolu, tytularny króla Jerozolimy, Sycylii, król Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Ramii, Serbii, Galicji, Lodomerii, Cumani i Bułgarii, etc...

24 stycznia 1369/1370 roku poślubił Małgorzatę Robertyng-Capet-d'Anjou-di Durazzo (urodzona 28 lipca 1347 roku, zmarła w Meli 6 sierpnia 1412 roku) regentkę Neapolu, córkę Karola "Wspaniałego, Sławnego" Robertyng-Capet-d'Anjou, księcia Durazzo i Marii Robertyng-Capet-d'Anjou-Valois, córki Karola "król kapeluszy" Robertyng-Capet-Valois de France, wikariusza generalnego Królestwa Neapolu, księcia Kalabrii, władca (signore) Florencji, wikariusza Brytanii, wicekróla Neapolu.

Czołowy reprezentant węgierskiej linii dynastii Andegawenów. Przebiegły polityk, który zasiadł na obu tronach, odniósłszy triumf nad konkurującymi z nim pretendentami.

W dzieciństwie przebywał na dworze królowej Neapolu Joanny I Anddegaweńskiej. Po śmierci ojca 22 lipca 1362 roku zaopiekował się nim król Węgier Ludwik I "Wielki" (w Polsce bardziej znany jako Ludwik Węgierski). W 1374 roku wzrosło jego polityczne znaczenie, gdy obok Ludwika I "Wielkiego" pozostał jedynym żyjącym męskim przedstawicielem dynastii Andegawenów.

W lutym 1369 roku ożenił się ze swoją kuzynką, Małgorzatą (jego ojciec, Ludwik z Durazzo, i jej ojciec, Karol, byli braćmi). Siostra matki Małgorzaty, królowa Neapolu Joanna I Andegaweńska, która ze względu na brak potomstwa w tym samym roku adoptowała go i uczyniła swoim następcą. Jednakże w 1380 roku wydziedziczyła Karola, a swoim sukcesorem ustanowiła - także adoptowanego - Ludwika z dynastii Walezjuszy, brata króla Francji Karola V "Mądrego". Niezadowolony z tej decyzji Karol, którego poparł papież Urban VI, detronizując Joannę I, wszczął z nią wojnę. W 1381 roku pokonał ją i uwięził, a także zajął miasto Neapol. 12 maja 1382 roku oskarżona o spiskowanie na rzecz Walezjuszów Joanna I została uduszona w więzieniu na zamku San Fale. Wówczas Karol koronował się na króla Neapolu. W tym samym czasie pretensje do tronu wysunął uczyniony przez Joannę I następcą Ludwik, który na znak protestu począł tytułować się królem Neapolu. Aż do śmierci Walezjusza, która nastąpiła 20 września 1384 roku, Karol III z Durazzo musiał odpierać ataki jego wojsk.

7 lipca 1373 roku zmarł książę Achai Jakub de Baux. Ponieważ Karol III z Durazzo był skoligacony ze zmarłym księciem, a samo księstwo było powiązane z Królestwem Neapolu, przejął w nim władzę.

W 1385 roku jako ostatni męski przedstawiciel dynastii Andegawenów upomniał się o Koronę świętego Stefana po zmarłym trzy lata wcześniej Ludwiku I "Wielkim". W tym czasie na Węgrzech w imieniu nastoletniej córki, Marii Andegaweńskiej, rządy sprawowała wdowa po Ludwiku, Elzbieta Bośniaczka. Z pomocą magnatów z południa kraju sprzeciwiających się rządom Elżbiety wspieranej przez magnatów z północnej części Węgier obalił obydwie królowe. 31 grudnia 1385 roku koronował się na króla Wegier. Nie było mu dane długo panować. Kilka tygodni później, 24 lutego 1386, z polecenia Elżbiety Bośniaczki został otruty w Visegrád.

Pochowany w Visegrád, Buda.


Żródła:

Karol III "Mały" "w Wikipedii"