Lotar III (II) Aparté von Süpplingenburg (Supplinburga) (urodzony 9 czerwca 1075 roku, zmarł w Breitenwang, 4 grudnia 1137 roku) herb

Syn Gerharda Aparté von Süpplingenburg (Supplinburga), hrabiego Harzgau i Jadwigi von Formbach, córki Friedrich, hrabiego von Formbach.

Hrabia Harzgau od 1100 roku do 4 grudnia 1137 roku, książę Saksonii od 23 sierpnia 1106 roku do 4 grudnia 1137 roku, król Niemiec od 24 sierpnia 1125 roku do 4 grudnia 1137 roku, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 8 czerwca 1133 roku do 4 grudnia 1137 roku.

Tytulara: Divina favente clementia Romanorum imperator semper Augustus - z Bożej łaski cesarz rzymski, po wieki August.

W 1100 rok poślubił Rychezę von Northeim (urodzona około 1087 roku, zmarła 10 czerwca 1141 roku), córką Henryka "Tłustego", hrabiego Northeim i Gertrudy Ludolfing-Brunon Brunszwickiej, córki Ekberta I Ludolfing-Brunon, margrabiego Miśni, hrabiego Brunszwika.

Lotar po wyborze na króla przyjął imię Lotar III, mimo że Lotar II był jedynie królem Lotaryngii. Uznano jednak, że jako członek dynastii Karolingów i władca państwa, które stało się ostatecznie częścią Świętego Cesarstwa, jest poprzednikiem Lotara III. Imię Lotar II z Arles nosił też króla Włoch w latach 948-950. Część historyków określa jednak Lotara z Supplinburga mianem Lotar II.

Pochodził z saskiego rodu, i był synem hrabiego Harzgau i Jadwigi von Formbach, która owdowiawszy poślubiła w 1080 roku księcia Lotaryngii Teodoryka II.

Po śmierci Magnusa Billunga, ostatniego księcia Saksonii z rodu Billungów, w 1106 roku Henryk V nadał mu księstwo Saksonii w zamian za pomoc, jakiej udzielił mu Lotar w jego walce ze swoim ojcem Henrykiem IV. Później jednak wszedł w spór z cesarzem. W 1115 roku pokonał cesarza w bitwie pod Welfesholtz, powstrzymując tym samym próby podporządkowania go władzy centralnej.

24 sierpnia 1125 roku na zjeździe książąt niemieckich w Moguncji został wybrany królem rzymskim (niemieckim) wbrew woli Henryka V, który umierając wyznaczył na następcę tronu księcia Szwabii, Fryderyka II Hohenstaufa. W latach 1128-1130 musiał stawić czoła opozycji Hohenstaufów, którzy kontrolowali Szwabię, Górną Lotaryngię i Frankonię. Odmówili zwrotu dóbr królewskich odziedziczonych po Henryku V a w 1127 roku wybrali nawet swojego antykróla Konrada III. Wykorzystując i umiejętnie wygrywając podwójną elekcję papieży, został w 1133 roku koronowany na cesarza rzymskiego przez Innocentego II i uzyskał od papieża potwierdzenie cesarskich praw do zwierzchnictwa lennego nad biskupami. W 1135 roku Lotar wreszcie zmusił Staufow do posłuszeństwa i zlikwidował dwuwładzę w Niemczech.

W latach 1136-1137 przeprowadził udaną kampanię na Sycylii, zakończoną przyłączeniem Apulii do cesarstwa jako lenna. W 1134 roku osadził Albrechta Niedźwiedzia w Marchii Północnej a w 1136 roku Konrada Wettyna w Marchii Miśnieńskiej i Łużyckiej, dając obu za zadanie podporządkowanie Niemcom terenów połabskich. W 1135 roku król Danii Eryk II "Pamiętny" uznał się jego wasalem i wszedł do Reichstagu. Doprowadził do zakończenia wojny polsko-czeskiej, przypieczętowanego podporządkowaniem księcia Bolesława III "Krzywoustego" i zapłaceniem przez Polskę trybutu. Co więcej, Bolesław musiał uznać Pomorze Zachodnie i Rugię jako lenna cesarstwa (traktat w Merseburgu).

Lotar III zmarł podczas drugiej wyprawy przeciw Normanom na Sycylię. Nie miał męskiego potomka, dzięki czemu został wybrany na króla przez niechętnych monarchii dziedzicznej książąt niemieckich, ale tym samym nie pozostawił dziedzica.

Z małżeństwa z Rychezą z Northeilm miał córkę Gertrudę, która poślubiła księcia bawarskiego Henryka "Dumnego".


Żródła:

Lotar III w "WikipediA"