Konstantyn Mikołajewicz Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp (urodzony w Sankt Petersburgu 21 września 1827 roku, zmarł w Pawłowsku 29 stycznia 1892 roku) herb

Drugi syn Mikołaja I Pawłowicza Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp cesarza Rosji, króla Polski i wielkiego ksiecia Finlandii i Aleksandry Teodorówny, córki Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna króla Prus i Ludwiki, córki Karola II księcia meklemburskiego na Strelitz.

Wielki admirał floty rosyjskiej, następnie wicekról Królestwa Polskiego od 8 czerwca 1862 roku do 19 października 1863 roku.

W Sankt Petersburgu 11 września 1848 roku poślubił Aleksandrę Józefównę (Aleksandra Fryderyka Henrietta Paulina Marianna Elżbieta) Wettin (urodzona w Altenburgu 8 lipca 1830 roku, zmarła w Sankt Petersburgu 6 lipca 1911 roku), córkę Józefa Wettina księcia saskiego na Altenburgu i Amalii Wirtemberskiej.

Mając pięć lat dostał się pod opiekę guwernera Friedrich von Lutke, ponieważ okazał zarówno wielkiego ducha i silnego charakteru. Od dziecka został przeznaczony do marynarki wojennej. W tamtym czasie nauczył się żeglować i został najmłodszym żeglującym wokół globu.

Podczas jego wczesnej edukacji on został potraktowany jak inni kadeci, mimo iż posiadał już tytuł "Wielkiego Księcia", i bycie może szkoła ta umożliwiła mu lepszego zrozumienie codziennego życia w Rusji.

Od dziecka on rozmawiał po rosyjsku i angielsku, niemiecki i francusku. Mając osiem lat był w stanie przetłumaczyć "Odyssey" Homera.

Będąc jeszcze dzieckiem otrzymał od swoich rodziców mały jacht, którym żeglował między Peterhof i Kronstadt. Oprócz zamiłowania do żeglarstwa Konstanty lubiał muzyką i kochał rysowanie.

Mając dziesięć lat otrzymał swoje pierwsze bojowe zadanie i został umieszczony na warcie, w deszczu i burzy.

W 1846 roku wyjechał wraz z jego siostrą Olga do Stuttgartu, gdzie w Altenburgu poznał księżniczkę Aleksandrę. Zauroczony księżniczką Aleksandrą, Konstantyn postanowił ją poślubić. I tak, 12 października 1847 roku księżniczka przyjechała do Rosji by 11 Września 1848 roku poślubiła Wielkiego Księcia Konstantego oraz przyjęła imię Aleksandry Józefowną, znana był jako "Aunt Sanny". 

W 1849 roku jako młody oficer, wziął udział w kampanii austriackiej przeciw powstaniu węgierskiemu.

W 1855 jego najstarszy brat został cesarzem Rosji jako Aleksander II, który powierzył Konstantemu sprawy marynarskimi. W 1856 roku Konstantyn i Aleksander II odwiedziły Krym, gdzie zażegnali wybuch wojny.

W 1863 roku został wyznaczony wicekrólem Królestwa Polskiego, gdzie on i jego żona  zostali serdecznie powitani. Jednakże, na drugi dzień został zraniony przez zamachowca. Od tamtego czasu zarówno on jak i jego żona byli eksortowani przez Kozaków. Dla zjednania sobie przychylności Polaków, Konstatyn otworzył Uniwersytety i robił wszystko aby Polacy się nie buntowali. Jednakże po stłumieniu powstania styczniowego podjął drastyczne środki odwetowe. Kiedy Królestwo Polskie odwiedził jego siostrzeniec, przyszły Aleksander III, nazwał swojego wuja "niezdarnym Saszą". Po wstapieniu na tron rosyjski Aleksandra III, Konstantyn został odwołał do Sankt Petersburga, gdzie otrzymał ponownie dowództwo nad marynarką wojenną. Wprowadził reformy i ulepszył warunki oraz obalił kary cielesne.

Od 1865 roku Konstantyn popierał ideę konstytucji w Rosji i w 1881 roku, poparty przez Aleksander II wprowadził częściową konstytucję którą obalił cesarz Aleksander III. Zniszczył dokument i, ponieważ nigdy nie polubił jego swojego wuja, "liberała" poprosił go o rezygnację z zajmowanego stanowiska wicekróla. Po rezygnacji ze stanowiska Konstantyn spędził większość czasu za granicą albo na jego krymskiej posiadłość. Tutaj zaprzyjaźnił się z artystami i naukowcami, którymi też gardził Aleksander III. Na Krymie poznał Annę Wasiljewną Kousnetzov, balerina, z którą miał pięcioro dzieci. W dwa lata później Anna umarła na szkarlatynę, jego żona posłała telegram kondolencji do męża i jego konkubiny. W wyniku reformy cara Aleksander III, utracił tytuł "Wielkiego Księcia" i został zniesiony do rangi "Księcia". W 1889 roku zachorował po raz pierwszy. W wyniku ciężkiej choroby zmarł 25 stycznia 1892 roku. Jego żona przyżyła księcia Konstantego i zmarła w 1911 roku. 

Podczas wojny krymskiej dowodził flotą w Kronsztadzie, wniósł znaczny wkład w odbudowę i reorganizację floty rosyjskiej, zniszczonej w czasie wojny wschodniej. Od 1860 roku zaangażowany w prace przy tworzeniu projektów wielu liberalnych reform, zwłaszcza uwłaszczenia włościan, reformy sądownictwa, zniesienia kar cielesnych i in.

Był autorem projektu wprowadzenia przedstawicielstwa obywateli z wyboru do Rady Państwa. Powołany na namiestnika Królestwa próbował przeprowadzić reformy mające zapobiec powstaniu. Wprowadził postanowienia o autonomii Królestwa, powołał Polaków na stanowiska gubernatorów cywilnych. Stosował politykę półśrodków, wobec sprzeciwu społeczeństwa polskiego na ugodę z zaborcą nie udało mu się zapobiec powstaniu. 31 października 1863 roku oficjalnie zwolniony ze stanowiska namiestnika, po wstąpieniu na tron Aleksandra III wycofał się z życia politycznego.


Żródła:

Konstantyn Mikołajewicz Romanow "w Wikipedii"