Konrad I Piast (urodzony między 1187 i 1188 roku, zmarł 31 sierpnia 1247 roku) herb

Syn Kazimierza II "Sprawiedliwego" Piasta wielkiego księcia krakowskiego oraz księcia mazowieckiego i Heleny? Rurykowiczówny, córki Rościsława I Michała Rurykowicza wielkiego księcia kijowskiego.

Książę mazowiecki i kujawski od 1194 roku, wielki książe krakowski i zwierzchni książe Polski w 1229 roku, w 1231 roku i w 1233 roku i od 10 lipca 1241 roku do maja 1243 roku. Książe sandomierski w latach 1229 - 32, łęczycko-sieradzki w latach 1202 - 29, 1229 - 33, 1234 - 47. W 1202 roku podzielił się ojcowizną z bratem Leszkiem I "Białym", obejmując Mazowsze i Kujawy. Od 1202 roku został księciem Mazowsza i Kujaw.

W 1207 roku zawarł małżeństwo z Agafią Rurykowiczówny (zmarła po 31 sierpnia 1247 roku), córką Światosława Rurykowicza księcia włodzimirskiego.

Był księciem Mazowsza właściwie od 1202 roku, kiedy to objął je we władanie razem z Kujawami. W tym czasie jego brat, Leszek osiadł w Krakowie. Po śmierci brata udało mu się czasowo przejąć władzę na Wawelu, jednak jego niezręczna polityka spowodowała konflikt z panami małopolskimi i utratę tronu krakowskiego. Konrad był człowiekiem bezwzględnym i okrutnym, podstępnym i gwałtownym. Oskarża się go o upór i brak realizmu politycznego. Miał zrozumienie dla reform kościelnych, śmiałe plany oparcia się o pogańską Litwę i schizmatycką Ruś, stworzenie własnego zakonu rycerskiego, opanowanie władzy w całej Polsce, opanowanie Prus. Były to jednak cele niemożliwe do zrealizowania. W polityce zagranicznej koncentrował się na Prusach. Żył tam bałtyjski lud pogański, który u progu XIII stulecia przeżywał okres rozwoju. Stał wtedy u progu utworzenia monarchii wczesnofeudalnej. Konrad widział szansę rozszerzenia swego władztwa kosztem Prus. Zajął nawet Ziemię Chełmińską, ale na tym skończyły się jego sukcesy. Pograniczne grody mazowieckie zostały zniszczone, nie przyniosły sukcesów wspólne wyprawy z innymi książętami (Leszek Biały). Dlatego też w latach 1225 -1226 Konrad podjął rozmowy z Krzyżakami, świeżo wypędzonymi z Siedmiogrodu przez króla Węgier. W wyniku tych rozmów, w zamian za pomoc w obronie granic Mazowsza i podbój Prus Krzyżacy otrzymali Ziemię Chełmińską (rok 1228). Było to najgłośniejsze posunięcie Konrada Mazowieckiego. Potomni czynili mu z tego zarzut, mimo że konsekwencje tego czynu były trudne do przewidzenia. Konrad Mazowiecki był autorem lokacji Płocka (rok 1237). Chciał zorganizować to miasto w oparciu o nowe, zachodnie wzorce prawne, ale z wykorzystaniem rodzinnych tradycji. Dokonał też wielu inwestycji kościelnych na Mazowszu. Jednak (nie z jego winy) Mazowsze utraciło swoje znaczenie. Rozwój gospodarczy tej dzielnicy został zahamowany i na całe wieki stała się ona zacofanym i ubogim krajem. Bezpośrednią przyczyną tego było zdruzgotanie księstw ruskich przez Mongołów i załamanie się szlaku handlowego ze Wschodu przez Kijów i Mazowsze nad Bałtyk. Najbardziej skorzystał z tego rywal - kupcy niemieccy.


Żródła:

Multimedilana Encyklopedia Władców Polski