Aleksandra Fiodorowna (Fryderyka Luisa CHARLOTTA Wilhelmina Hohenzollern) (urodzona w Charlottenburgu w Berlinie 13 lipca 1798 roku, zmarła w Carskim Siole w Sankt Petersburgu 1 listopada 1860 roku) herb

Córka Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna króla Prus i Ludwiki Nikloting, córki Karola II Nikloting księcia meklemburskiego na Strelitz.

W Sankt Petersburgu 1 [13] lipca 1817 roku poślubiła się z Mikołaja I Pawłowicza Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp (urodzony w Carskim Siole/Gatschina 25 czerwca /6 lipca 1796 roku, zmarł Sankt Petersburgu 18 lutego/2 marca 1855 roku) cesarz Rosji, wielki książę Finlandii i król Polski.

Dzieciństwo i młode lata spędziła w rodzinnych stronach. W wieku 19 lat poznała młodszego brata cara Aleksandra I, Mikołaja Pawłowicza późniejszego następcę tronu, a od 1825 roku cara Rosji, który czasie odbywania podróży po Europie odwiedził dwór króla Fryderyka Wilhelma. Podczas tej wizyty ustalono szczegóły mariażu Mikołaja i księżnej Charlotty.

Do Rosji przyjechała w czerwcu 1817 roku, a uroczyste ceremonie ślubne rozpoczęły się 1 lipca 1817 roku, w Sankt Petrsburgu i trwały aż 13 dni. Charlotta, aby poślubić Mikołaja wcześniej przyjęła prawosławie, a na chrzcie nadano jej imię Aleksandra Fiodorowna.

Było to jedno z nielicznych małżeństw w historii aliansów polityczno-dynastycznych, w którym rzeczywiście panowała miłość i wzajemne poszanowanie.

W 1820 roku po urodzeniu martwego dziecka, była to jej trzecia ciąża w ciągu trzech lat, Aleksandra popadła w depresję. Jesienią tego samego roku Mikołaj zabrał ją do Berlina, aby mogła spotkać się ze swoją rodziną, gdzie pozostali do lata 1821 roku. Do ojczyzny Charlotty przyjechali ponownie w 1824 roku, do Sankt Petersburga powrócili dopiero w marcu 1825 roku, na rozkaz Aleksadra I.

Pierwsze lata w Rosji Aleksandra spędziła na nauce języka rosyjskiego i obyczajowości tego kraju pod okiem poety Wasilija Żukowskiego. Carska rodzina mówiła po niemiecku i pisała swoje listy po francusku, w konsekwencji tego Aleksandra nigdy nie nauczyła się dobrze rosyjskiego.

Przez osiem lat, podczas panowania Aleksandra I, Charlotta i jej mąż, żyli spokojnie nigdy nie rozważając możliwości przejęcia przez nich tronu. Car Aleksander nie miał dzieci, a jego następcą wielki książę Konstanty, zrzekł się prawa do tronu w 1822 roku, więc mąż Aleksandry został nowym carewiczem. W 1825 roku Aleksandra otrzymała od swojego szwagra pałac w Peterhofie, gdzie ona i jej mąż żyli szczęśliwie od początku jej pobytu w Rosji.

Aleksandra wstąpiła wraz z mężem na tron w grudniu 1825 roku. Mimo upływających lat Mikołaj nie przestał kochać swojej żony. Podczas pożaru Pałacu Zimowego w 1837 roku, car miał ponoć powiedzieć: "Niech wszystko inne spłonie, tylko uratujcie listy od mojej żony, które pisała do mnie podczas naszego narzeczeństwa". Dopiero po upływie 25 lat małżeństwa car wdał się w romans z inną kobietą. Kochanką Aleksandra została Barbara Nelidowa, dama dworu cesarzowej. Carowa nie mogła już współżyć z carem, lekarze uważali że jest zbyt słabego zdrowia i grozi jej atak serca. W 1845 roku Mikołaj I płakał gdy lekarze oznajmili mu, że jego żona powinna wyjechać do Palermo, aby podleczyć swoje zdrowie, miał mówić: "Zostawcie mi moją żonę". Cesarzowa Aleksandra była zawsze słabego zdrowia i wyglądała znacznie starzej niż na swoje czterdzieści lat; przez dłuższy czas cierpiała na konwulsje.

Po śmierci męża Aleksandra spłacała dług za Pałac Aleksandra w Carskim Siole i pozostawała w dobrych stosunkach z byłą kochanką męża, która została jej osobistą lektorką. Charlotta zmarła w Carskim Siole, w Sankt Petersburgu, 1 listopada 1860 roku.


Żródła:

Aleksandra Fiodorowna "w Wikipedii"