Ludwik III Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou (urodzony w Anjou, 25 wrzesnia 1403 roku, zmarł na malarie w Cosenza we Woszech, 12 listopada 1434 roku) herb

Syn Ludwika II Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou tytularnego króla Neapolu i księcia Andegawenii i Jolanty Aragońskiej z Urgel, córki Jana I z Urgel króla Aragonii. Adoptowany przez Joannę II Robertyng-Capet-d'Anjou królową Neapolu.

Tytularny cesarz Konstantynopola od 20 września 1384 roku do 12 listopada 1434 roku, książę Andegawenii, książe des Pouilles, książę Kapui, hrabia du Maine, senior de Montpellier, tytularny król Neapolu, tytularny król Sycylii, tytularny król Jerozolimy, tytularny król Sardynii od 29 kwietnia 1417 roku do 12 listopada 1434 roku, książę Turyni i par Francji od 21 października 1424 roku do 12 listopada 1434 roku.

W Thonon-les-Bains, 31 sierpnia 1432 roku poślubił Małgorzatę Sabaudzką (urodzona w Morges, 7 sierpnia 1410 roku, zmarła w Stutgarcie, 30 września 1479 roku), córke Amadeusza VIII ksiecia Sabaudii, hrabiego Aosty, Moriany i Nicei, hrabia Genewy księcia Piemontu, antypapież Feliks V, kardynał i biskup Sabiny i Marii Robertyng-Capet-Bourgogne, córki Filipa II Robertyng-Capet księcia Burgundii, Touraine, hrabiego Newers, Rethel, Palatynatu Burgundii, Flandrii i Artois, seniora de Salins, hrabiego du Charolais, księcia Limburga.

Adoptowany w 1423 przez Joannę II, królową Neapolu. W 1410 roku zmarł stryj matki Ludwika, Marcin I "Ludzki", król Aragonii. Jolanta i Ludwik zgłosili swoje pretensje do tronu Aragonii. Jolanta i jej syn zwani byli popularnie królem i królową Czterech Królestw, gdyż pretendowali oni tytułów króla Aragonii, Neapolu, Sycylii i Jerozolimy. Tych dwóch ostatnich królestw nigdy nie objęli w posiadanie. Tron aragoński również nie wszedł w ich posiadanie, gdyż w 1412 roku aragońskie Kortezy wybrały królem kastylijskiego królewicza Ferdynanda, ciotecznego brata Ludwika. Jolanta i jej syn uzyskali jednak pewne ziemie w Montpellier i Rousillon.

Ojciec Ludwika zmarł w roku 1417 i jego 14-letni syn odziedziczył wszystkie jego tytuły. We wrześniu 1419 roku został mianowany przez papieża Marcina V neapolitańskim następcę tronu, a następnie 4 grudnia 1419 roku papież ogłosił Ludwika królem Neapolu. W Neapolu władała wówczas bezdzietna królowa Joanna II, która wyznaczyła na swojego następcę, od 1416 roku króla Aragonii i Sycylii Alfonsa V. Wzorem swego ojca i dziada Ludwik III postanowił zbrojnie walczyć o królestwo Neapolu. W 1420 roku wylądował w Kampanii i obległ Neapol. Musiał jednak wycofać się, gdy przypłynęła flota aragońska. W 1421 roku Alfons wkroczył do Neapolu. W tym czasie papież Marcin, który ponosił większość kosztów wojny, zrezygnował z popierania Ludwika.

Wkrótce jednak pogorszyły się relacje między królową Joanną a Alfonsem. Po aresztowaniu przez Aragończyka Giovanniego Cracciolo, kochanka i pierwszego ministra Joanny, królowa opuściła Neapol i udała się do Aversy, gdzie spotkała się z Ludwikiem. Joanna adoptowała swojego niedawnego przeciwnika i mianowała go swoim następcą w miejsce Alfonsa. Ludwik otrzymał tytuł księcia Kalabrii.

Alfons wkrótce opuścił Neapol i powrócił do Aragonii. Joanna mogła więc wrócić do swojego królestwa. Ludwik zamieszkał w swoich włościach w Kalabrii, razem ze swoją żoną Małgorzatą Sabaudzką. Małżonkowie nie mieli razem dzieci.

Ludwik nie doczekał objęcia neapolitańskiego tronu. Zmarł na malarię w 1434 roku. Wszystkie jego tytuły przejął jego młodszy brat, Rene.


Żródła:

Ludwik III Andegaweński" "w Wikipedii"