Maria Trastámara Kastylijska (urodzona w Segowii 14 listopada 1401 roku, zmarła w Walencji 7 listopada 1458 roku) herb

Córka Henryka III Trastámara króla Kastylii, Leonu i Katarzyny Lancaster (Gâtinais-Anjou), córki Jana Lancaster (Gâtinais-Anjou) z Gandawy, earla Richmond, ksiecia Lancaster i Akwitanii, tytularnego króla Kastylii.

Wicekrólawa Aragonii, Katalonii, Walencji i Majorki od maja 1420 roku do 1423 roku i od 1432 roku do 1445 roku, wicekrólowa Katalonii od 1445 roku do 1453 roku. Wicekrólowa Majorki od 1445 roku do 1458 roku. Wicekrólowa Walecji od 1454 roku do 1458 roku.

W Valladolid w 1408 roku (pro futuro), w Walencji 12 czerwca 1415 roku (per procuro) poślubila Alfonsa I (V) "Wspanialomyslnego" Trastámara (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon-d'Aragona) (urodzony w Medina del Campo w 1394 roku, zmarł w Neapolu 27 czerwca 1458 roku) króla Aragonii, Neapolu i Sycylii.

Rządziła Aragonią i Katolonia w imieniu często nieobecnego męża.

Wyszła za mąż za króla Aragonii Alfonsa V. Nie mieli dzieci. W wyniku braku potomstwa została przez męża odsunięta.

W 1420 roku Maria została wicekrólem Aragonii, Katalonii, Walencji i Majorki, gdy Alfons udał się na wyprawę wojenną do Neapolu. Jej władza miała być równa władzy króla. Posiadała swój własny dwór, wybierała doradców ze swego "sacrum consilium" i regularnie zwoływała Kortezy. Król wrócił w 1423 roku z pustymi rękoma. W 1432 roku chciał ponownie najechać na Neapol. Tym razem zostawił jako wicekróla swego brata i następcę, Jana. Ten okazał się tak nieudolny, że Kortezy Katalońskie poprosiły króla, by zastąpiła go królowa Maria. Tak też się stało.

Rządziła ona nad wszystkimi iberyjskimi królestwami swego męża. W sierpniu 1435 roku aragońska flota poniosła klęskę pod Ponzą. Do niewoli dostali się król i jego bracia. Maria zwołała Kortezy Generalne trzech królestw do Monco aby negocjować z Genuą. Poprosiła o pomoc w wysokości 100.000 złotych florenów na okup i zorganizowała flotę ratowniczą. Po uwolnieniu Alfons został we Włoszech aby zdobyć Neapol. Wysłał Jana do Hiszpanii i w 1436 roku uczynił go współwładcą Katalonii u boku Marii.

Jan jednak bardziej interesował się swoją Nawarrą. W listopadzie 1438 roku Alfons zwolnił go i Maria ponownie cieszyła się pełnią władzy nad Aragonią, Walencją, Katalonią i Majorką. W 1440 roku otrzymała większe uprawnienia kontrolne nad królewskimi finansami. Z powodu złego stanu zdrowia władała w Katalonii i na Majorce.

W maju 1445 roku dochodzi do przegranej dla Aragończyków bitwy pod Olmedo. Życie stracił wtedy infant Henryk. W październiku 1445 roku Jan dostaje władzę nad Aragonią i Walencją, Maria - nad Katalonią i Majorką. Jej rządy nad Katalonią dobiegły końca późnym latem 1453 roku. W latach 1454-1458 była wicekrólem Walencji, gdzie zmarła.


Żródła:

Maria Kastylijska"Kobiety w polityce"