Bolesław Piast (urodzony po 1251 roku, zmarł w Wyszogrodzie, 20 kwietnia 1313 roku) herb

Syn Ziemowita I Piasta, księcia mazowieckiego i Perejasławi Rurykowicz, córki Daniela Romanowicza Rurykowicza, księcia halickiego.

Po śmierci ojca w 1262 roku odziedziczył księstwo płockie, rawskie i sochaczewskie - jako Bolesław II, a w 1294 roku został księciem całego Mazowsza. Wielki książe krakowski i sandomierski jako Bolesław VI od października 1288 roku do 1288/1289 roku oraz od kwietnia do czerwca 1312 roku. W latach 1291 do 1292 został starostą krakowskim.

Przed 1278 roku w Płocku, zawiera związek małżeński z Gaudemundą Zofią Litewska (zmarła w 1288 roku), córką Trojdena księcia litewskiego. Następnie w 1291 roku (przed 19 grudnia 1302 roku rozwiedli się) ożenił się z Kunegundą Przemyślidówna (urodzona w styczniu 1265 roku, zmarła w Pradze, 27 listopada 1321 roku), córką Przemyśla Ottokara II Przemyślida, króla Czech i Kunegundy Rurykowiczównej, córki Rościsława Rurykowicza, księcia halickiego.

Nie wiadomo, kiedy się urodził, musiało to jednak nastąpić po roku 1251 roku, skoro własną dzielnicę Siemowitowic otrzymał dopiero w 1275 roku. O młodości Bolesława źródła milczą, wiadomo tylko, że w 1262 roku. książę uniknął losu ojca - zamordowanego w Jazdowie podczas najazdu Litwinów i brata Konrada - porwanego na Litwę. Rządy regencyjne na czas małoletniości przejęli wtedy matka władcy Perejesława i książe wielkopolski Boleslaw "Pobożny".

W 1275 roku. w wyniku podziału Bolesław otrzymał zachodnią część Mazowsza ze stolicą w Płocku. Z dokonanego podziału książę nie był zadowolony, o czym świadczy długotrwały konflikt z Konradem, w związku z którym Bolesław nie wahał się sprowadzić nawet sprawców śmierci ojca Litwinów. Sojusz z Litwinami został umocniony w 1279 roku. małżeństwem Bolesława z córką Trojdena Gaudemundą Zofią. Drugim wypróbowanym sojusznikiem księcia płockiego stał się książę kujawski Władysław "Łokietek". Wojna toczona pomiędzy braćmi przez drugą połowę lat siedemdziesiątych i lata osiemdziesiąte XIII wieku nie przyniosła realnej korzyści żadnej ze stron powodując tylko zniszczenia znacznych części Mazowsza.

30 września 1288 roku zmarł książe krakowsko-sandomierski i sieradzki Leszek II "Czarny". Jako że władca ten nie pozostawił dziedzica, możni małopolscy w osobach biskupa krakowskiego Pawła z Przemkowa i kasztelana krakowskiego Sułka z rodu Toporów przywołali na tron Bolesława Płockiego.

Nie był to jednak jedyny kandydat, gdyż pretensje do tronu zgłosił również książe wrocławski Henryk IV "Probus". Początkowo wydawało się, że Małopolskę uda się opanować bez przeszkód, gdyż wojska Bolesława jeszcze w 1288 roku. wkroczyły do Sandomierza i Krakowa, a 26 lutego 1289 roku. Księciu mazowieckiemu udało się z pomocą Władysława Łokietka, Rusinów i Kazimierza Łęczyckiego rozbić pod Siewierzem wracające na Śląsku oddziały posiłkowe "Probusa" z księstw głogowskiego, ścinawskiego i opolskiego (w bitwie tej - według źródeł bardzo krwawej - zginął władca Ścinawy Przemko).

Niestety Wawel został przez mieszczan krakowskich wydany Henrykowi IV, jego zaś próba zdobycia nie powiodła się. Wkrótce zresztą możni małopolscy zaczęli masowo przechodzić na stronę Henryka "Probusa". Powodem takiego stanu rzeczy była rezygnacja Bolesława z księstwa sandomierskiego na rzecz brata Konrada, co nie spodobało się Małopolanom przyzwyczajonym do jedności dzielnicy. W końcu Bolesław przeniósł swoje wszystkie prawa względem Małopolski na Władysława Łokietka, sam zaś wycofał się do własnej dzielnicy.

Jedynym widocznym profitem awantury małopolskiej było pogodzenie się Bolesława ze starszym bratem Konradem.

W pierwszej połowie 1291 roku. Bolesław w związku ze śmiercią żony, ożenił się po raz wtóry. Podobnie jak za pierwszym razem małżeństwo było na wskroś polityczne. Tym razem jego wybranką stała się siostra króla czeskiego Wacława II Przemyślida, Kunegunda. Wybór takowy pozwolił obu stronom zabezpieczyć się przed wzajemnymi roszczeniami, zwłaszcza że Wacławowi udało się w 1291 roku opanować Kraków. Przez związek z królem czeskim Bolesław chciał wzmocnić swoją pozycję, nie wahał się więc gdy w roku następnym przyszło mu wspomóc szwagra w rozprawie ze swoim dotychczasowym sprzymierzeńcem - Władysławem Łokietkiem podczas oblężenia Sieradza.

Ostatecznie sojusz mazowiecko-czeski nie przetrwał próby czasu. 11 października 1294 roku zmarł książę czerski Konrad II zostawiając całość swojego dziedzictwa Bolesławowi. Wzmocniony w ten sposób książę zerwał poprawne dotąd stosunki z Czechami i nawiązał ponownie kontakty w Władysławem Łokietkiem. W 1295 roku. prawdopodobnie uznał koronację władcy wielkopolskiego Przemysława II na króla polski, zaś w roku następnym wsparł władcę kujawskiego w jego wojnie z Henrykiem V (III) Głogowczykiem o Wielkopolskę.

Nieprzyjazna polityka względem Czech ściągnęła w 1300 roku. na Mazowsze wyprawę Wacława, która jednak poza zniszczeniem okolic Płocka nie zmusiła Bolesława do zmiany kursu politycznego, o czym świadczy fakt nie uznania koronacji Wacława na króla Polski i odesłanie w 1302 roku Kunegundy do Pragi.

Na początku XIV wieku założył gród w Warszawie, przyczyniając się do jej rozwoju kosztem pobliskiego Czerska.

Po 1305 roku. starzejący się Bolesław nie wykazywał już większej aktywności politycznej. Wiadomo tylko, że w 1310 roku. wydzielił dwóm starszym synom Ziemowitowi i Trojdenowi dzielnice w Warszawie i Czersku.

Bolesław II Mazowiecki zmarł 20 kwietnia 1313 roku. Nie wiadomo, gdzie został pochowany.

Z pierwszą żoną Gaudemundą Zofią Litewską doczekał się dwóch synów - Ziemowita II i Trojdena I, oraz nieznanego z imienia córkę. Z drugą żoną - Kunegundą Czeską miał syna Waclawa, oraz córki: Eufrozynę (wydano ją później za mąż za Władysława Oświęcimskiego) i Bertę (późniejszą mniszkę w klasztorze benektynek pod wezwanniem św. Jerzego w Pradze).


Żródła:

Bolesław II w "Wikipedii"