Pandulf [Randulf] IV "Wilk Abruzzi" Gisolfing (zmarł w Capui 19 lutego, w 1049 lub 1050 roku)

Syn Pandulf [Randulf] III (II) Longobaryda, księcia Kapui i Benewentu.

Książę Kapui od lutego 1016 roku do 1022 roku i od 1027 roku do 1038 roku i od 1047 roku do 19 lutego, w 1049 lub 1050 roku, książę-zwierzchny Neapolu od 1027 roku do 1029 roku. Konsul i książę Geaty od 1032 roku do 1038 roku.

Poślubił Annę de Sergidi of Naples, córke Sergius IV de Sergidi, księcia Neapolu.

Pochodził z ludu Longobarydów, którzy nazwę zawdzięczają od łacińskiej nazwy longa barba, czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili długie brody.

Od lutego 1016 roku do 1022 roku sprawował władzę w Kapui wraz z kuzynem Pandulfem II. W 1018 roku w bitwie pod Canne, generał bizantyjski Bazyli zniszczył armię Lombardzka wraz z Melo z Bari, przywódcę powstania w Apulli i ich sojuszników z Normandii. Po tym zwycięstwie, Bizantyjczycy chcieli ukarać wszystkich, którzy byli sojusznikami cesarza rzymskiego. W tym czasie Pandolfo współpracował z aktywnie z Grekami, którzy pomogli mu pokonać generała bizantyjskiego Bazylego. Fakt ten doprowadził do interwencji cesarza rzymskiego, oddział pod dowództwem Pilgrima, arcybiskupa Kolonii, przemaszerowała wzdłuż wybrzeża Morza Tyrreńskiego i oblęgła Kapui. W 1022 roku książę został schwytany. Pandolfo, hrabia Teano, został ustanowiony nowym władcą Kapui. Pandolfo IV został przewieziony w łańcuchach przed oblicze cesarza Henryka II. Został wywieziony do Niemczech, gdzie przebywał tam przez dwa lata.

Zwolniony zosal przez cesarza Konrada II w 1024 roku na prośbę księcia Guaimar III z Salerno, który miał nadzieję na nowego sojusznika. Wspomagane przez Guaimario i awanturnika z Normandii Rainulfa Drengotta, Pandolfo natychmiast obległ Kapuę. W 1025 roku, powrócił z wyprawy na Sycylię do Kapui, generał Bazylii, i dołączył do nich z wielką armią. W 1026 roku, po 18-stu miesiącach oblężenia, miasto upadło. Grecki dowódca hrabiego Teano dla bezpieczństwa Neapolu poddał miasto. Pandolfo sprawował władzę nad Neapolem, aż do 1029 roku.

W 1027 roku pokonany i obalony Sergiusz IV w Neapolu, który został przywrócony w 1029 roku przez wojska dowodzone przez Ranulf z Normandii, raz sojusznika Pandolfo, który w zamian za hrabstwie Aversa, zdradził Pandolfa.

Atenolfo, opata Monte Cassino, który uciekł w obliczu inwazji cesarskiej armii w 1024 roku pomógł Pandolfowi w najeździe na Neapol. Nowym opatem został Theobald, kandydat cesarski i papieski. Dla zatwierdzenia go na Monte Cassino został wezwany do Kapui. Pandolfo uwięził go wraz z obalonym arcybiskupem Kapui. W 1032 roku, Pandolfo obrócił się przeciwo dotychczasowego sojusznika Sergia IV, Jana V księcia Gaety. Podbił Gaeta i przyjął tytuł konsula i księcia Geaty, panując wraz ze swoim synem Pandulfem II [Pandulf VI (also numbered as Pandulf V)] zmarłym w 1057 roku. Kronikarz z Montecassino Amato wezwał do walki z najeźdźcą i poprosił "Wilka z Abruzji", o pomoc.

Następnie Guaimar IV z Salerno, syn Guaimaria III, zmarłego w 1027 roku, zwrócił się do dwóch cesarzy - Wschodu i Zachodu - z prośbą o rozwiązanie sporów na południu Włoch. Tylko Konrad II zgodził się i przybył z pomocą do Troj w 1038 roku. Na mocy zawartego pokoju, Pandolfo został zobowiązany do przywrócenia skradzionych rzeczy opactwu w Monte Cassino. Pandolfo dla zabezpieczenia podpisanego pokoju wysłał swoją żonę i syna, jako zakładników. Cesarz przyjął ofertę, ale zakładnicy zbiegli z więzienia, gdy tymczasem uciekł Pandolfo i schronił się w swoim zamku na granicy Sant Agata de Goti. Konrad II podjęte wyprwę do Kapui, którą oddał we władanie Guaimariowi IV z Salerno wraz z tytułem książęcym. Pandolfo nastepnie w obliczu najazdu uciekł do Konstantynopola, szukając ochrony swoich dawnych sprzymierzeńców Greków. Ale polityka Greków się zmieniła i Pandolfo został uwięziony.

Po wybuchu w konflikt Guaimama z cesarzem Michał IV Paflagończykiem, a tuż przed jego śmiercią (zmarł w 1041 roku), Pandolfo został zwolniony z niewoli. Wrócił do Włoch w 1042 roku i przez kolejnych pięci lat, z kilkoma zwolennikami, prowadził walki z Guaimariem o tron w Kapui. W 1047 roku w decydującym w historii Południa dla Longobardów, cesarz Henryk III, syn Konrada II, za sprawą jego wasali Rainulf Drengot i Tancred of Hauteville, którzy interweniują w Kapui i przywracają po raz ostatni władzę Pandolfa, który umiera 19 lutego, w 1049 lub 1050 roku.


Żródła:

Pandulf IV of Capua w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


PANDOLF w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Pandulf IV w "WikipediA"


Pandolfo IV w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk