Ludwik II Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou (urodzony w Tulonie, 5 października 1377 roku, zmarł na zamku w Angers, 29 kwietnia 1417 roku) herb

Syn Ludwika I Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou księcia Andegawenii, tytularnego króla Neapolu i Jerozolimy i Marii de Châtillon-sur Marne-Blois Bretońskiej hrabiny Blois i de Guise, Karola de Châtillon-sur Marne-Blois, księcia Bretanii.

Tytularny cesarz Konstantynopola od 22 września 1384 roku do 29 kwietnia 1417 roku, tytularny król Neapolu, tytularny król Sardynii, tytularny król Sycylii, tytularny król Jerozolimy od 22 września 1384 roku (koronowany w Awionion 1 listopada 1389 roku) do 29 kwietnia 1417 roku, książę Andegawenii i Maine, hrabia Prowansji i Forcalquier, wielki par Francji od 22 września 1384 roku do 29 kwietnia 1417 roku, książę Ile-de-France, książę Kalabrii, książę Kapui, hrabia Poitou, hrabia Turyngii, hrabia Pouilles, senior Montpellier i par Francji od 22 września 1384 roku do 29 kwietnia 1417 roku. Członek Rady Regencyjnej Królestwa Francji od czerwca 1416 roku. Gubernator Langwedocji i Guyenne.

W Arles-en-Provence, 2 grudnia 1400 roku poślubił Jolantę Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzona w Barcelonie, 11 sierpnia 1384 roku, zmarła na zamku de Tuce-de-Saumur, 14 grudnia 1442 roku lub 14 grudnia 1443 roku), baronwej de Lunel, córki Jana I "Myśliwego" Guilhemid-Sunifred z Urgel, króla Aragonii i Jolanta (Violanta) de Montbéliard of Bar, córki Roberta I de Montbéliard. księcia Bar.

W wyniku małżeństwa z dziedziczką Aragonii, Jolantą Aragońską zgłosił pretensje do tronu aragońskiego i kastylijskiego i podjął walkę. Bezsensowne walki doprowadziły do wyczerpania państwowych pieniędzy, a w konsekwencji do utraty sił.

Po śmierci swojego ojca w 1384 roku odziedziczył wszystkie jego tytułu i pretensje do królestwa Neapolu. W 1386 roku zmarł konkurent Andegawenów do władzy w Neapolu, Karol III z Durazzo. Królem został jego syn Władysław. W 1387 roku usunął siłą Władysława, jako swojego kontrkandydata do tronu neapolitańskiego. W 1387 roku zdobył Neapol, z którego 13 czerwca 1387 roku uciekła regentka Małgorzata (wdowa po Karolu III) z królem Władysławem. Ludwikowi II udało się uzyskać wsparcie antypapieża Klemensa VII, który 1 listopada 1389 roku koronował Ludwika na króla Neapolu. Rok później Ludwik wyprawił się do Italii.

Po śmierci antypapieża Klemensa VII, nowo obrany papież Bonifacy IX wziął w 1389 roku w opiekę młodego króla Władysława di Durazzo, który wszczął na nowo walki o odzyskanie tronu. W 1399 roku ostatecznie wycofał się z Neapol, na mocy układu zawartego z papieżem Bonifacym IX i powrócił do Prowansji.

Ludwik kontrolował Neapolu do 1399 roku, kiedy to został wyparty zeń przez Władysława. Pozostał jednak w Italii i kontynuował wojnę z konkurentem. W 1409 roku odbił z rąk Władysława Rzym. W 1411 roku, jako sojusznik antypapieża Jana XXIII, pokonał Władysława pod Roccasecca. Wkrótce jednak Ludwik utracił poparcie Neapolitańczyków i powrócił do Francji.

Jako sojusznik antypapieża Jana XXIII, wyparł w 1409 roku z Rzymu wojska króla neapolitańskiego Władysława, a następnie w toku kampanii neapolitańskiej 11 maja 1411 roku został pokonany w bitwie pod Roccasecca.

Nie mogąc pokonać Władyslawa swoje roszczenia do tronu neapolitańskiego przekazał swojemu synowi, księcia Ludwikowi III.

W 1415 roku ustanowił parlament w Aix i nadał przywileje uniwersytetom w Aix i Angers.

Po nagłej śmierci delfina Francji, Ludwika (zmarł 18 grudnia 1415 roku) prawa do tronu francuskiego przechodzą na młodszego brata, księcia Jana de Touraine, na którego ma Ludwik II duży wpływ. W czerwcu 1416 roku, po śmierci księcia Berry, Ludwik II obejmuje główne miejsce w Radzie Regencyjnej Francji.

Na jesień 1416 roku pojawiają się pierwsze oznaki choroby, która doprowadza do rychłej jego śmierci.

Zmarł na zamku Angers i tam został pochowany 1 maja 1417 roku w kościele katedralnym.


Żródła:

Ludwik II Andegaweński "w Wikipedii"


"Dynastie Europy" praca zbiorowa pod redakcją Antoniego Mączka