René "Dobry" Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou (urodzony na zamku w Angers 10 stycznia 1409 roku, zmarł w Aix-en-Provence 10 lipca 1480 roku) herb

Drugi syn Ludwika II Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou tytularnego króla Neapolu, księcia Andegawenii i Jolanty Aragońskiej z Urgel, córki Piotra IV z Urgel króla Aragonii.

Hrabia Guise i Ile-de-France od 29 kwietnia 1417 roku do 10 lipca 1480 roku, dziedzic Księstwa Bar od 3 sierpnia 1419 roku do 23 czerwca 1430 roku, książę Bar, markiz de Pont-a-Mousson od 23 czerwca 1430 roku do 10 lipca 1480 roku, książę Lotaryngii i hrabia Pont (Piemontu) od 27 lutego do 26 marca 1453 roku jako René I, książę Andegawenii i par Francji od 12 listopada 1434 roku do 10 lipca 1480 roku, hrabia Prowansji od 12 listopada 1434 roku do 10 lipca 1480 roku, hrabia Maine od 12 listopada 1434 roku do 1437 roku, Król Neapolu i tytularny król Jerozolimy i Sycylii od 12 listopada 1434 roku do 12 czerwca 1442 roku. Tytularny król Neapolu, Sardynii, Sycylii i Jerozolimy od 12 czerwca 1442 roku do 10 lipca 1480 roku. Król Aragonii i hrabia Barcelony od 1466 roku do 1471 roku, tytularny król Aragonii i hrabia Barcelony od 1471 roku do 10 lipca 1480 roku. Wielki mistrz Zakonu Prieurá de Sion od 1418 roku do 10 lipca 1480 roku.

24 października 1420 roku poślubił Izabelę I z Châtenois (urodzona w 1410 roku, zmarła w Angres 28 lutego 1453 roku) księżna Lotaryngii i Bar, regentka Neapolu i Sycylii, księżna Amalfii, córkę Karola II z Châtenois księcia Lotaryngii i Małgorzaty Wittelsbach, córki Ruprechta III Wittelsbach króla Niemiec, księcia-elektora Palatynatu Reńskiego. W kościele św. Mikołaja w Angers 10 września 1454 roku poślubił Joannę de Laval (urodzona 14 listopada 1433 roku, zmarła na zamku w Beaufort 1498 roku), córkę Gwidona XIV hrabiego de Laval, Monfort, Quintin i Izabeli Robertyng-Capet-Dreux Bretońskiej.

Według niektórych źródeł, dość niepewnych, był kochankiem Joanny d'Arc, która przybyła na dwór księcia Lotaryngii, teścia księcia Rene. Pewne jest, że był obecny na dworze w Nancy, gdzie się poznali i pewne jest, że książe Rene towarzyszył Joannie w podróży na dwór delfina Francji, Karola oraz że walczył u jej boku podczas oblężenia Orleanu. W latach 1429-1431 w najważniejszym okresie działalności Joanny d'Arc, zwykle przyjmuje się, że gnuśniał na książęcym dworze w Nancy, ale tak naprawdę nie ma żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia. W późniejszych latach Rene prowadził bardzo spokojne życie, w przeciwieństwie do wielu jego współczesnych, był bardziej dworakiem niż wojownikiem, wyprzedzając swoją epokę zapowiadającą typ włoskiego księcia czasów Renesansu.

Książe Rene był niezwykle wykształcony, pisał wiele i iluminował własne księgi. Tworzył poezję i mistyczne alegorie, spisywał reguły turniejów rycerskich. Starał się propagować osiągnięcia nauki i kiedyś przyjął nawet na służbę Krzysztofa Kolumba. Zajmował się egzorcyzmem i trzymał na swym dworze żydowskiego astronoma, kabalisty i medyka w jednej osobie - Jana de Saint-Remy.

Po dostania się do niewoli burgundzkiej księcia René, rządy w Księstwie przejmuje księżna Izabela, który wspólnie z teściową nakazuje zamknąć wszystkie bramy miast nad którym panował książę René. Na prośbę męża udała się w październiku 1435 roku do Włoch, gdzie miała sprawować rządy w imieniu męża i w imieniu którego odebrała hołd od wszystkich poddany 25 października 1435 roku. 19 maja 1438 roku do Neapolu przybywa dawno oczekiwany jej mąż wraz z najstarszym synem, księciem Kalabrii Janem. Po wybuchu konfliktu z królem Aragonii Alfonsem V, który zgłosił pretensje do tronu neapolitańskiego, królowa Izabela opuszcza Neapol i udaje się do Prowansji, dokąd przybywa pokonany przez Alfonsa V jej mąż.

Początkowo sprzymierzył się z Karolem "Zuchwałym" księciem Burgundii, jednakże ugiął się przed politycznym szantażem Ludwika XI króla Francji, który odebrał mu księstwo Andegawenii. Jednakże z biegiem wydarzeń na polach bitewnych (zwycięstwo Karola VII, działającego przy wsparciu "Dziewicy Orleańskiej" - Joanny d'Arc nad wojskami Henryka VI i regenta Jana z Gandawy) przechodzi na stronę delfina Francji Karola, który 17 lipca koronuje się na króla Francji. We wspaniałej uroczystości asystuje książę René, który składa hołd lenny królowi Karolowi VII. W czerwcu 1430 roku po śmierci księcia-kardynała Ludwika (wuja księcia René) po którym obejmuje księstwo bar. W sześć miesięcy później umiera (25 stycznia 1431 roku) teść księcia, po którym obejmuje księstwo Lotaryngii do którego przybywa w lutym 1431 roku. Bunt Antoniego hrabiego de Vendémonte spowodował walki, w toku których doszło do bitwy na równinie Bulgnéville w Burgundii, podczas której książę René dostał się do burgundzkiej niewoli. 30 kwietnia 1432 roku został zwolniony z niewoli z burgundzkiej niewoli, by następnie 13 lutego 1433 roku zawrzeć ugodę, na mocy której René zobowiązał się do przekazania swoich praw do Lotaryngii na córkę Jolantę, która miała być żoną syna hrabiego Antoniego, Ferr'ego de Vandémont oraz iż książę zobowiążę się do przekazania hrabiemu Antoniemu hrabstwa de Guise. Ciągnący się konflikt o Lotaryngię między księciem Burgundii Filipa "Dobrego", a księciem René rozstrzygnął w Bazylei 24 czerwca 1434 roku cesarz Rzymski Zygmunt Luksemburczyk, który prawo do Lotaryngii przyznał księciu René. W takiej sytuacji książę burgundzki nakazał księciu René powrót do niewoli, co też książę uczynił. Tutaj otrzymał wiadomość o śmierci brata, księcia Andegawenii Ludwika III (zmarł 12 listopada 1434 roku), po którym odziedziczył jego księstwo.

W okresie pobytu w burgundzkiej niewoli rządy w Andegawenii i Prowansji przekazał matce, księżnej Jolancie Aragońskiej. W 1437 roku zrzeka się z hrabstwa Maine na rzecz swojego młodszego brata, księcia Karola. W lutym 1435 roku został uznany spadkobiercą Joanny II, która w 1434 roku adoptował go i uczyniła go swoim dziedzicem. Po śmierci królowej Joanny II podjął walkę z Alfonsem V Aragońskim, który zgłosił pretensję do tronu neapolitańskiego. W toku walk wojska króla René pokonały wojska aragońsko-nawarskie w bitwie koło wyspy Ponza (6 sierpnia 1435 roku), w której król Alfons V Aragoński i jego brat, król Jan II Nawarski dostali się do niewoli. Następnie René uczynił swoją żonę, Izabelę regentką Neapolu i Sycylii i wyprawił ją do Włoch. 19 maja 1438 roku przybył do Neapolu i objął w bezpośredni zarząd nad Królestwem Sycylii i Neapolu. 2 czerwca 1442 roku, po długich walkach René został usunięty z Neapolu przez Alfonsa V, a następnie po zawarciu układu, René ostatecznie zrzeka się z Neapolu i Sycylii na rzecz króla Alfonsa V.

Po śmierci żony Izabeli rządy w Lotaryngii przekazuje swojemu najstarszemu synowi, księciu Janowi, tytularnemu księciu Kalabrii. Natomiast w księstwie Bar oddaje rządy swemu zięciowi Ferr'emu de Vandémont. Zachował jednak władzę w Andegawenii, Prowansji i zostawił sobie prawa do Królestwa Sycylii i Neapolu. Pozostawione prawa do korony sycylijskiej i neapolitańskiej zmobilizowały René do zorganizowania ponownie wyprawy na wiosnę 1453 roku. W toku do inwazji na Neapol we wrześniu 1453 roku przybył do Aleksandrii, gdzie od Florencji otrzymał pomoc finansową. Na mocy zawartego z papieżem Eugeniuszem IV układu, René wycofał się ze swoich zamierzeniem.

W 1446 roku zbuntowani Katalończycy, po zrzuceniu z tronu aragońskiego Jana II i przedwczesnej śmierci nowo powołanego króla w osobie infanta portugalskiego, René zostaje obwołany królem Aragonii. W 1471 roku, po śmierci księcia Jana, dowództwo nad wojskami andegaweńskimi przejął jego syn, również Jan, który w wyniku nieudolnych posunięć nie zdołał utrzymać dotychczasowych osiągnięć co w konsekwencji doprowadziło do wyparcia księcia Jana przez króla Jana II Aragońskiego z Aragonii.

Zmarł Aix-en-Provence, w Prowansji. Na prośbę zmarłego księcia Rene ciało zostało pochowane u boku swojej pierwszej żony Izabeli w Angers.

Ze związku z pierwszą żona, Izabelą z Châtenois miał dziesięcioro dzieci. Ponadto dochował się ze związków pozamałżeńskich troje dzieci, które legitymizował:

Jean "batard d'Anjou" (zmarł w 1536 roku), markiz de Pont-a-Mousson, w 1500 roku poślubil Marguerite de Glandeves-Faucon - potomstwo,

Jeanne Blanche "batarde d'Anjou" (zmarła w 1470 roku), Dame de Mirebeau, w Paryżu, w 1467 roku poślubiła Bertrand de Beauvau (zmarł w 1474 roku),

Madeleine "batarde d'Anjou" (zmarła około 1515 roku), hrabina de Montferrand, w Tours, w 1496 roku poślubiła Louis Jean, seniora de Bellenave.


Zakon Syjonu "w Wikipedii"