Roger II de Hauteville (urodzony w Paglia, Apulia 22 grudnia 1095 rokiem, zmarł w Palermo 26 lutego 1154 roku) herb

Syn Rogera I de Hautevile hrabiego Sycylii i Adelajdy del Vasto de Savone, regentki Sycylii, córki Manfreda I del Vasto margrabiego d' Savona.

Hrabia Sycylii od 28 listopada 1101 roku do 1130 roku. Książę Apulii, Salermo, Kapui i Kalabrii od między 1097 a 1198 rokiem do 26 lutego 1154 roku, książę Neapolu od 1137 roku, król Sycylii od 14 lutego 1130 roku do 26 lutego 1154 roku, król Neapolu od 25 grudnia 1130 roku do 26 lutego 1154 roku.

W 1120 rokiem poślubił Elwirę Jimenez (urodzona w Toledo, Kastylia w 1097 roku, zmarła 6 lutego 1134 roku lub 1135 roku), córkę Alfonsa VI Jimenez, króla Kastylii, Leonu i (Isabeli) Zaidy al-Mu'tamid de Seville księżniczki Denia. W 1150 roku poślubił Sybillę Robertyng-Capet-Bourgogne (urodzona w Dijon, Cote-d'Or, Burgundia, Francja w 1126 roku, zmarł 19 września 1150 roku), córkę Hugona II Robertyng-Capet księcia Burgundii i Matyldy (Felici) de Mayenne. W 1151 roku poślubił Beatrix de Rethel (urodzona w Rethel, Ardennes, Francja około 1135 roku, zmarła 30 marca 1185 roku), córkę Ithiera (Vuiton, Withier) hrabiego de Rethel, kasztelana de Vitry i Beatrix de Namur.

Po śmierci ojca, Rogera I (zmarł w 1101 roku), i starszego brata, Szymona (zmarł w 1105 roku), został władcą Sycylii. Regencję w okresie jego małoletniości w latach 1105 -1112 sprawowała matka, Adelajda. Uzyskawszy pełnię władzy, podjął próby opanowania wybrzeży północnoafrykańskich. W 1123 roku zdobył na krótko zamek Ad-Dimas (w sta­rożytności Thapsus) w rejonie Mahdiji. Wkrótce potem zaangażował się w rozgrywki polityczne w Italii. Po wymarciu w 1127 roku linii apulijsko-kalabryjskiej ro­du Hauteville'ów, wywodzącej się od Roberta Gui­scarda, zjednoczył w swym ręku księstwa normańskie w południowych Włoszech - Apulię, Kapuę, Salerno, Neapol. W 1130 roku został koronowany w Palermo na króla Sycylii przez popieranego przez siebie antypa­pieża Anakleta II. Jego tytuł królewski uzyskał po­twierdzenie ze strony prawowitego papieża, Innocen­tego II, dopiero w 1139 roku. Po umocnieniu swego panowania w Italii powrócił do idei podboju północ­nej Afryki. W wyniku wypraw wojennych zorganizo­wanych w latach 1135-1153 opanował wyspę Dżerbę i pas wybrzeża tunezyjskiego rozciągający się od Tu­nisu aż po Trypolis. W 1147 roku skierował swoje wojska przeciwko Bizancjum. Zdobył wyspę Korfu, zajął Ko­rynt i Teby, najbogatsze miasta ówczesnej Grecji. Utracił te zdobycze w latach 1148-1149 na skutek kontrofensywy cesarza bizantyńskiego sprzymierzo­nego z Wenecją.

Kiedy Wilhelm książe Apulii, wnuk Roberta Guiscarda, umarł bezpotomnie w lipca 1127 roku, Roger objął schedę po dynastii Hauteville, jako główny ich spadkobierca. Jednakże związek Apulii z Sycylią został rozerwany przez papieża Honoriusza II, który w grudniu 1127 roku ogłosił krucjatę przeciwko Rogerowi, w której wziął udział Robert II z Kapui i Ranulf Alife (szwagier Rogera). Koalicja w sierpniu 1128 roku został rozbita w bitwie pod Benewentem. W toku kampanii Roger II rozbił opór baronów, zdobywając kolejno: Neapol, Barii i Salerno. We wrześniu 1129 roku Roger został uznany księciem Neapolu i Kapui. W toku planów zjednoczeniowych, zmarł w lutym 1130 roku główny oponent Rogera II, papież Honoriusz II, po którym dokonano podwójnego wyboru. Roger poparł wybór Anakleta II, który 27 września 1130 roku uznał Rogera królem Sycylii. Koronacja odbyła 25 grudnia 1130 roku w Palermo.

Wziął udział w krucjacie obok Ludwika VI króla Francji, Henryka II króla Anglii i cesarza Lotara na prośbę papieża Anakleta II, który ogłosił krucjatę na wieść o "rzezi niewiniątek". Gdy tylko podjął wiadomość o wybuchu buntu baronów podążył natychmiast na Sycylię. 24 lipca 1132 roku w bitwie pod Nocera został pokonany. Niemniej jednak, jeszcze w lipca tego roku zdołał pokonać buntowników, lecz w całkowitym opanowaniu sytuacji przeszkodził Rogerowi cesarz Lotar, który w obliczu wzrastającej potęgi Normandzkiego władcy najechał na jego domenę i wraz z Pizzą, Genuą i greckim cesarzem pokonał Rogera II. W toku walk Roger II utracił na rzecz Ranuifa księstwo Apulii (sierpień 1137 roku). Po zwycięstwie cesarza Lotara nad Rogerem, cesarz się wycofał z dalszej walki i powrócił do Niemiec. Roger korzystając z tej sytuacji podjął walkę w toku której odzyskał utracone wcześniej ziemie. W bitwie pod Rignano Ranulf znów pokonany króla, ale w kwietniu 1139 roku Ranulf zmarł, który był ostatnim buntującym się baronem Królestwa Sycylii.

Po śmierci papieża Anakleta II (styczeń 1138 roku) Roger usilnie szukał potwierdzenie tytułu królewskiego nadanego przez zmarłego papieża. Nowy papież Innocenty nie potwierdził tytułu królewskiego, a nadto najechał z wojskiem na Królestwo, lecz został podstępnie zchwytany podczas urządzonej zasadzki w Galuccio 22 lipca 1139 roku. Po schwytaniu papieża, Innocenty uroczyście 25 lipca 1139 roku ogłosił Rogera II jako "Rex Siciliae, ducatus Apuliae et principatus Capuae" (krol Sycylii, książę Apulii i Kapui). Na mocy traktau zawartego z papieżem w październiku 1144 roku ustalono granice Królestwa, które przez siedem wieków tworzyły Królestwo Neapolu i Sycylii. Roger teraz stał się jednym z największych królów Europe.

W Palermo Roger zgromadził wokół siebie różnych ludzi, takie jak sławny arabski geograf Idris i grecki historyk Nilus Doxopatius. Na jego dworze również gościł uczony, utrzymywał w swoim królestwie tolerancję religijną, a jego poddani władali kilkoma językami.

Za panowania Rogera Sycylia stała się morską potęgą na Morzu Śródziemnym. Potężna flota urosła pod dowództwem admirała-"emira", George z Antiochii, byłego sługi Muslima księcia El-Mehdia. Dzięki jego podbojom Sycylia zyskała wpływ na wybrzeżach Afryki (1135-53.

W toku II wyprawy krzyżowej (1147-48) Roger wykorzystał okazję do zdobycia korony cesarskiej w Grecji. George został wysłany w końcu roku 1147 do Koryntu i w toku kampanii w czerwca 1149 roku stanął u wrót Konstantynopola, gdzie podjął oblężenia stolicy cesarstwa bizantyjskiego. Król nie doczekał się końca oblężenia, zmarł w Paerlmo, 26 lutego 1154 roku.

Jednocząc wszystkie ziemie podbite w Italii przez Normanów. Koronował się na króla Sycylii w 1130 roku. W 1139 objął ją w formalne posiadanie jako lenno nadane mu przez papieża Innocentego II, którego sojuszników wcześniej pokonał w kilkuletniej kampanii. Z podbitych ziem stworzył normańskie Królestwo Sycylii i Neapolu ze stolicą w Palermo. Rywalizował z Bizancjum o wpływy we Włoszech. W 1146 roku spustoszył Dalmację, Epir i Grecję, a w roku następnym wtargnął do afrykańskich posiadłości Konstantynopola.

Był protektorem uczonych i artystów.

Panowanie Rogera było okresem gospodarczego, poli­tycznego i kulturalnego rozkwitu państwa sycylijskie­go. Przyjęte przez króla arabskie wzory systemu fi­skalnego zapewniły mu wysokie dochody. Stolica królestwa, Palermo, przeobraziła się w wielki ośrodek handlu między Zachodem i Wschodem. Ozdobą dwo­ru królewskiego byli poeci i uczeni arabscy, m.in. wybitny geograf i kartograf AI-Idrisi. Roger prowadził również ożywioną działalność budowlaną. Ufundo­wał słynną katedrę w Cefalu w 1131 roku i kaplicę pałacową w Palermo w 1132 roku.

Podczas swojego panowania przyznał równouprawnienie religijnych wyznań, wplność używania ludowych narzeczy, swobodny rozwój narodowych właściwości. Wprowadził do urzędów język: łaciński, grecki i arabski - jako języki urzędowe, jak również wprowadził litery arabskie na monetach.

Ro­ger II został pochowany w katedrze w Palermo.


Żródła:

"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józefa Dobosza i Macieja Serwańskiego