Franciszka z Corvin-Krasińskich herbu Ślepowron (urodzona w Maleszowej, 19 marca 1742 roku, zmarła w Dreźnie, 30 kwietnia 1796 roku)

Córka hrabiego Stanisława Corvin-Krasińskiego herbu Ślepowron, starosty nowomiejskiego i Anieli Humieckiej herbu Junosza, córki Stefana Humieckiego herbu Junosza.

W Warszawie, 25 marca 1760 roku (morganatyczny związek) potajemnie poślubiła Karola Chrystiana Józefa Wettyn (urodzony w Dreźnie, 13 lipca 1733 roku, zmarł w Dreźnie, 16 czerwca 1796 roku), księcia Kurlandii i Semigalii, pretendenta do tronu polskiego.

W 1760 roku potajemnie poślubiła księcia Karola Chrystiana Wettina, z którym doczekała się dwóch córek:

Maria Teresa (urodzona i zmarła w 1767 roku),

Marii Krystyny Albertyny Karoliny (zmarła 24 listopada 1851 roku), żona Karola Emanuela Sabaudzkiego, książę Carignano - matka Karola Alberta Sabaudzkiego, króla Sardynii oraz babka pierwszego władcy zjednoczonych Włoch - Wiktora Emanuela II.

Miała trzy siostry: Barbarę (żonę Michała Świdzińskiego), Zofię i Marię.

Początkowo mieszkała z rodziną w zamku w Maleszowej. Później przeniosła się na pensję do Warszawy. Tutaj swoją edukację odbyła w szkole z internatem dla dziewcząt i gdzie na dworze księżnaj Zofii Lubomirskiej, 1 stycznia 1760 roku poznała swojego przyszłego męża, Karola Krystiana Wettyna, który już na wiosnę tego roku złożył propozycje małżeństwa. Ślub z polskim królewiczem odbył się w Warszawie. Urodziła mu jedną córkę, Marię Krystynę Albertynę. Małżeństwo to miało charakter morganatyczny.

Ponieważ małżeństwo nie zostało uznane przez sąd saski, Franciszka Krasińska zamieszkała początkowo głównie w Polsce. Przez trzynaście lat trwania tego związku Franciszka strała się o uznanie małżeństwa i dopiero w 1776 roku Sejm polski oficjalnie uznał ten związek, powodując zabezpieczonie na przyszłość, wystarczające dochody przez polski rząd. W poprzednich latach Franciszka Krasińska wyjednała u cesarza Józefa II dochody na godne życie.

Po długim odosobnieniu książę Karol von Sachsen mógł ostatecznie w 1774 roku zaprosić żonę do Saksonii, gdzie zamieszkali w drezdeńskim pałacu, później nazwany Kurlandzkim Pałacem. Ponieważ jego żona nie była mile widziana na książęcym dworze w Dreźnie, zamieszkali na Zamku w Elsterwerd w północnej Saksonii, który służył jako letnia rezydencja. Ze względu na swoje położenie, zamek był doskonałym punktem na długie polowania w okolicznych lasach.

W wieku 37 lat Franciszka urodziła córkę Marię Christinę w 1779 roku, która była jedynym dzieckiem. Nastepnie wyjechała do Elsterwerda, gdzie Franciszka Krasińska spędziła resztę swojego życia. W kwietniu 1796 roku w końcu zmarł po dwóch latach choroby. Zmarła na raka piersi. Kilka miesięcy później zmarł również i Karol von Sachsen. Oboje zostali pochowani w katolickim klasztorze NMP Gwiazdy w Panschwitz-Kuckau.

Jej dziejami i zamkiem w Maleszowej interesowała się pisarka Klementyna z Tańskich Hoffmanowa, która poświęciła jej powieść "Dziennik Franciszki Krasińskiej" w ostatnich latach Augusta III pisany.

Z księciem Karolem poznała się w domu Księżnej Lubomirskiej, wojewodzianki lubelskiej, ciotki rodzonej, która widziala zawiązującą się miłość dwojga ludzi. Księżna Lubomirska odesłała ze swojego dworu pannę Franciszkę do Maleszowa, do swojego brata. W tym też czasie zakochany Królewicz, wystosował list do Księżnej Lubomirskiej w liście upomnając się o pannę Franciszkę domagał się spotkania z panną. List Księcia Karola, wojewodzianka lubelska pokazała kanclerzowi Brühlowi. Na karnawał 1760 roku, wojewodzianka lubelska, przewidując intrygi miłosne i nie chcąc w nich brać udziału, nie pojawła się w Warszawie i wyjechała do Krasiczyna. Królewicz w lutym 1760 roku zawarł porozumienie z Ludwikiem de Riaucour, biskupem Ptolemaidy, oficjałem generalnym brzeskim i podlaskim, indult, zawarty w Janowie 23 lutego, oraz z Michałem Neymannem, kanonikiem brzeskim, prałatem węgrowskim i przełożonym kanoników Regularnych, na udzielenie ślubu w czasie postu, według zwykłej formy. Indult posłużył do udzielenia ślubu przez księdza Józefa Kantego Dymuchowskieo, poddziekana lissowskiego oraz przez ojca Antoniego Lipiewicza, bernardyna i gwardijana w Piotrkowie, który wydał dokumentem datowany z dnia 6 marca 1760 roku.

Wystawiony dokument poprzedzający małżeństwo Księcia Karola z Franciszką z Krasińskich, został potwierdzony dopiero w 1762 roku aktem w Nowym Korczynie: "in Nova Civitate Corcinensi, Feria Sexta post Dominicam Cantate 1762. Anno per oblatam porecti. Ad officium ect. Personaliter veniens Mgcus Simon Grodzki Venator Smolenscensis obtulit etc.", który brzmia: "My, Karol z Bożej Łaski Królewicz Polski, Książe Saski a udzielny Rządca y Pan Xięstwa Kurlandzkiego y Semigalskiego: Jako każdemu człowiekowi wzgląd miéć przynależy na przyzwoity stan y kondycyą swoję zmierzać, oraz do zupełnego samego siebie uszczęśliwienia, tak wziąwszy na pomoc tego, który rządzi myślą, sercem y rozumem ludzkim, ustanowiłem u siebie determinować dalsze życie moje w społeczności z J. W. JM. Panną z Korwinów Hrabianką Franciszką Krasińską, Starościanką Nowomiejską, którą za prawdziwą obieram sobie zonę y małżonkę, podług obyczajów Kościoła Ś. Katolickiego Rzymskiego, za Indultem de data 23 Februarii 1760, otrzymanym. I tak te Diploma moje, które w ręce przyszłéy mojéj oddaję małżonki, ściąga się do kontraktu między nami ślubnego, osobliwie opisanego. Ta tedy moja z przychylności serca y przywiązania ku téjże JW. JMc Pannie Hrabiance z Korwinów Franciszce Krasińskiéj, Starościance Nowomiejskiéj skłonność wszystkim niech będzie znana i wiadoma, że urodzony będąc z dziada, ojca w tak pięknym szlachetnym królestwie, tak się pokrewnić pragnę abym miał estymacyą, że piękny i zacny kocham naród Polaków i w tych obowiązkach chcę zostawać, abym sobie przymnożył jako najwięcéj serc obywatelów i to Regii Sanguinis potwierdzam diplomate, własną przy stwierdzeniu pieczęci, podpisując się ręką w Warszawie d. 6 Marca 1760".


Żródła:

Franciszka z Krasińskich w "Wikipedia"


Franziska von Corvin-Krasińska w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


WSPOMNIENIE o FRANCISZCE KRASIŃSKIÉJ