Diego Naselli d'Aragona (urodzony prawdopodobnie w Castellammare del Golfo lub w Palermo, 20 września 1754 roku, zmarł w Resinie, 4 marca 1832 roku) herb

Syn Luigiego Naselli, księcia d'Aragón i Stefanii Morso, córki Giovanni Francesco Morso, III księcia di Poggioreale i Teresy Bonanno.

Książę d'Aragón. Kawalerem Wielkiego Krzyża Zakonu Maltańskiego, dowódca porucznik gubernator generalny w Rzymie. Doradca króla Ferdynanda IV (I) w 1800 roku, sekretarza stanu i generał-porucznik Królestwa Obojga Sycylii od 1819 roku do 1820 roku.

Postać historyczna zawarta w operze "Tosca" Giacoma Pucciniego.

Urodził się jako piąte dziecko Luigiego, księcia Aragonii i Stefanii Morso z książąt Poggioreale. Miejsce jego urodzenia jest niepewne - Castellammare del Golfo, w lennie jego rodziny (obecnie w prowincji Trapani), lub Palermo, gdzie został ochrzczony w kościele S. Antonio Abate.

Rodzina Naselli, pochodząca z Lombardii, od XIII wieku zamieszkała na Sycylii i od końca XIII wieku zajmowała wiodącą pozycję. W XVIII wieku losy rodziny, i gałęzi książąt Aragonii i hrabiów Comiso, były związane przede wszystkim z postacią Baldassare (urodzony w 1697 roku, zmarł w 1753 roku), dziadka Diego, który zajmował prestiżowe stanowiska na dworze neapolitańskim Carlo di Bourbon i trzech jego synów, Salvatore, Diego i Mariano, wstąpili na najwyższe szeregi armii Burbonów i dobrze umieścili je na dworze Ferdynanda IV. Ojciec Diego, Luigi, najstarszy syn Baldassare'a, a zatem właściciel feudalnego dziedzictwa, pomimo pewnych honorowych stanowisk (został mianowany, między innymi, szambelanem króla i kapitanem-wicekrólem Sycylii), prowadził życie dla bardziej odosobnione w swoich sycylijskich dobrach.

W marcu 1767 roku Naselli został wysłany do Królewskiej Akademii Marynarki Wojennej, gdzie zostaje chorążym i studentem. 28 maja 1780 roku zostaje awansowany na brygadiera. Dokument podaje, że z tą rangą służył w "Marynarce Wojennej". W tych latach dwie grupy młodych oficerów zostały wysłane do flot angielskich i francuskich, aby ćwiczyć nawigację i taktykę wojskową. 10 sierpnia następnego roku, nadal będąc za granicą, został mianowany biskupem na statku. 3 września 1784 roku awansował na stopień porucznika. Ten ostatni awans nastąpił pod koniec wyprawy przeciwko Algierowi, którą marynarka Bourbona wraz z flotą hiszpańską prowadziła jeszcze w lipcu. W następnych latach brał udział w różnych operacjach przeciwko piratom, którzy swoimi atakami utrudniali żeglugę neapolitańską na Morzu Śródziemnym. W następnej dekadzie jego wejściu na szczeble średnich i wyższych oficerów marynarki otowarzył dostęp do honorów dworskich.

W pierwszych oznakach kontaktów z rodziną królewską i nadań dworskich, była nominacja w 1790 roku na kamerdynera króla Ferdynanda IV. W styczniu 1797 roku został awansowany na porucznika fregaty; po tym, jak dowodził korwetą i był drugim dowódcą fregaty Partenope oraz po spisaniu w 1798 roku planu sporządzonego z myślą o zbliżającej się wojnie z Francuzami, objął go dowództwem fregaty La Ceres.

Nie ma dokładnych informacji dotyczących jego życia w okresie Republiki Neapolitańskiej, ale jest prawdopodobne, że na początku 1799 roku uszedł za władcami na Sycylii. Fregata La Cerere, uratowana przed pożarem w połowie drogi przez flotę Bourbonów, poddał się Francuzom w dniu 20 stycznia 1799 roku. W lipcu Naselli dowodził królewską fregatą Syrena, która popłynęła z Palermo do zatoki Procida. Król Ferdynand, który w dowód wdzięczności w sierpniu awansował go na kapitana statku i przyznał mu emeryturę w wysokości 500 dukatów rocznie.

Podczas rządów francuskich ponownie wyjechał za Burbonami na Sycylii i w pierwszych latach został przydzielony do zarządzania finansami Marynarki Wojennej Królestwa Obojga Sycylii. W latach 1811-1812, w których nasiliły się starcia między Koroną a sycylijskim baronami. Pod naciskiem Anglików wprowadzono konstytucję. W lipcu 1813 roku, po upadku konstytucyjnego frontu, został ministerem wojny, w nowym rządzie o niekonstytucyjnej i pro-bourbonskiej orientacji, wypartym po kilku miesiącach. W następnym roku został odwołany, wbrew opinii brytyjskiego pełnomocnika Williama Bentinck.

Pod koniec maja 1815 roku opuścił Palermo, aby podążać za władcą do Neapolu. W następnych miesiącach jako minister wojny Królestwa Sycylii. 15 sierpnia został tymczasowym ministrem marynarki neapolitańskiej, i jako mnister zadbał o reorganizację sił zbrojnych: zadanie niezwykle delikatne ze względu na potrzebę zjednoczenia dwóch armii, neapolitańskiej i sycylijskiej. W styczniu 1817 roku, po rozwiązaniu Najwyższej Rady Wojennej, został mianowany ministrem wojny i marynarki wojennej Królestwa Obojga Sycylii. W 1818 roku, po śmierci Emanuele Parisi, objął stanowisko tymczasowego ministra spraw wewnętrznych. 30 marca 1820 roku wstąpił do Rady Państwa.

27 kwietnia 1820 roku został mianowany generałem porucznikiem Sycylii, w miejsce księcia Kalabrii, Francesco di Borbone, który powrócił do Neapolu. Podczas swoich rządów miał delikatne zadanie wprowadzenia dekretów z pomocą Giuseppe De Thomasis - 8 i 11 grudnia 1816 roku, która zniosła autonomię państwową wyspy i wprowadziła instytucje nowego zjednoczonego Królestwa. 29 czerwca wydał okólnik, być może opracowany przez De Thomasisa, który nakreślał nowy program rządu, oparty na reformie administracji cywilnej i reorganizacji wymiaru sprawiedliwości, i który potwierdził zniesienie feudalizmu i starożytnych ograniczeń osobistej zależności. Ogłoszenie reformy zapadło w mniej korzystnym momencie. Wieść o ruchu konstytucyjnym, który wybuchł w Neapolu, był przyczyną wybuchu ruchu w Palermo między 15 a 16 lipca. W sycylijskim mieście, niedawno pozbawionym dawnej roli kapitału, zwyciężyły siły niepodległościowe, a powstanie przyjęło silny ruch neapolitański. W celu uspokojenia uczestników zamieszek Naselli powołał rządową juntę złożoną z mężczyzn, którzy byli częścią konstytucyjnych rządów z lat 1812-1814, ale posunięcie okazało się bezskuteczne; 17 lipca, oblegany w swojej rezydencji, został zmuszony do pośpiesznej ucieczki (podczas której został ranny) i wsiadł razem z De Thomasis i dowódcą wojskowym wyspy Richard Church. Jego dom został splądrowany.

Po powrocie do Neapolu 19 lipca został zwolniony ze stanowisk rządowych i decyzją tymczasowej Rady Rządu poddany śledztwu wspólnie z Kościołem generalnym za opuszczenie wyspy. 3 stycznia następnego roku Parlament postanowił jednak, że nie będzie miejsca. Chociaż w 1822 roku, w ramach reorganizacji najwyższych rang armii, został mianowany zastępcą admirała Marynarki Wojennej, to w następnych latach trzymał się z dala od działalności rządu.

Ostatnie lata życia spędził w swojej neapolitańskiej rezydencji Chiaia, pod opieką siostrzenicy Marii Vittorii Naselli, którą w 1831 roku ustanowił swoją dziedziczką.

Zmarł w Resinie (niedaleko Neapolu), 4 marca 1832 roku.


Żródła:

NASELLI, Diego "TRECCANI" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Diego Naselli tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Diego Naselli tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk