Konrad II Piast (urodzony około 1250 roku, zmarł w Warce 11 października 1294 roku) herb

Syn Ziemowita I Piasta księcia mazowieckiego i Perejesławy Rurykowicz, córki Daniela Rurykowicza księcia halickiego.

Książe mazowiecki od 1262 roku do 1275 roku. W wyniku podziału księstwa mazowieckiego otrzymał w 1275 roku księstwo czerskie. W 1282 roku i w 1285 roku zawładnął księstwem krakowskim. W 1289 roku objął księstwo sandomierskie.

Między 1265 rokiem a 1270 rokiwm poślubił Jadwigę Piastównę (urodzona przed 1259 roku, zmarła po 1280 roku), córkę Boleslawa II Piasta "Łysego" księcia śląskiego legnickiego, wielkiego ksiecia krakowskiego i Jadwigi Welf, córki Henryka I Welfa ksiecia Anhaltu.

Na kartach historii Konrad po raz pierwszy pojawia się w 1262 roku w związku ze sprawą napadu na Mazowsze wojsk litewskich pod dowództwem Trojnata. Napastnicy zaskoczyli wtedy młodego księcia wraz z ojcem, w niewielkim gródku - Jazdowie. Dotychczasowy władca mazowiecki zginął wówczas, według różnych wersji, w zamieszaniu bitewnym lub zamordowany został przez napastników, podczas gdy Konrad znalazł się na całe dwa lata w litewskiej niewoli.

W związku ze śmiercią Ziemowita w 1264 roku, na czas niewoli Konrada i małoletniości jego młodszego brata Bolesława II władzę na Mazowszu objęła regencja kierowana przez księcia wielkopolskiego Bolesława "Pobożnego" i matkę książąt mazowieckich - Perejesławę. Samodzielne rządy na Mazowszu Konrad objął dopiero w jakiś czas po powrocie z litewskiej niewoli, zapewne po osiągnięciu szesnastego roku życia.

W polityce zagranicznej Konrad II oparł się z początku na kontynuacji linii rządów ojca, rozpoczynając ścisłą współpracę z księciem krakowskim Bolesławem V "Wstydliwym", księciem sieradzkim Leszkiem "Czarnym" i księciem wielkopolskim Bolesławem "Pobożnym", angażując się po stronie węgierskiej w wielki europejski konflikt pomiędzy Czechami a Węgrami dotyczący spadku po austriackich Babenbergach. W 1271 roku wziął udział m.in. w wyprawie prowęgierskiej koalicji przeciwko księciu wrocławskiemu Henrykowi IV "Probusowi", by uniemożliwić mu przeprowadzenie akcji udzielenia pomocy królowi czeskiemu Przemysłowi Ottokarowi II. Podobne znaczenie miała również wyprawa prewencyjna dwa lata później skierowana przeciwko księciu opolskiemu Władysławowi, który przy okazji konfliktu czesko-węgierskiego chciał osiągnąć swoje własne cele - zdobycie tronu krakowskiego - na szczęście jednak dla Bolesława Wstydliwego bez rezultatu.

W 1275 roku. za pełnoletniego uznany został brat Konrada - Bolesław II, co zmusiło pierworodnego syna Ziemowita do wydzielenia mu własnej dzielnicy - części Mazowsza ze stolicą w Płocku. Konrad II zadowolił się wtedy Mazowszem Czerskim. Dokonany podział nie satysfakcjonował Bolesława, co spowodowało między braćmi długotrwały konflikt nie przynoszący żadnej ze stron realnej korzyści, a powodujący tylko znaczne zniszczenie dużych połaci Mazowsza.

7 grudnia 1279 roku zmarł książę małopolski - Bolesław V "Wstydliwy", przekazując całość swojego dziedzictwa usynowionemu Leszkowi Czarnemu. Wojna domowa na Mazowszu uniemożliwiła Konradowi zgłoszenie pretensji do spadku małopolskiego, pomimo to książę czerski postanowił nie rezygnować nawiązując szerokie kontakty z opozycją przeciwko władzy Leszka II w Krakowie i Sandomierzu.

Okazja do zbrojnego wystąpienia przydarzyła się już w 1282 roku. Wyprawa zorganizowana przez Konrada zakończyła się jednak pełnym niepowodzeniem, choć wojskom mazowieckim udało się zająć przejściowo Radom i Sandomierz. O wiele lepiej Konrad do wystąpienia był przygotowany w 1285 roku, kiedy akcję wojsk władcy Czerska wsparli w Małopolsce buntownicy skupieni wokół możnego rodu Toporczyków. Do decydującego starcia doszło 3maja 1285 roku w bitwie pod Bogucicami niedaleko Krakowa, gdzie oddziały Konrada doznały druzgocącej klęski, zaś sam władca ratował się ucieczką do Czerska.

Śmierć 30 września 1288 roku Leszka II "Czarnego" otworzyła przed Konradem II nowe możliwości. Tym razem, w przeciwieństwie do sytuacji z 1279 roku Konrad II, który przebywał właśnie na Rusi u swojego sojusznika Włodzimierza Halickiego, zareagował błyskawicznie i z pomocą Rusinów wtargnął do Małopolski usiłując zdobyć ją dla siebie. Niestety wśród możnych dzielnicy małopolskiej o wiele bardziej ceniono kandydatury: księcia wrocławskiego - Henryka IV "Probusa" i rodzonego brata Konrada - Bolesława II Płockiego. Niemniej Konrad II nie rezygnował i kiedy w 1289 roku zwycięstwo zaczęło coraz bardziej przechylać się na stronę Piasta Śląskiego, zawarł on układ z Bolesławem. Dokładnej treści zawartego wówczas zawieszenia broni nie znamy, choć możemy przypuszczać, że Bolesław II w zamian za rezygnację Konrada z Krakowa, pogodził się z podziałem ojcowizny, dokonanym w 1275 roku oraz zgodził się na jego panowanie w Sandomierszczyźnie. Niestety układ już niebawem okazał się fikcją, gdyż Bolesław z nieznanych przyczyn zrezygnował pomimo zwycięstwa w bitwie pod Sieiwrzem z ubiegania się o tron krakowski, zaś Konrad został wyparty z Sandomierza przez przyrodniego brata Leszka II "Czarnego", Władysława I "Łokietka", który wystąpił z własnymi pretensjami do małopolskiego spadku.

Wydarzenia w Małopolsce były już ostatnim przejawem aktywności politycznej Konrada II. Książę czerski zmarł 11 października 1294 roku i został pochowany w Warce niedaleko Czerska, przekazując dziedzictwo po sobie bratu, z którym całe życie walczył.


Żródła:

Konrad II w "Wikipedii"