Jan "Taszka" z Koniecpola herbu Pobóg (zmarł 26 marca 1455 roku)

Syn Jakuba (Jakusza) z Koniecpola i Januszowic starosty brzeskiego i Konstancji (Kochny), wychowawczyni synów królewskich.

Kanclerz wielki koronny i opiekun Królestwa polskiego od 1434 roku, starosta lelowski, sieradzki, dobrzyński.

Żonaty z Dorotą z Sienna herbu Dębno (zmarła po 1493 roku), córki Dobiesława z Oleśnicy, z Sienna herbu Dębno starosty krakowskiego i Katarzyny z Goraja, stryjeczna siostra Zbigniewa Oleśnickiego, wychowawczyni córek Kazimierza IV.

Bliski współpracownik i protegowany kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, któremu w głównej mierze zawdzięczał karierę polityczną.

W 1427 roku był jednym z rycerzy, oskarżonych o utrzymywanie stosunków intymnych z królową Zofią Holszańską. Królowa w tej sprawie musiała przed dostojnikami królestwa złożyć upokarzającą przysięgę.

W 1431 roku wziął udział w wojnie o Łuck przeciwko Świdrygielle. Już jako kanclerz królestwa wielokrotnie stał na czele polskich misji dyplomatycznych do cesarstwa, Czech i na Węgry. W 1434 roku uczestniczył w poselstwie do cesarza Zygmunta Luksemburskiego z prośbą o rękę jego córki Anny dla małoletniego Władysława III. W 1439 roku o mało nie stał się ofiarą zamachu Spytka z Melsztyna, przywódcy polskich husytów. W tym samym roku wyruszył w poselstwie do Budy z inicjatywą unii polsko-węgierskiej oraz uzyskania korony węgierskiej dla Władysława III. Gdy Władysław został królem Węgier Jan Taszka pozostał przy nim wraz z kancelarią koronną. W 1444 roku wziął udział w wyprawie króla Władysława Warneńczyka do Bułgarii, jednak w bitwie pod Warną nie uczestniczył.

Po śmierci Władysława III był zwolennikiem osadzenia na tronie polskim królewicza Kazimierza, wielkiego księcia litewskiego. Kilkakrotnie posłował w tym celu na Litwę. 15 października 1447 roku zawarł pokój z Wrocławiem i miastami Śląskimi na 10 lat. 20 sierpnia 1448 roku przyjmował w imieniu króla w Kamieńcu Podolskim hołd lenny hospodara mołdawskiego Piotra II Muszatowicza. W 1453 roku wynegocjował we Wrocławiu korzystne dla Polski warunki małżeństwa Elżbiety Rakuszanki z Kazimierzem. Był gorącym zwolennikiem przyjęcia Związku Pruskiego pod opiekę Polski. Porozumiewał się z opozycją antykrzyżacką i przygotowywał powstanie w Prusach. 28 maja 1454 roku w Toruniu przyjął w imieniu króla poddanie się stanów pruskich Polsce. 19 czerwca 1454 roku przyjął hołd lenny stanów pruskich w Królewcu.

Jan Taszka Koniecpolski oskarżony został przez Jana Długosza o spowodowanie klęski w bitwie pod Chojnicami, co uzasadniałoby pomijanie jego synów przy nadawaniu godności.

Zmarł pozostawiając dwóch synów Jana i Przedbora, starostów sieradzkich.

"Jan kanclerz wielki koronny (a podobno syn wojewody Sieradzkiego Jakuba) dworzaninem królewskim będąc, w niesłuszną potwarz o młodą Królową udany, uszedłci wprawdzie z gorącego prawa, 1427 roku atoli gdy się niewinność jego pokazała, z honorem powrócił. Długosz i Cromer lib. 19 i w roku 1430 podpisał list Władysława Króla kościołowi Wileńskiemu dany, Jan Taszka z Koniecpola. W cztery lata potem, już trzymając pieczęć wielką koronną, z sejmu Korczyńskiego od Władysława Jagiełła, z innymi kolegami naznaczony w poselstwie na concilium (sobór) Bazyleeńskie, ale że Władysław Król tym czasem umarł, dla tego z Poznania z Zbyszkiem Oleśnickim biskupem Krakowskim powrócił, dla gwałtownych potrzeb ojczyzny, które jego przytomności potrzebowały. Biel. fol. 348. W inną mu się jednak drogę ta zamieniła, w tymże albowiem roku 1434. z marszałkiem w. koronnym jeździł w legacji do Zygmunta Cesarza strony zawarcia pokoju, i małżeństwa królewskiego z arcyksiężną Rakuską; chciał ich tam Zygmunt już namową, już podarunkami nakłonić do tego, aby mu opiekę Króla Władysławą przynamniej na pozór ofiarowali, ale tego żadną miarą uczynić niechcieli, raczej obierając z niczym odjechać niżeli na to pozwolić. Dług. Crom. lib. 21. Biel. f. 351. Na zjeździe [str. 192] z Panami Węgierskiemi w Kieżmarku, zawarł pokój między Królami i Państwy Węgierskiemi 1436. W Nowem mieście 1439. na sejmie był w niejakim niebezpieczeństwie od Spytka z Mielsztyna zheretyczałego człowieka, że się jego imprezom nieuważnym tak przeciwko ojczyźnie, jako i kościołowi, gorliwiej nad wszystkich sprzeciwiał. Władysława Króla 1440. w licznej i pięknej komitywie. odprowadzał do Węgier na tron Węgierski: po zabiciu Władysława pod Warną, kilka razy wysyłany był do Kazimierza książęcia Litewskiego, zapraszając go do korony Polskiej: a w roku 1447. na zjeździe Wieluńskim między Śląskiem i Wielkopolską, pokój na dziesięć lat skliił: w następującym roku odbierał przysięgę wierności w Chocimiu i homagium na Króla Kazimierza od Piotra Wołoskiego hospodara. Jak potem siła pracował w roku 1454. gdy się szlachta Pruska i miasta tameczne Królowi Kazimierzowi poddały, Dług. w tym roku świadczy Crom. lib. 23. Umarł 1455. 26. Marca w Paproc. błędliwie napisano 1405. 26. Marca. Za trzech Królów Władysława Jagiełła, Władysława Warneńskiego, i Kazimierza, przy pieczęci koronnej mądrze i wiernie ojczyźnie służąc. Żonę jego Dorotę z Sienna herbu Dębno, wspomina Dług. w r. 1475. na ten czas wdowę, że Królewnę Jadwigę zaślubioną Jerzemu książęciu Bawarskiemu, odprowadzała do Bawarii z wielkim splendorem".


Żródła:

Jan Taszka z Koniecpola "w Wikipedii"


Jan Taszka z Koniecpola - herb Pobóg