Ludwik I Robertyng-Valois-d'Anjou Francuski (urodzony na zamku du Blois w Vincennes, 23 lipca 1339 roku, zmarł w Biselia, Bari, 22 września 1384 roku) herb

Syn Jana II "Dobrego" Robertyng-Capet-Valois, króla Francji i Judyty-Bonny Wigérides Limburg-Luksemburskiej, córki Jana "Ślepego" Wigérides Limburg-Luksemburczyka, króla Czech, tytularnego króla Polski.

Hrabia Andegawenii, Maine, książę Kalabrii, książę Pouilles i Kapui, senior Montpellier od 1351 roku do października 1360 roku, książę Andegawenii, książę Pouilles i Kapui, hrabia Maine, senior Montpellier i par Francji od października 1360 roku do 22 września 1384 roku. Książę Turenii od 1370 roku, gubernator Delfinatu od 1371 roku do 1372 roku, hrabia Roucy od 1379 roku. Tytularny król Neapolu, Sardynii, Sycylii i Jerozolimy od 22 maja 1382 roku (koronowany w Awionion 30 maja 1382 roku przez papieża Klemensa VII) do 22 września 1384 roku jako Ludwik I. Hrabia d'Étampes i par Francji od 1381 roku do 22 września 1384 roku, hrabia Prowansji i Forcalquier 22 maja 1382 roku do 22 września 1384 roku, tytularny cesarz bizantyjski od 1383 roku do 22 września 1384 roku. Regent Francji od 16 września 1380 roku do 1 listopada 1388 roku.

9 lipca 1360 roku poślubił Marię de Châtillon-sur Marne-Blois Bretońska (urodzona w 1345 roku, zmarła w Angers, 12 listopada 1404 roku) hrabina Blois i de Guise, Prowansji, córkę Karola de Châtillon-sur Marne-Blois księcia Bretanii i Joanny Bretońskiej hrabiny de Penthievre, córki Gwidona Bretońskiego hrabiego de Penthievre.

W 1356 roku otrzymał tytuły hrabiego Andegawenii i Maine. W tym samym roku brał udział w bitwie pod Poitiers, walcząc w oddziale dowodzonym przez swojego starszego brata, delfina Karola. Cały ten hufiec uciekł z pola bitwy. Uciekł również Ludwik, który dzięki temu uniknął niewoli, jaka stała się losem jego ojca i młodszego brata Filipa. Król Jan II odzyskał wolność na mocy traktatu w Brétigny w 1360 roku. Do czasu zapłacenia okupu musiał dać 40 zakładników z najważniejszych francuskich rodów. W 40 wysoko urodzonych zakładniakach, znalazł się również i Ludwik, który musiał przybyć we wrześniu 1360 roku na dwór angielski, a na którym przebywał aż sześć miesięcy. Tu rozpoczął negocjacje o uwolnienie swojej osoby z królem Edwardem III. Pertraktacje nie przyniosły pozytywnego rozwiązania, to też postanowił uciec. Po powrocie do Francji spotkał się z niechęcią, ze strony rodziny, która uważała za dyshonor.

Ludwik przybył do Anglii w październiku 1360 roku. Początkowo miał tam przebywać 6 miesięcy, ale zrujnowana wojną i konfliktami wewnętrznymi Francja nie mogła zebrać wyznaczonej sumy okupu. Ludwik próbował więc odzyskać wolność prowadząc prywatne rozmowy z królem Anglii Edwardem III, ale bez powodzenia. Po fiasku rozmów, książę uciekł z niewoli i powrócił do Francji. Działo się to pod koniec 1363 roku Jan II uznał ucieczkę swojego syna za plamę na honorze. Ogłosił, że nie jest w stanie zebrać całej sumy okupu i na początku 1364 roku powrócił do angielskiej niewoli. Zmarł tam już 8 kwietnia. Królem został delfin Karol jako Karol V.

W 1380 roku adoptowany przez Joannę I królową Neapolu, tytularnej królowej Neapolu, Sycylii i Jerozolimy w imieniu, której podjął w 1381 roku walkę o odzyskanie utraconych tronów przy pomocy Aragończyków i po której odziedziczył Prowansję. Na mocy układu z 1379 roku zawartego z antypapieżem Klemensem VII otrzymał inwestyturę na królestwo Adrii w skład, którego wchodziły ziemie papieskie, m.in. Ferrara, Bolonia i Romagna. Od swojego kuzyna Jakuba de Baux, tyrana Romanii bizantyjskiej, księcia Achai i Tarentu otrzymał tytuł cesarza konstantynopolitańskiego.

W latach 1380-1382 był regentem w imieniu swojego nieletniego bratanka, Karola VI. W 1382 roku zrezygnował z regencji by walczyć o tron Neapolu. W tymże roku królowa Joanna I, która wcześniej adoptowała Ludwika i wyznaczyła go swoim następcą, została zamordowana przez Karola z Durazzo, który zgłaszając swoje pretensje do neapolitańskiego tronu ogłosił się królem Neapolu.

Ludwik odziedziczył po Joannie tytuły hrabiego Prowansji, Forcalquier i Piemontu. 30 sierpnia 1383 roku ogłosił się królem Neapolu i Jerozolimy. Wyruszył na wojnę z Karolem, ale nie odniósł większych sukcesów. Zmarł w Bari w 1284 roku podczas rozpoczętej w 1382 roku kampanii włoskiej o odzyskanie Neapolu, zapisanego przez Joannę I księciu Ludwikowi.

Pochowany w Angres.


Żródła:

Ludwik I Andegaweński" "w Wikipedii"