Ruggero Settimo (urodzony w Palermo, 19 maja 1778 roku, zmarł na Malcie, 12 maja 1863 roku)

Książę di Fitalia, książę of Castelnuovo, premier Królestwa Sycylii od 12 stycznia 1848 roku do 14 maja 1848 roku, lieutenants-general Królestwa Obojga Sycylii w 1820 roku, prezydent senatu Królestwa Obojga Sycylii od 18 lutego 1861 roku do 2 maja 1863 roku, prezydent Komitetu Generalnego Królestwa Sycylii od 14 stycznia 1848 roku do 22 kwietnia 1849 roku, prezydent Komitetu Gubernatorów Prowicji od 13 kwietnia do 22 kwietnia 1849 roku, kontradmirał Floty Sycylijskiej.

Jego nazwisko oznacza "Roger siódmy". Był szlachcicem. Walczył u boku floty brytyjskiej na Morzu Śródziemnym przeciwko Francuzom pod rządami Napoleona Bonaparte. Odzyskał wyspę Malta i obronił miasto Gaeta niedaleko Neapolu. Był jednym z najważniejszych przywódców sycylijskiej rewolucji niepodległości z 1848 roku, po czym przez 16 miesięcy był skutecznym przywódcą niepodległej Sycylii, która zastąpiła Obojga Sycylii Burbonów.

Ruggiero Settimo urodził się w Palermo na Sycylii. Naukę rozpoczął w 1791 roku na Akademii Marynarki Wojennej w Neapolu. Admirał, polityk włoski popierający ruch liberalny. Zgodnie z jego liberalnymi poglądami, przekonywał do wprowadzenia konstytucji, której był projektantem. W 1812 roku została podpisana kontytucja przez liberlanego króla Franciszka II, a nastepnie w 1814 roku zawieszona. Z początkiem resturacji Burbonów w 1815 roku, Settimo zrezygnował z działalności politycznej i wycofał się do życia prywatnego. Zamieszkał w Caltanissetta, gdzie jedną z ulic mianowano jego nazwiskiem.

W 1811 roku musiał wycofać się z wojska z powodu problemów zdrowotnych. Był członkiem sycylijskiego rządu księcia Castelnovo w 1812 roku, jako minister marynarki handlowej. w latach 1820-1821 był członkiem rewolucyjnej junty - Rządu Tymczasowego (Provvisoria Giunta). W 1848 roku doprowadził do wybuchu rewolucji marcowej w Palermo, a następnie kierował przez 16 miesięcy rewolucyjnym rządem niezależnym od rządu Burbonów w Neapolu i Sycylii. W 1848 roku jako przewodniczący Senatu Sycylii został mianowany szefem rządu Królestwa Sycylii; przewodził rządowi Sycylii do 1849 roku.

Po upadku Rzeczypospolitej, uciekł na Maltę, gdzie został przyjęty z honorami jako głowę państwa i gdzie przeżył następne dwanaście lat na wygnaniu. W 1860 roku, wyraził zadowolenie z połączenia Sycylii z Włochami.

Po sukcesie ruchu Risorgimento w 1860 i w 1861 roku i po zjednoczeniu Włoch w 1861 roku został wybrany na przewodniczącego senatu nowego parlamentu Królestwa Włoch.

Zmarł na Malcie w okresie sprawowania mandatu, jego ciało przewieziono do Palermo i pochowano w kościele San Domenico.


Żródła:

Ruggero Settimo "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Ruggero Settimo "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk