Karol Albrecht Wittelsbach (urodzony w Brukseli, 6 sierpnia 1697 roku, zmarł w Monachium, 20 stycznia 1745 roku) herb

Syn synem Maksymiliana II Emanuela Wittelsbacha, księcia-elektora bawarskiego i Teresy Kunegundy Sobieskiej, córki Jana III Sobieskiego, króla Poslki, wielkiego księcia Litwy i Marii Kazimiery d'Arquien

Książę-elektor Bawarii i hrabia Palatyn Górnego Palatynatu jako Karol Albert od 26 lutego 1726 roku do 20 stycznia 1745 roku, wicekról Niemiec jako Karol Albert od 20 października 1740 roku do 14 stycznia 1742 roku, król Czech i książę-elektor Świętego Cesarstwa Rzymskiego, margrabia Moraw jako Karol III Albert od 9 grudnia 1741 roku do 20 grudnia 1742 roku, cesarz Rzymski Narodu Niemieckiego jako Karol VII od 24 stycznia 1742 roku do 20 stycznia 1745 roku.

Tytulara: z Bożej łaski uświęcony i wybrany cesarz rzymski, po wieki August, król Niemiec i Czech, książę Górnej i Dolnej Bawarii oraz Górnego Palatynatu Reńskiego, hrabia-palatyn Renu, arcyksiążę Austrii, książę elektor Świętego Cesarstwa Rzymskiego, landgraf Leuchtenbergu etc. etc. etc.

5 października 1722 roku w Wiedniu poślubił Marię Amalię Habsburg (urodzona w Wiedniu, 22 października 1701 roku, zmarł w Monachium, 11 grudnia 1756 roku), córkę Józefa I Habsburga, cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego, króla Czec, króla Węgier i Chorwacji, arcyksięcia Austrii, księcia Styrii, Krainy, hrabia Tyrolu i Wilhelminy Amalii Welf Brunszwickiej, córki Jana Fryderyka Welfa, księcia brunszwickiego na Lüneburgu.

Karol Albert Wittelsbach urodził się w Niderlandach. Jako dziecko był zakładnikiem w rękach Habsburgów austriackich. Wychował się w Austrii i uczęszczał do kolegium jezuickiego w Grazu. Swoją drogę do kariery politycznej zaczynał jako żołnierz. W 1717 roku brał udział w wojnie z Turcją na terenie Bałkanów dowodząc oddziałami bawarskimi.

W 1726 roku po śmierci ojca Maksymiliana II Emanuela Wittelsbacha objął tron w Bawarii. Chcąc dorównać najpotężniejszym władcom w Rzeszy: Habsburgom i Hohenzollernom rozpoczął reformę tego kraju w duchu absolutyzmu. Zorganizował nową administrację państwową, uporządkował finanse, powiększył liczebność armii. Sprowadzał do Monachium artystów i naukowców chcąc, aby stolica jego księstwa mogła konkurować kulturalnie z innymi wielkim miastami Rzeszy. W 1740 roku uważając się za najwłaściwszego pretendenta do tronu cesarskiego po śmierci Karola VI wypowiedział wojnę Austrii i przy wsparciu Prus i Francji wkroczył ze swoją armią na jej terytorium. W listopadzie 1741 roku zdobył Pragę i podporządkował sobie Czechy. 8 grudnia 1741 roku został koronowany na króla czeskiego. Zmusiwszy Marię Teresę do ucieczki na Węgry przejął dobra Habsburgów w Niemczech. Następnie rozpoczął przygotowywania do przejęcia zwierzchnictwa nad Rzeszą. 24 stycznia 1742 roku na sejmie we Frankfurcie nad Menem wybrany został cesarzem. 12 lutego 1742 roku został koronowany na cesarza i przyjął tronowe imię Karola VII.

Zaangażowany politycznie w wewnętrzne sprawy Niemiec zbagatelizował szybką odbudowę sił Marii Teresy, której wojska na początku 1742 roku powróciły do działań wojennych i zaczęły przejmować inicjatywę w wojnie. W 1743 roku Karol VII utracił na rzecz Habsburżanki tron w Czechach, stracił kontrolę nad okupowaną przez Austriaków Bawarią. Pozyskał co prawda dla swojej sprawy króla pruskiego Fryderyka II, który w 1744 roku zaatakował Austrię od północy zapoczątkowując drugą wojnę śląską. Nie pomogło to jednak zbytnio pozycji cesarza. Bawaria zniszczona przez działania wojenne nie była w stanie udźwignąć kosztów utrzymania armii. Również dotychczasowy sojusznik Francja zaczął prowadzić własną niezależną politykę. Karol VII stał się więc do końca swojego życia tylko biernym obserwatorem zmagań pomiędzy trzema mocarstwami i musiał pogodzić się z tym, że nie ma już szans w rozgrywce o sukcesję austriacką.

Karol VII zmarł 20 stycznia 1745 roku i został pochowany w kościele teatynów w Monachium. Jego następcą na tronie Bawarii został syn Maksymilian III Józef Wittelsbach.


Żródła:

Karol VII Bawarski w "Wikipedia"