Fryderyk II Ydulfing von Hessen-Kassel (urodzony w Kassel, 14 sierpnia 1720 roku, zmarł na zamku Weißenstein w Kassel, 31 października 1785 roku) herb

Syn Wilhelm VIII Ydulfing, landgrafa Hessen-Kassel i Dorothy Wilhelminy Wettin, córki von Sachsen-Zeitz, córkę Maurycego Wilhelma Wettin, księcia von Sachsen-Zeitz.

Landgraf Hesji-Kassel od 1 lutego 1760 roku do 31 października 1785 roku. Generalfeldmarszałek pruski. Hrabia de Hanau od 25 października 1760 roku do 31 października 1785 roku. Pretendent do tronu polskiego od 1771 roku do 18 lipca 1772 roku.

W (per procura) St. James's Palace 8 maja 1740 roku, (pro futuro) w Kassel, 28 czerwca 1740 roku poślubił Marię Welf Hanowerską (urodzona w Leicester House, w Londynie, 5 sierpnia 1722 roku, zmarła w Hanau, 14 stycznia 1772 roku), córkę Jerzego II Welfa Hanowrskiego, króla Wielkiej Brytanii i Wilhelminy Karoliny Hohenzollern, córkę Jana Fryderyka Hohenzollern, margrabiego Brandenburgii na Ansbach. W Berlinie, 10 stycznia 1773 roku poślubił Filippę Augustę Amalię Hohenzollern Brandenburg-Schwedt (urodzna w Schwedt, 10 października 1745 roku, zmarła w Berlinie, 1 maja 1800 roku), córkę Fryderyka-Wilhelma Hohenzollerna, margrabiego Brandeburg-Schwedt i Zofii Doroty Hohenzollern Pruskiej, córki Fryderyka-Wilhelma I Hohenzollerna, króla Prus.

Wprowadził Hesję-Kassel do epoki oświecenia. Był jedynym władcą swego kraju, który po reformacji przyjął na powrót wiarę katolicką.

Fryderyk urodził się w Kassel jako syn landgrafa Wilhelm VIII i Dorothy Wilhelminy von Sachsen-Zeitz. Jego stryjem był landgraf Fryderyk I Heski, późniejszy król Szwecji.

Nauczycielem młodego Fryderyka był pułkownik August Moritz von Donop, a w latach 1726-1733 szwajcarski teolog i filozof Jean-Pierre de Crousaz. W 1740 roku Fryderyk ożenił się z Marią Hanowerską, córkę Jerzego II, króla Wielkiej Brytanii, i zapisał jej i jej dzieciom hrabstwo Hanau. Z małżeństwa doczekał się czwórki dzieci, z czego ojca przeżyło trójka dzieci.

W grudniu 1745 roku wylądował w Szkocji z sześcioma tysiącami heskich żołnierzy i powiódł ich przeciw jakobitom, którzy organizowali tam powstanie przeciw władzy Hanowerczyków. W lutym 1749 roku Fryderyk i jego ojciec Wilhelm VIII odwiedzili arcybiskupa-elektora Kolonii Klemensa Augusta, który nawrócił Fryderyka na katolicyzm.

Fryderyk został landgrafem w 1760 roku. Mimo że był katolikiem, Hesja-Kassel pozostała kalwińska, a dzieci Fryderyka były nadal wychowywane na protestantów. W 1760 roku Fryderyk próbował z powrotem przyłączyć hrabstwo Hanau do Hesji-Kassel, lecz nie zgodziła się na to Wielka Brytania.

W czasie konfederacji barskiej w 1771 roku wojewoda mazowiecki Paweł Michał Mostowski zgłosił go jako kandydata do korony polskiej.

Gdy końca dobiegła wojna siedmioletnia, Fryderyk starał się wzmocnić Hesję-Kassel gospodarczo. Zakładał manufaktury i magazyny. W 1777 roku założył Akademię Nauk (Kunsthochschule Kassel), a w 1779 roku - pierwsze publicznie dostępne muzeum - Fridericianum w Kassel.

Po śmierci pierwszej żony w 1773 roku, ożenił się z Filipiną Pruską, z bocznej linii Hohenzollernów Brandenburg-Schwedt. Małżeństwo to było bezdzietne.

W 1775 roku król Jerzy III Hanowerski wynajął u landgrafa niemal 20.000 żołnierzy do walki przeciw buntownikom amerykańskim, którym przewodził George Washington. Cała armia ówczesnej Hesji-Kassel liczyła około 40.000 żołnierzy, a więc dorównywała liczebnością stałej armii brytyjskiej (populacja wraz ze Szkocją około 9 mln.), szwedzkiej (populacja około 2 mln.) czy duńskiej (populacja wraz z Norwegią około 2 mln).

Hesja utrzymywała od dawna bardzo dużą, w stosunku do rozmiarów kraju (około 300.000 mieszkańców) armię, którą wynajmowała Francji i Anglii, lecz w 1776 roku spotykało się to z krytyką "oświeconej" warstwy w całych Niemczech. Żołnierzy do armii czasem po prostu brutalnie porywano. Użyczanie najemników było opłacalne. Nie dotyczyło to jedynie armii Hesji-Kassel (również demokratycznej Szwajcarii), ale armii heska była największa z wynajmowanych armii w całej Europy.

Przeciw rekordowo wielkiemu przymusowemu werbunkowi najemników (dla Jerzego III) przez Hesję-Kassel, Księstwo Brunszwiku, Księstwo Ansbach i Księstwo Anhalt-Zerbst (razem 30.067 dusz, w tym 16.992 z Hesji-Kassel) w latach 1775-1777 wystąpiło wielu niemieckich pisarzy (m.in. Johann Gottfried Seume, Johann Pezzl, Maximilian Klinger i Andreas Gearg Rebmann). W sumie w 1776 roku Fryderyk wysłał do Ameryki cztery bataliony grenadierów, piętnaści batalionów piechoty, dwie kompanie łowców (Jäger) i trzy kompanie wojsk artyleryjskich.

Fryderyk zmarł na udar mózgu w 1785 roku w zamku Weißenstein w Kassel.


Żródła:

Fryderyk II Heski w "Wikipedia"