Ludwik XII "Ojciec Ludu, Syn Ludu, Król Chłopów, Ojciec Ojczyzny, Sprawiedliwy, Wielki" Orleański (Robertyng-Capet-Valois-d'Orleans) (urodzony w Blois, 27 czerwca 1462 roku, zmarł w Paryżu, 1 stycznia 1515 roku) herb

Syn Karola I Robertyng-Capet-Valois-d'Orleans, księcia Orleanu, hrabiego d'Angoulęme i Marii von der Mark de Cléves, córki Adolfa I von der Mark księcia de Cléves.

Książę d'Orléans, hrabia de Blois, hrabia de Valois i i par Francji jako Ludwik II od 4 stycznia 1465 roku do 7 kwietnia 1498 roku, książę Mediolanu jako Ludwik I od 1465 do 1 stycznia 1515 roku, hrabia d'Asti 14 maja 1467 roku do 1 stycznia 1515 roku, tytularny cesarz Bizancjum od 1494 roku do 1 stycznia 1515 roku, delfin Viennois od 2 października 1496 roku do 7 kwietnia 1498 roku, król Francji jako Ludwik XII od 7 kwietnia 1498 roku (koronowany 27 maja 1498 roku) do 1 stycznia 1515 roku, król Neapolu jako Ludwik IV, książę Bretanii iure uxoris od 8 stycznia 1499 roku do 9 stycznia 1514 roku, tytularny król Sycylii i Jerozolimy jako Ludwik I od 2 sierpnia 1501 roku do 14 maja 1503 roku.

19 maja 1464 roku (podpisano kontrakt), 28 października 1473 roku (per procuro), 8 września 1476 roku (pro futuro) w Chateau de Montrichard poślubił (rozwiódł sie 17 grudnia 1498 roku) Joannę Robertyng-Capet-Valois Francuską (urodzona w Nogent-le-Roi, 23 kwietnia 1464 roku, zmarla w Bourges, 4 lutego 1505 roku), córkę Ludwika XI Robertyng-Capet-Valois, króla Francji i Karoliny Sabaudzkiej, córki Ludwika I, księcia Sabaudii. 8 stycznia 1499 roku poślubił Annę Robertyng-Capet-Dreux-Montfort (urodzona w Nantes, 25 stycznia 1477 roku, zmarła w Blois, 9 stycznia 1514 roku), córkę Franciszka II Robertyng-Capet-Dreux-Montfort księcia Bretanii i Małgorzaty de Foix, córki Gastona IV, hrabiego Foix i Eleonory Trastámara de Aragona, królowej Nawarry. W Abbeville (per procura) 9 października 1514 roku, (pro futuro) 1 stycznia 1515 roku poślubił Marię Tudor (urodzona w pałacu de Richmond, w Surrey, 18 marca 1496 roku, zmarła w Westhorpe Hall, w Suffolk, 25 czerwca 1533 roku), córkę Henryka VII Tudora, króla Anglii, Irlandii i Elżbiety Plantagenet-York, córki Edwarda IV Plantagenet-York, króla Anglii i Irlandii.

Prawnuk króla Francji Karola V "Mądrego", syn księcia-poety Karola I Orleańskiego. Jako prawnuk Viscontich, uważał się dziedzicem Księstwa Mediolanu i tym celu doprowadził do zawarcia paktu o nieagresji z Anglią, zawarł przymierze z papieżem Aleksandrem VI, zapewnił sobie neautralność Hiszpanii i Wenecji i w konsekwencji doprowadził w 1499 roku do obalenia rządów Ludwika Sforzy i włączeniu Mediolanu do Francji.

W 1488 roku wszczął rebelię przeciwko królowi Karolowi VIII, jako obrońca niezależności Bretanii i konkurent do ręki Anny Bretońskiej, został pokonany 28 lipca 1488 roku w bitwie pod Aubin-du-Cormier. Nastepnie został na trzy lata uwięziony z wieży zamku Bourges, gdzie nie szczędzono mu upokorzeń. O jego wielkoduszności i rozumie stanu świadczy, że kiedy jego pogromca, marszałek La Tremoille, przyniósł mu wieść o śmierci króla, poprzedzonej zgonami trzech jego synów, co Ludwika czyniło niespodziewanie sukcesorem tronu, położywszy dłoń na ramieniu strwożonego wodza rzekł: "Wierzę, panie Tremoille, że służyć będziesz koronie z równą jak zawsze lojalnością", a zwracając się do dworzan dodał: "Niegodnym było honoru króla Francji mszczenie uraz księcia Orleanu".

Za cenę przyznania synowi papieża Aleksandra VI, księciu Cezarowi Borgii księstwa Valentoinos król Ludwik XII otrzymuje w 1498 roku rozwód z Joanną Francuską.

Będąc z mocy prawa od 7 kwietnia 1498 roku królem Francji, ukoronowany został 27 maja. Kontynuował ekspansywną politykę swojego poprzednika na Półwyspie Apenińskim, podbijając w 1499 roku Księstwo Mediolańskie i stając się jego księciem (z dwumiesięczną przerwą w 1500 roku - w lutym 1500 roku władzę w Mediolanie odzyskał jego dotychczasowy władca Ludovico Sforza, lecz w kwietniu tego samego roku wojska francuskie odbiły Księstwo, biorąc Sforzę do niewoli) do 1512 roku. Następnie zdobył Genuę, której nie udało mu się natomiast wydrzeć na dłużej z rąk hiszpańskich Królestwa Neapolu (w latach 1501-04 był jego królem). Mimo odniesionego w 1512 roku zwycięstwa nad armią hiszpańsko-papieską pod Rawenną, jeszcze w tym samym roku Francuzi zostali wyparci z Włoch przez wojska Świętej Ligi (Państwo Kościelne, Wenecja, kantony szwajcarskie, Hiszpania i Anglia). W 1513 roku pokonani przez Szwajcarów pod Novarą.

W czasie rządów w królestwie Neapolu słynął z obrony uciśnionych i wstrzemięźliwości w nakładaniu ciężarów podatkowych, za co otrzymał tytuł "Ojca Ludu" nadany przez Stany Generalne w Lours w 1506 roku. Jego śmierć symbolizuje przejście od średniowiecznej monarchii korporacyjnej, umiarkowanej i mieszanej, zasięgającej rady Stanów - opisanej przez największego teoretyka francuskiej la monarchie mixte jego czasów, arcybiskupa C. de Seyssela - do nowożytnej monarchii absolutnej, zainaugurowanej przez linię Valois-Orléans-Angouleme, a rozwiniętej przez Burbonów.

W 1501 roku wojska Ludwika XII wspólnie z wojskami hiszpańskimi zaatakowały Królestwo Neapolu, zajmując północną część Królestwa z samym Neapolem. Jednak w 1502 roku wybuchła wojna francusko-hiszpańska o panowanie nad Królestwem Neapolu; w 1503 roku Hiszpanie pobili Francuzów w bitwie pod Cerignolą, zajęli Neapol i w grudniu rozbili francuską odsiecz Gaety pod Garigliano; po tych klęskach Ludwik XII zmuszony został zawrzeć rozejm z Hiszpanią, pozostawiając pod jej kontrolą Królestwo Neapolu. W 1507 roku Francuzi zdobyli występującą przeciwko ich dominacji w północnych Włoszech Genuę, a w 1509 roku pokonali wojska Wenecji pod Agnadello i opanowali posiadłości Republiki Weneckiej na zachód od rzeki Mincio. W 1512 roku wojska francuskie odniosły zwycięstwo pod Rawenną nad wojskami hiszpańskimi i papieskimi. W tym samym roku zostały jednakże wyparte z Włoch przez armie nowej Świętej Ligi, zawiązanej przez papieża, Wenecję, kantony szwajcarskie, Hiszpanię i Anglię. W 1513 roku wojska francuskie próbujące odzyskać Księstwo Mediolanu poniosły klęskę w starciu ze Szwajcarami pod Novarą.

Od 1509 roku walczy z Wenecją, która w 1511 roku tworzy Świętą Ligę, w skład której weszło: Wenecja, papież rzymski, kantony szwajcarskie, Hiszpania i Anglia. W toku nierównej walki Ludwik otrzymuje dotkliwą porażkę, w bitwę pod Rawenną i zostaje zmuszony do oddania Mediolanu w ręce Ludwika Sorzy.

Swój tytuł zawdzięcza: poprawieniu niedoli najuboższej warstwy - chłopom, zmniejszając podatek; ujednoliceniu stosunku prawnego chłopów.

W 1508 roku przystąpił do Ligi z Cambrai i w 1509 roku rozpoczął wojnę z Wenecją. Pokonany przez Ligę Świętą w 1513 roku i ekskomunikowany przez papieża Leona X. W 1514 roku zawarł z Ligą pokój. W polityce wewnętrznej dążył do uporządkowania organizacji państwa, wspierał miasta i rozwój handlu. Jako monarcha dbał o budowę dróg i mostów oraz popierał żeglugę (tańszy transport) i górnictwo.

Ludwik XII był trzykrotnie żonaty: z Joanną Francuską (córką Ludwika XI), Anną Bretońską (wcześniej żoną Karola VIII) i Marią Tudor, siostrą króla Anglii Henryka VIII.

Jego pierwsze małżeństwo - z Joanną Francuską, córką Ludwika XI, beatyfikowaną w 1742 roku i kanonizowaną w 1950 roku, ułomną i garbatą, które nie było skonsumowane i zostało anulowane w 1498 roku przez papieża Aleksandra VI.

Nie doczekał się jednak męskich potomków (tylko dwie córki z Anną Bretońską) i po jego śmierci w 1515 roku, królem Francji został jego kuzyn i zięć (mąż jego córki - Klaudii Francuskiej) - Franciszek I (panował w latach 1515-1547).

Zmarł nie pozostawiwszy męskiego potomka.

Prowadził kosztowne wojny włoskie: w 1499 roku zajął Mediolan, w 1501 roku Neapol, w 1509 roku Wenecję. Popierał rozwój miast, handlu, żeglugi i górnictwa. Zmniejszył podatki, wobec czego Zgromadzenie Stanowe w Tours nadało mu w 1506 roku tytuł Ojca Ludu. Nie doczekał się męskich potomków. Po śmierci Ludwika XII tron objął jego kuzyn - Franciszek I Walezjusz.


Żródła:

Ludwik XII w "MYŚL KONSERWATYWNA": prof. Jacek Bartyzel


Ludwik XII "w Wikipedii"