Carl Carlsson Mörner (urodzony w Björkö, 1 grudnia 1755 roku, zmarł w Sztokholmie, 24 czerwca 1821 roku) herb
Syn Carla Gustafa "Młodszego" barona Mörner af Tuna,, nadwornego myśliwego, pana Rödjenäs i Margareta Fredrika Fredrica Duse, córki Fredrik Duse, szwedzkiego porucznika.
Hrabia Tuna od 14 czerwca 1800 roku do 24 czerwca 1821 roku, wicegubernator generalny Królestwa Norwegii od 1 lipca 1794 roku do listopada 1795 roku, wicegubernator generalny Pomorza Szwedzkiego od 24 kwietnia do 14 lipca 1811 roku, kanclerz Królestwa Szwecji od 9 stycznia 1816 roku, feldmarszałek od 30 lipca 1816, gubernator generalny Królestwa Norwegii od 20 sierpnia 1816 roku do 10 października 1818 roku.
Poślubił 24 grudnia 1810 roku w Sthlm Charlotta Elisabet Arfwedson (urodzona w Sztokholmie, 5 sierpnia 1776 roku, zmarła w Växjö Domkyrkoförsamling, 8 września 1862 roku), córkę Carl Christopher Arfwedson, dyrektora Szwedzko-Westindien Kompanii, członka Izby Handlowej i Catharina Charlotta von Langenberg, córki Elias von Langenberg.
Carl Carlsson Mörner był szwedzkim oficerem i politykiem. W latach 1816-1818 był szwedzkim gubernatorem Norwegii, po czym musiał zrezygnować z urzędu, ponieważ król Karol Jan uważał, że Mörner prowadzi politykę zbyt pobłażliwą wobec Norwegów.
Mörner należał do starej szlacheckiej rodziny Mörner, która wyemigrowała do Szwecji z Brandenburgii w 1596 roku. Dwie gałęzie rodziny uzyskały status baronialny w XVII wieku, jedna gałąź została hrabią w 1716 roku, a sam Mörner został hrabią w 1800 roku. Był właścicielem majątków Agesta, Stora i Lille Orrlangsjö w Sztokholmie.
Mörner został kadetem artylerii w 1772 roku i zrobił karierę jako oficer zawodowy pod rządami Gustawa III i Gustawa IV Adolfa; służył również na dworze tego ostatniego. Po obaleniu Gustawa IV Adolfa w 1809 roku, Karol XIII mianował go dowódcą armii południowej w Skanii, a w 1811 roku został zastępcą gubernatora i komendantem Pomorza Szwedzkiego. W latach 1812-1818 pełnił funkcję överstathallare w Sztokholmie, gdzie wdrożył wiele działań na rzecz miasta. Osiągnął szczyt kariery wojskowej, zostając feldmarszałkiem w 1816 roku.
W latach 1794-1812 Mörner pełnił funkcję sekretarza Orderu Królewskiej Mości, a w Riksdagu w 1815 roku przewodniczył zebraniom szlacheckim jako feldmarszałek.
W latach 1816-1818 Mörner był namiestnikiem króla w Norwegii, co oznaczało, że przewodniczył rządowi, był naczelnym dowódcą wszystkich sił zbrojnych i kanclerzem uniwersytetu. Mörner zdobył dobrą wiedzę na temat spraw norweskich i w 1817 roku podjął się żmudnej podróży na północ. Był popularny w Christianii i utrzymywał dobre stosunki z mieszkańcami miasta. Doceniano jego orędownictwo na rzecz rekompensaty dla tych, którzy ponieśli straty w wojnie w Smaland w 1814 roku. Jego kancelaria składała się jedynie z adiutanta i sekretarza Augusta von Hartmansdorffa. Ten ostatni był odpowiedzialny między innymi za redagowanie częstych raportów Mörnera do następcy tronu Karola Jana. Śledził również skomplikowane relacje finansowe między domem królewskim a państwem norweskim.
Ważnym zadaniem Mörnera było uzupełnianie rekomendacji rządu niezbędnymi informacjami. Często pośredniczył również w negocjacjach między Karolem Janem a Radą Państwa. Politycznie Mörner był bliski ministrowi finansów Hermanowi Wedelowi Jarlsbergowi i wspierał Wedla w kwestiach gospodarczych. Zdarzało mu się jednak zabierać głos w imieniu następcy tronu, jak w sprawie flagi i zniesienia szlachty. Nie chciał też odrębnego porządku norweskiego .
Mörner spędzał dużo czasu na reprezentowaniu społeczeństwa i lubił spotykać się ze studentami i kadetami przy swoim stole w Pałacu, gdzie wydawał wspaniałe przyjęcia. Był naturalnym centrum życia towarzyskiego stolicy. Karol Jan uważał Mörnera za zbyt pobłażliwego wobec Norwegów i został zwolniony po złożeniu podania. W piśmie napisano, że Mörner odszedł z "szacunkiem i uznaniem narodu za umiejętności i honorową gorliwość, z jaką sprawował powierzone mu funkcje".
Po powrocie do Sztokholmu Mörner został w 1819 roku burmistrzem Krajowego Urzędu Długu, ale wkrótce wycofał się z życia prywatnego. Odmówił przyjęcia emerytury, co jego sekretarz Hartmansdorff uważał za wynik rozczarowania brakiem zrozumienia i uznania.
Mörner został Kawalerem Orderu Miecza w 1772 roku, a w 1794 roku Komandorem Orderu Gwiazdy Północnej. O jego przynależności do masonerii świadczy fakt, że 23 listopada 1812 roku otrzymał tytuł Kawalera Orderu Karola XIII, specjalnego orderu masońskiego. W tym samym roku otrzymał najwyższe szwedzkie odznaczenie - Order Serafinów, a 20 lutego 1814 roku został "jednym z panów królestwa".
Poślubił Charlotta Elisabet Arfwedson, wdowę po Casper Wrede af Elimä (urodzony w Sztokholmie, 21 stycznia 1774 roku, zmarł w Sztokholmie, 11 lutego 1861 roku). Z obu związków Charlotta nie doczekała się potomstwa.
Żródła:
Carl Carlsson Mörner w "STORE NORSKE LEKSIKON"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Carl Morner w "Svenskt biografiskt lexikon" ["Szwedzki leksykon biograficzny"]; autor: Birgitta Lager-Kromnow; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Greve Carl Mörner af Tuna w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
25-01-2026