Antonio Mordini (urodzony w Barga 31 maja 1819 roku, zmarł w Montecatini 14 lipca 1902 roku)

Syn Giuseppa Mordini i Marianny Battista Bergamini.

Senator włoski, prefekt Neapolu od 11 sierpnia 1872 roku do sierpnia 1876 roku, członek Zgromadzenia Reprezentantów Toskanii od 1859 roku do 1860roku, wiceprezydent prowincjonalnej Rady Lucci, dyrektor gazety "Costituente" od 1848 roku do 1849 roku, Królewski komisarz dla prowincji Vicenza od 18 lipca do 9 grudnia 1866 roku, prezydent Komitetu ds. banków od 1893 roku, minister spraw zagranicznych Tymczasowego Rządu od lutego do kwietnia 1849 roku, prezes Rady Ministrów (dyktatorski Rząd Garibaldiego) w Sycylii od 1860 roku, minister prac publicznych od 13 maja do 11 grudnia 1869 roku, gubernator Sycylii od 17 września do 2 grudnia 1860 roku.

Antonio urodził się w Barga Mordini czerwiec 1, 1819. Był wicedyktatorem na Sycylii.

Adwokat we Florencji i polityk włoski. Jawnie przeciwstawiał się rządowi w 1848 roku, przez co musiał uciekać z Florencji. Nastepnie został dowódcą straży przybocznej służąc w wojsku Padwy. Potem przeszedł do Sztabu Generalnego generała G. Pepper.

Antonio Mordini, jednak miał niespokojny charakter, został aresztowany i wydalony z Padwy. Wyjechał do Toskanii, gdzie stanał na czele ruchu ludowego, który doprowadziło Antonia do wejścia do Rządu Tymczasowego Guerrazzi Mazzoni i Montanelli, jako m inister spraw Zagranicznych oraz ministera spraw Wojskowych.

Po powrocie króla Franciszka II uciekł najpierw na Korsyce, następnie do Genui. W tym czasie sąd skazał go we Florencji dożywotniego pozbawienia wolności w trybie zaocznym. Po czym wyjechał na Sardynię, gdzie został aresztowany i uwięziony w San Remo. W więzieniu przebywał do 1859 roku.

Po wylądowaniu Giribaldiego w Marsalii, przyłączył się do niego i został bliskim współpracownikiem. Następnie został wybrany na Prezesa Sądu Wojennego w stopniu pułkownika. Później został wicedyktatorem Sycylii, za sprawą generała Garibaldiego.

21 października 1861 roku przygotował plebiscyt. Został w tym czasie ministerem robót publicznych za panowania króla Wiktora Emanuela II. Był członkiem wielu uczelniach, w tym Borgo Mozzano, w Lucca i w Palermo.

Król Umberto I mianował go senatorem Królestwa w 1896 roku.

Mąż Amalii Cecchini, córki Atillio Cecchini.


Żródła:

Antonio Mordini tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk