Ludwik I Robertyng-Valois-d'Anjou Francuski (urodzony na zamku du Blois w Vincennes, 23 lipca 1339 roku, zmarł w Biselia, Bari, 22 września 1384 roku) herb

Syn Jana II "Dobrego" Robertyng-Capet-Valois, króla Francji i Judyty-Bonny Wigérides Limburg-Luksemburskiej, córki Jana "Ślepego" Wigérides Limburg-Luksemburczyka, króla Czech, tytularnego króla Polski.

Hrabia Andegawenii i hrabia Maine, książę Kalabrii, książę Pouilles i Kapui, senior Montpellier od 1351 roku do października 1360 roku. Książę Andegawenii, książę Maine i par Francji, książę Pouilles i Kapui, senior Montpellier od października 1360 roku do 22 września 1384 roku. Książę Turenii od 1370 roku, gubernator Delfinatu od 1371 roku do 1372 roku, król Adrii i hrabia Roucy od 17 kwietnia 1379 roku. Tytularny król Neapolu, Sardynii, Sycylii i Jerozolimy od 22 maja 1382 roku (koronowany w Awionion 30 maja 1382 roku przez papieża Klemensa VII) do 22 września 1384 roku jako Ludwik I. Hrabia d'Étampes i par Francji od 1381 roku do 22 września 1384 roku, hrabia Prowansji i Forcalquier 22 maja 1382 roku do 22 września 1384 roku, tytularny cesarz bizantyjski od 1383 roku do 22 września 1384 roku. Regent Królestwa Francji od 16 września 1380 roku do 1 listopada 1388 roku.

9 lipca 1360 roku poślubił Marię de Châtillon-sur Marne-Blois Bretońska (urodzona w 1345 roku, zmarła w Angers, 12 listopada 1404 roku) hrabina Blois i de Guise, Prowansji, córkę Karola de Châtillon-sur Marne-Blois księcia Bretanii i Joanny Bretońskiej hrabiny de Penthievre, córki Gwidona Bretońskiego hrabiego de Penthievre.

W 1356 roku otrzymał tytuły hrabiego Andegawenii i Maine. W tym samym roku brał udział w bitwie pod Poitiers, walcząc w oddziale dowodzonym przez swojego starszego brata, delfina Karola. Cały ten hufiec uciekł z pola bitwy. Uciekł również Ludwik, który dzięki temu uniknął niewoli, jaka stała się losem jego ojca i młodszego brata Filipa. Król Jan II odzyskał wolność na mocy traktatu w Brétigny w 1360 roku. Do czasu zapłacenia okupu musiał dać 40 zakładników z najważniejszych francuskich rodów. W 40 wysoko urodzonych zakładniakach, znalazł się również i Ludwik, który musiał przybyć we wrześniu 1360 roku na dwór angielski, a na którym przebywał aż sześć miesięcy. Tu rozpoczął negocjacje o uwolnienie swojej osoby z królem Edwardem III. Pertraktacje nie przyniosły pozytywnego rozwiązania, to też postanowił uciec. Po powrocie do Francji spotkał się z niechęcią, ze strony rodziny, która uważała za dyshonor.

Ludwik przybył do Anglii w październiku 1360 roku. Początkowo miał tam przebywać 6 miesięcy, ale zrujnowana wojną i konfliktami wewnętrznymi Francja nie mogła zebrać wyznaczonej sumy okupu. Ludwik próbował więc odzyskać wolność prowadząc prywatne rozmowy z królem Anglii Edwardem III, ale bez powodzenia. Po fiasku rozmów, książę uciekł z niewoli i powrócił do Francji. Działo się to pod koniec 1363 roku Jan II uznał ucieczkę swojego syna za plamę na honorze. Ogłosił, że nie jest w stanie zebrać całej sumy okupu i na początku 1364 roku powrócił do angielskiej niewoli. Zmarł tam już 8 kwietnia. Królem został delfin Karol jako Karol V.

W 1380 roku adoptowany przez Joannę I królową Neapolu, tytularnej królowej Neapolu, Sycylii i Jerozolimy w imieniu, której podjął w 1381 roku walkę o odzyskanie utraconych tronów przy pomocy Aragończyków i po której odziedziczył Prowansję. Na mocy układu z 1379 roku zawartego z antypapieżem Klemensem VII otrzymał inwestyturę na królestwo Adrii w skład, którego wchodziły ziemie papieskie, m.in. Ferrara, Bolonia i Romagna. Od swojego kuzyna Jakuba de Baux, tyrana Romanii bizantyjskiej, księcia Achai i Tarentu otrzymał tytuł cesarza konstantynopolitańskiego.

W latach 1380-1382 był regentem w imieniu swojego nieletniego bratanka, Karola VI. W 1382 roku zrezygnował z regencji by walczyć o tron Neapolu. W tymże roku królowa Joanna I, która wcześniej adoptowała Ludwika i wyznaczyła go swoim następcą, została zamordowana przez Karola z Durazzo, który zgłaszając swoje pretensje do neapolitańskiego tronu ogłosił się królem Neapolu.

Ludwik odziedziczył po Joannie tytuły hrabiego Prowansji, Forcalquier i Piemontu. 30 sierpnia 1383 roku ogłosił się królem Neapolu i Jerozolimy. Wyruszył na wojnę z Karolem, ale nie odniósł większych sukcesów. Zmarł w Bari w 1284 roku podczas rozpoczętej w 1382 roku kampanii włoskiej o odzyskanie Neapolu, zapisanego przez Joannę I księciu Ludwikowi.

Pochowany w Angres.


Żródła:

Ludwik I Andegaweński" "w Wikipedii"