Konrad Hohenstaufen (urodzony w Andrii, na Sycylii 25 kwietnia 1228 roku, zmarł w Lavello, we Włoszech 20 lub 31 maja 1254 roku) herb

Syn Fryderyka I Rogera Hohenstauffena, króla Niemiec, Neapolu i Sycylii, księcia Szwabii, cesarza rzymskiego i Izabelii (Jolanty) II de Bienne, królowej Jerozolimy, córki Jana de Brienne króla i regenta Jerozolimy, łacińskiego cesarza Konstantynopla.

Król Jerozolimy od 8 maja 1228 roku do 21 maja 1254 roku jako Konrad II. Książę Szwabii od 1235 roku do 21 maja 1254 roku jako Konrad III. Król Neapolu i Sycylii od 13 grudnia 1250 roku do 21 maja 1254 roku jako Konrad I. Król Niemiec od 13 grudnia 1250 roku do 21 maja 1254 roku jako Konrad IV.

1 września 1246 roku w Vohburgu koło Ingolstadt poślubił Elżbietę Wittelsbach (urodzona w Landshut około około 1230 lub 1231 roku (1227 roku), zmarła na zamku w Gojen 9 października 1273 roku), córka Otto II "Dostojnego" Wittelsbacha księcia Bawarii, palatyna Reńskiego i Agnieszki Welf, córki Henryka I "Długiego" (Hanowerskiego) Welfa, palatyna Reńskiego.

Urodził się w Andrii jako drugie dziecko swoich rodziców, ale jego starsza siostra zmarła jako malutkie dziecko. Matka Konrada zmarła wskutek komplikacji po urodzeniu syna. Konrad mieszkał we Włoszech do 1235 roku, w tym roku po raz pierwszy udał się do Niemiec.

Tron jerozolimski odziedziczył po zmarłej matce po porodzie. Cesarz Fryderyk II w 1235 roku zabrał ze sobą Konrada do Niemiec, gdzie uczynił z Konrada swoim zastępcą. Następnie w 1237 roku doprowadził Fryderyk II do wyboru na króla niemieckiego i przyszłego cesarza. Wczasie uzurpacji Henryka von Raspe (zmarł w 1247 roku), landgraf Turyngii i Wilhelma z Nassau (wybrani przy poparciu papieża Innocenty IV) Konrad skutecznie bronił interesów dynastii Hohenstaufenów.

Fryderyk II zdetronizował swojego najstarszego syna - starszego przyrodniego brata Konrada - Henryka Hohenstaufa. W 1237 roku Konrad został koronowany w Wiedniu na króla Rzymu, tytuł ten później przekształcił się w tytuł cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Arcybiskup Siegfried III z Mainz do 1242 roku służył jako regent Konrada, później Fryderyk II wybrał na jego następców Henryka Raspe, landgrafa Turngii, i Wacława I, króla Czech. Sam Konrad miał wpływ na politykę niemiecką od około 1240 roku. W 1245 roku papież Innocenty IV ogłosił detronizację Fryderyka II i tym samym Konrada. Henryk Raspe, który poparł papieża, 22 maja 1246 roku został wybrany na następcę Fryderyka II - antykróla Niemiec. W sierpniu Henryk Raspe pokonał Konrada w bitwie pod Nidda, ale kilka miesięcy później zmarł. Tytuł antykróla otrzymał Wilhelm z Holandii.

Fryderyk II zmarł w 1250 roku, Konrad odziedziczył po nim tytuł króla Sycylii, Niemiec i Jerozolimy. Dalej jednak trwał konflikt Konrada z papieżem. W 1251 roku Wilhelm z Holandii pokonał Konrada w bitwie, a on zdecydował się najechać Włochy aby przywrócić tam swoje rządy. Nie był jednak w stanie pokonać sojuszników papieża, ośmielony papież zaś w 1253 roku zaoferował Sycylię synowi króla Anglii - Henrykowi II - Edmundowi Crouchback.

W 1254 roku Konrad został ekskomunikowany, rok później zmarł na malarię w Lavello, we włoskim regionie Basilicata. Jego brat Manfred, a następnie syn Konrada bezskutecznie dalej walczyli z papieżem.


Żródła:

Konrad IV Hohenstauf "w Wikipedii"


"Leksykon papieży" - Rudolf Fischer-Wollpert