Ludwik I Robertyng-Capet-d'Anjou-di Tarent (urodzony w Neapolu w 1308 roku, zmarł w Neapolu 25 maja 1362 roku) herb

Syn Filipa I Robertyng-Capet-d'Anjou, księcia Tarentu i Katarzyny II Robertyng-Capet-Anjou-Valois, córki Karola I Robertyng-Capet-Anjou księcia Valois, tytularnej cesarzowej Konstantynopola, księżnej Achai.

Książę Tarentu i Achai oraz książę Neapolu od 20 sierpnia 1346 roku do 17 maja 1352 roku. Lord-Protektor Sycylii od 1 maja do 20 czerwca 1347 roku. Wicekról generalny Sycylii od 20 czerwca 1347 roku do kwietnia 1349 roku. Król Neapolu jako Ludwik I, tytularny król Sycylii i Jerozolimy jako Ludwik II - koronowany 17 maja 1352 roku, współrządy do 26 maja 1362 roku. Książę Kalabrii, hrabia Prowansji, hrabia Forcalquier i Piemontu od 1347 roku do 26 maja 1362 roku.

29 września 1347 roku w Neapolu poślubił Joannę I Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzona w Neapolu 1326 roku, zmarła uduszona na zamku San Fele w Neapolu 22 maja 1382 roku) królowej Neapolu i tytularnej królowej Jerozolimy, hrabiny Prowansji, córkę Karola Robertyng-Capet-Anjou księcia Kalabrii i Marii Robertyng-Capet-Valois, córki Karola I Robertyng-Capet hrabiego Valois, Andegawenii i d'Alençon.

Awinioński papież Klemens VI, który wkrótce zgodził się na koronację Andrzeja, męża królowej Joanny I. Niestety, królewska koronacja Andrzeja była całkowicie sprzeczna z planami Joanny i jej doradców, dlatego doszło do spisku, w którym niewątpliwie uczestniczyła królowa. W nocy z 18 na 19 sierpnia 1345 królewski małżonek został zamordowany. W morderstwie bezpośrednio uczestniczył książę Ludwik z Tarentu, syn Filipa, bratanek Roberta "Mądrego", od pewnego czasu kochanek królowej, z którym 9 września 1347 roku wzięła swój drugi ślub.

Pogłoski o udziale Joanny w zabójstwie Andrzeja były powszechne, czego nie mógł zignorować brat Andrzeja, król Węgier Ludwika. Na przełomie 1347/1348 Ludwik Węgierski wyprawił się na Neapol, który w 1348 roku zajął. Mszcząc śmierć brata Ludwik Węgierski zarządził liczne egzekucje osób zamieszanych w spisek, min. kazał ściąć swego krewniaka Karola księcia Durazzo. Joanna uciekła do pozostającej we władaniu jej rodu francuskiej Prowansji, lecz już niebawem pozycja królowej znacząco się poprawiła, gdy od papieża uzyskała uniewinnienie od zarzutu udziału w morderstwie i zatwierdzenie małżeństwa z Ludwikiem z Tarentu. Ludwika Węgierskiego z Neapolu wygoniła zaraza oraz odziały najemników dowodzone przez Mikołaja Acciaiuoliego i w 1350 roku Joanna powróciła do Neapolu, ale już dwa lata później musiała zmagać się z kolejnym najazdem Ludwika Węgierskiego. Po walkach, które nie przyniosły rozstrzygnięcia, podpisano traktat, na mocy którego Ludwik Węgierski zagwarantował sobie prawo do korony neapolitańskiej po bezdzietnej śmierci Joanny.

Uspokojenie sytuacji w królestwie Neapolu pozwoliło Joannie i jej mężowi przeprowadzić uroczystą koronację, która odbyła się 27 maja 1352 roku w Neapolu w obecności arcybiskupa Bragi. Joanna w tym czasie nie angażowała się w sprawy państwowe, które przejął jej mąż, którego doradcą został Mikołaj Acciaiuoli. Dzięki zręcznej polityce królewskiego doradcy doszło to trwałego pokoju między neapolitańskimi i węgierskimi Andegawenami. W 1355 roku królewski małżonek zdecydował o wszczęciu wojny z królestwem Sycylii, gdzie panował nieudolny Fryderyk III. Mimo początkowych sukcesów wojskom neapolitańskim nie udało się zająć wyspy, na domiar złego Joanna i Ludwik zostali obłożeni przez papieża klątwą, gdy nie wywiązali się z zobowiązań finansowych należnych papiestwu, dodatkowo zubożały kraj ogarnęły bunty nieopłacanego wojska, co wykorzystali krewni Joanny, książęta Durazzo, popierani przez Ludwika Węgierskiego. Joanna i Ludwik musieli zmagać się również z wewnętrzną opozycją reprezentowaną przez hrabiów Andria, hrabiów Ariano, rodziną del Balzo i admirałem Goffredem Marzano. Taka sytuacja zmusiła Joannę, naciskaną przez papieża, do podpisania w 1373 roku pokoju z władcą Sycylii, co kończyło trwające od 1282 roku walki między Neapolem a Sycylią. Na mocy jego postanowień władcy Neapolu uznawali odrębność królestwa Sycylii, a władcy wyspy uznawali zwierzchność Neapolu i Kościoła. W tym czasie nie żył już Ludwik z Tarentu, który zmarł 25 maja 1362 roku.

Pochowany w Neapolu.


Żródła:

Joanna I - Ludwik z Terentu "w Wikipedii"