Henryk XI [III, XII] "Lew" Welf (urodzony w Ravensburg, między 1129 a 1131 rokiem, zmarł w Brunswicku, 6 sierpnia 1195 roku) herb
Syn Henryka X "Dumnego, Pysznego" Welfa, księcia Bawarii, księcia Saksonii, margrabiego Toskanii i Gertrudy Billung-Aparté von Süpplingenburg (Supplinburga), córki Lothara III [II] Billung-Aparté von Süpplingenburg (Supplinburga), hrabiego Harzgau, księcia Saksonii, króla Niemiec, Świętego cesarza rzymskiego.
Książę Saksonii jako Henryk III od 1142 roku do 13 kwietnia 1180 roku, książę Bawarii jako Henryk XII od 1156 roku do 24 czerwca 1180 roku, książę Brunszwiku i Lüneburga od 1194 roku do 6 sierpnia 1195 roku.
W 1147 roku poślubił Klementie von Zähringen (urodzona w Zähringen, około 1133 roku, zmarła między 1167 a 1175 rokiem), córkę Konrad I, hrabiego Zähringen i Clementia von Luxemburg-Namur, córki Godefroida, hrabiego de Namur i de Chateau-Porcien. W Minden, 1 lutego 1168 roku poślubił Matyldę Plantagenet [Gâtinais-Anjou] (urodzona w Londynie, 6 czerwca 1156 roku, zmarła w Brunszwiku, 28 czerwca 1189 roku), córkę Henryka II "Andegaweńskiego, Curtmantle - Krótki Płaszcz, Fitzempress," Plantagenet (Gâtinais-Anjou), hrabiego de Tours i du Maine, księcia Normandii i hrabiego Andegawenii, króla Anglii i seniora Irlandii, księcia de iure uxoris Akwitanii i Gaskonii, hrabiego de Bordeaux, Poitou i Owernii i d'Agen, współwładce opactwa de Saint-Hilaire, regenta Bretanii, hrabiego de Cornouailles, de Poher, de Nantes, de Dol, de Vannes, de Rennes i de Richmond i Eleonory (Aliénor) Mérovingienne-Guilhemide-Ramnulfids z Poitiers-Poitou, córki Wilhelma VIII (X) "Świętego" Mérovingienne-Guilhemide-Ramnulfids z Poitiers-Poitou, księcia Akwitanii, hrabiego Poitou.
Ze związku z pierwszą żoną, Clementię z Zähringen miał troje dzeici. Z drugą żona, Matyldą, córka króla Anglii Henryka II i księżnej Eleonory Akwitanii, miał pięcioro dzieci. Niektóre źródła wymieniają troje innych dzieci, które należały do Henryka i Matyldy:
Eleonora (urodzona w 1178 roku, zmarła młodo),
Ingibiorg (urodzona w 1180 roku, zmarła młodo),
Syn (urodzony i zmarł w 1182 roku).
Z konkubiną Idą von Blieskastel miał córkę:
Matyldę (urodzona w 1150 roku, zmarła w 1219 roku), żona Henryka Borwina I (zmarł 28 stycznia 1227 roku), księcia Meklemburgii.
Henryk "Lew" był synem księcia bawarskiego Henryka "Pysznego" i wnukiem po kądzieli cesarza Lotara III. Po dojściu do władzy Konrada III, króla Niemiec z rodu Hohenstaufów, jego ojciec został wygnany z kraju, a dziedzictwo Henryka przepadło (Bawarię otrzymali Babenbergowie, a Saksonię Askańczycy). Dopiero po śmierci Henryka "Pysznego' w 1139 roku, Saksonia wróciła w ręce Henryka "Lwa" w 1142 roku, za sprawą wstawiennictwa jego babki Rychezy, żony Lotara III. W 1156 roku odzyskał Bawarię również za sprawą kobiety. Jego owdowiała matka Gertruda (córka cesarza Lotara III i Rychezy) została bowiem wydana za Henryka "Jasomirgotta" z rodu Babenbergów, który wówczas władał Bawarią. Kiedy Babenberg został księciem Austrii, Bawaria przypadła jego pasierbowi. Henryk "Lew" ożenił się z Matyldą Plantagenet (córką króla Anglii - Henryka II), z którą miał syna - Otto IV z Brunszwiku, późniejszego cesarza rzymskiego.
W 1147 roku podjął nieudaną wyprawę przeciw państwu plemiennemu Obodrzyców na terenach obecnej Meklemburgii, jednak zmusił książąt Pomorza Zachodniego (określanego również jako Pomorze Przednie) do uznania jego władzy w stosunku lennym. W latach 1160-1163 ostatecznie podbił ziemie Obodrzyców, następnie wraz z Danią pokonał Wieletów, zdobył wpływy na Pomorzu Zachodnim i wyspie przybrzeżnej Rugii. Wprowadzał chrześcijaństwo w nadbałtyckich ziemiach słowiańskich, gdzie lokował osadników niemieckich. Potęgą dorównywał niemal cesarzowi Fryderykowi I "Barbarossie", jednak w 1176 roku popadł w zatarg z nim, następnie został osądzony i skazany na banicję. Ostatecznie Henryk "Lew" utracił długo budowane dziedzictwo Welfów, które następnie uległo rozpadowi.
Miasta założone przez Henryka "Lwa" - w 1154 roku - Ratzeburg, w 1158 roku - Monachium, w 1159 roku - Lubeka (Lübeck) na miejscu obodrzyckiej osady handlowej zdobytej w 1158 roku, w 1160 roku - Schwerin. Przebudował Brunszwik na swą rezydencję jako symbol swej potęgi i w 1166 roku zlecił, aby ustawiono tam pomnik lwa, w 1173 zlecił rozpoczęcie budowy kościoła pw. św. Błażeja, późniejszej katedry w Brunszwiku, gdzie został pochowany.
Żródła:
Henryk Lew w "Wikipedii"
Heinrich "der Löwe" w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
"KRÓLOWE I KRÓLOWIE WIELKIEJ BRYTANII - od Edgara do Elżbiety II - wszyscy władcy Wielkiej Brytanii" - autor: Przemysław Jaworski - Przemysław Jaworski i Wydawnictwo Novae Res, 2018
01-05-2023
05-06-2022
08-05-2022