Friedrich Wilhelm III Victor August Ernst von Hohenzollern (urodzony w Poczdamie 6 maja 1882 roku, zmarł w Hechingen 20 lipca 1951 roku) herb

Syn Wilhelma II Hohenzollerna cesarza Niemiec, króla Prus i Augusty Wiktorii von Schleswig-Holstein-Augustenburg, córki Fryderyka VII Oldenburg-Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg tytularnego księcia Szlezwiku i Holsztynie.

Ostatni następca tronu (Kronprinz) Prus i Niemiec. Tytularny cesarz konstantynopolitański, tytularny cesarz niemiecki, tytularny król pruski, tytularny książę Pomorza Zachodniego, Lauenburga, tytularny książę-elektor brandenbuski i tytularny książę Śląska Dolnego i Górnego oraz tytularny wielki książę poznański od 4 czerwca 1941 roku do 20 lipca 1951 roku, książę oleśnicki od 1926 roku do 1945 roku.

6 czerwca 1905 roku w Berlinie ożenił się z Cecylią Augustą Marią Mecklenburg-Schwerin (urodzona w Schwerinie 20 września 1886 rou, zmarła w Bad Kissingen 6 maja 1954 roku), córką Fryderyka Franiszka III księcia Mecklenburg-Schwerin i wielkiej księżnej Anastazji Michajłownej Romanowej, córki Mikołaja Mikołajewicza Romanowa wielkiego księcia Rosji, generała-marszałka polnego, generała-gubernatora Kaukazu.

Uczestniczył w I wojnie światowej jako oficer. Po wojnie i abdykacji ojca zrzekł się praw do tronu i wyjechał do Holandii. Tam cierpiał na nudę, skazany przez królową Wilhelminę na areszt domowy w probostwie na opustoszałej wyspie Wieringen, na północy kraju. W 1923 roku powrócił do Niemiec i do Berlina, gdzie zaczął wieść bardzo swobodne życie, spędzając czas na koktajlach i szalonych przyjęciach, z dala od żony, przekonany, iż Hohenzollernowie nigdy już nie wrócą na tron. W 1932 roku był wymieniany jako jeden z kandydatów na prezydenta Republiki Weimarskiej, ale jego ojciec Wilhelm II nie wyraził zgody na kandydowanie. Syna i ojca dzieliła głęboka przepaść, ponieważ syn od wczesnej młodości cieszył się sławą niezmordowanego uwodziciela, co nie podobało się ojcu. Był znany również jako miłośnik sportu (w 1908 roku ufundował Puchar Kronprinza w piłce nożnej, obecnie Puchar Niemiec).

Jako następca tronu pruskiego przybył do Jawora 31 października 1906 roku na obchody jubileuszu 250-lecia Kościoła Pokoju.

Wilhelm odmówił wstąpienia do partii nazistowskiej. Po zamordowaniu jego przyjaciela, byłego kanclerza Kurta von Schleichera w czasie nocy długich noży w 1934 roku, całkiem wycofał się z życia politycznego. W latach międzywojennych rezydował głównie w swych prywatnych zamkach Cecilienhof w Poczdamie i w zamku oleśnickim na Dolnym Śląsku. Po śmierci ojca w 1941 roku został głową domu Hohenzollernów. Po II wojnie światowej został uwięziony przez Francuzów, a następnie umieszczony w areszcie domowym w zamku Hohenzollernów. Umarł niemal dokładnie dziesięć lat po ojcu, 20 lipca 1951 roku, i został pochowany w zamku Hohenzollernów.


Żródła:

Wilhelm Hohenzollern w "WikipediA"


Fryderyk Wilhelm Hohenzollern w "Księstwo Świdnicko-Jaworskie"