Jan III Radlica (Jan z Radliczyc, Johannes Parvus seu Minor) herbu Korab (zmarł w Krakowie 12 stycznia 1392 roku)

W latach 1380 do 1382 kanclerz wielki koronny. Był jednym z pięciu regentów Królestwa Polskiego od 20 marca 1381 roku do 16 października 1384 roku. 5 lutego 1382 roku został biskupem krakowski.

Był lekarzem i zaufanym doradcą króla Ludwika "Węgierskiego".

Studiował we Francji od 1361 roku w Paryżu, a następnie w Montpellier. Był magistrem medycyny i nauk wyzwolonych, a z teologii zdobył tytuł bakałarza.

W 1374 roku mianowany kanonikiem krakowskim. Od 1376 roku zatrudniony na stanowisku lekarza nadwornego króla Ludwika Węgierskiego. Był członkiem ustanowionego przez króla 4-osobowego kolegium wielkorządców, działającego w imieniu króla podczas jego nieobecności w Polsce.

W okresie bezkrólewia w latach 1382-1384 biskup Jan Radlica był zdecydowanym zwolennikiem polityki i rządów w Polsce Andegawenów oraz unii Polski i Litwy.

Brał udział w fundacji klasztoru Paulinów na Jasnej Górze w Częstochowie w 1382 roku, a w 1390 roku wraz z królową Jadwigą Andegawenką fundował klasztor benedyktynów słowiańskich na Kleparzu w Krakowie. W 1384 roku od królowej otrzymał wg. tradycji własnoręcznie przez nią wyhaftowany racjonał. Jest on zachowany do dziś i używany przez kolejnych biskupów krakowskich podczas najważniejszych uroczystości i nabożeństw.

W 1383 roku wydał statuty dla kapituły krakowskiej będące uzupełnieniem wcześniej wydanych za biskupa Jana Grota w 1328 roku. Odnoszą się one do działalności kapituły, porządku nabożeństw, sposobu powoływania kanoników i wyboru biskupa, miejsc w stallach, ubioru, testamentów sporządzanych przez kanoników oraz do spraw czysto gospodarczych.

Biskup Jan Radlica powiększył także dobra biskupów krakowskich o zamek i miasto Muszyna.

Pochowany został w katedrze wawelskiej, niestety nie zachował się wzniesiony w XVI wieku staraniem prymasa Jana Łaskiego pamiątkowy nagrobek.


Żródła:

Jan III Radlica "w Wikipedii"