LOUIS Nicolas d'Avout [DAVOUT] (urodzony w Auxonne, Burgundia, 10 maja 1770 roku, zmarł w Paryżu, 1 czerwca 1823 roku) herb

Syn Jean-Francois d'Avout i Françoise-Adélaďde Minard Velars.

I książę d'Auerstedt Cesarstwa Francuzów od 2 lipca 1808 roku do 1 czerwca 1823 roku (dokument patentowy z 8 lipieca 1808 roku), I książę d'Eckmühl Cesarstwa Francuzów od 15 sierpnia 1809 roku do 1 czerwca 1823 roku (dokument patentowy podpisany w Pałacu Schönbrunn). Par Francji od 2 czerwiec 1815 roku do 5 maja 1819 roku. Gubernator generalny Wilkiego Księstwa Warszawskiego od 15 lipca 1807 roku do 12 października 1808 roku. Duke i Par Francji od 5 maja 1819 roku (potwierdzony dokumentem patentowym z 15 lutego 1823 roku). Pułkownik Grenadierów Francji od 1804 roku, ministre wojny od 1815 roku, generał brygady od 1794 roku do 1800 roku, generał dywizji od 1800 roku do 1804 roku, marszałek Cesarstwa Francuzów od 19 maja 1804 roku, marszałek Francji od 1815 roku.

Poślubił 8 listopada 1791 roku (rozwiedziony 4 stycznia 1794 roku) Adelaide Séguenot (urodzona około 1768 roku, zmarła w 1795 roku). 9 listopada 1801 roku poślubił Louise Aimée Julie Leclerc (urodzona w Pontoise, 19 czerwca 1782 roku, zmarła w Paryżu, 17 grudnia 1868 roku).

Wszedł do kręgów rodziny Pierwszego Konsula po ślubie Aimée Leclerc, siostry generała Charles Victoire Emmanuel Leclerc, męża Pauliny Bonaparte - siostry Napoleona I. Z drugiego małżeństwa miał dziewięcioro dzieci:

Paul Davout (urodzony w 1802 roku, zmarł w 1803 roku),

Joséphine Davout (urodzona w 1804 roku, zmarła w 1805 roku),

Antoinette Joséphine Davout (urodzona w 1805 roku, zmarła 19 sierpnia 1821 roku), poślubiła w 1820 roku Achille, hrabiego Félix-Vigier (urodzony w 1801 roku, zmarł w 1868 roku),

Adele Napoléone Davout (urodzona w czerwcu 1807 roku, zmarła 21 stycznia 1885 roku), poślubiła 4 marca 1827 roku Etienne, hrabia de Cambacéres (urodzony w 1804 roku, zmarł 20 grudnia 1878 roku),

Napoléon Louis Davout (urodzony w Paryżu, 6 stycznia 1811 roku, zmarł 13 czerwca 1853 roku), II książę d'Auerstadt, II książę d'Eckmühl, zmarł bezpotomnie,

Jules Davout (urodzony i zmarł w 1809 roku),

Louis-Nicolas Charles Isidor Davout (urodzony 6 stycznia 1811 roku, zmarł 13 sierpnia 1853 roku), poślubił w 1824 roku Claire de Cheverry (urodzona w 1804 roku, zmarła w 1895 roku), potomstwo,

Jules Davout (urodzony w 1812 roku, zmarł w 1813 roku),

Adélaďde-Louius Davout (urodzona 8 lipca 1815 roku, zmarła 6 października 1892 roku), poślubiła 17 sierpnia 1835 roku François-Edmond de Couliboeuf, markiz de Blocqueville (urodzony w 1789 roku, zmarł w 1861 roku).

2 lutego 1788 roku został porucznikiem wojsk królewskich, 22 września 1791 roku otrzymał stopień podpułkownika. 7 sierpnia 1793 roku został adiutantem generalnym szefa batalionu. 25 lipca 1793 roku został generałem brygady. 30 lipca 1793 roku odmawia nadaniu do stopnia generała brygady. Jednakże 21 września 1794 roku przyjmuje stopień generała brygady. 7 marca 1800 roku zostaje generałem dywizji. 19 maja 1804 roku cesarz Napoleon I nadaje stopień cesarskiego marszałka i marszałka Francji.

2 lutego 1788 roku do 15 września 1791 roku przydzielony do pułku 19 pułku kawalerii Królewski w Szampanii. Od 22 września 1791 roku do 1 maja 1793 roku pełnił obowiązki dowódcy 3 batalionu ochotników w l'Yonne. Od 1maja 1793 roku do 8 lipca 1793 roku był dowódcą brygady. Od 8 lipca 1793 roku do 29 sierpnia 1793 roku służył na Zachodnim Wybrzeżu w Côtes de l'Ouest. Od 21 września 1794 roku do 7 czerwca 1795 rok powraca do służby wojskowej i wchodzi w skład armia stacjonującą nad Mozela. Od 7 czerwca 1795 roku do 12 stycznia 1798 roku służy w armii Renu i Mozeli. Od 12 stycznia 1798 roku do 14 kwietnia 1798 roku przeniósł się do armii angielskiej. Od 14 kwietnia 1798 roku do 3 marca 1800 roku był dowódcą brygady kawalerii Wojsk Wschodniej Francji. Od 1 sierpnia 1800 roku do 26 sierpnia 1800 roku został dowódcą dragonów i huzarów armii włoskiej. Od 26 sierpnia 1800 roku do 1 lipca 1801 roku dowódca kawalerii armii włoskiej. Od 24 lipca 1828 roku do 1 listopada 1801 roku był generalnym inspektorem kawalerii. Od 28 listopada 1801 roku do 19 maja 1804 roku został dowódcą grenadierów i Wielki Konsul. Od 29 sierpnia 1803 roku pełnił obowiązki dowódcy obozu w Brugii. Od 19 maja 1804 roku do 22 kwietnia 1814 roku był generałem-pułkownikiem grenadierów Gwardii Cesarskiej. Od 20 czerwca 1805 roku do 23 września 1805 roku pełnił obowiązki dowódcy prawej korpusu armii Zachodniego Wybrzeża. Od 23 września 1805 roku do 12 października 1808 roku był dowódcą 3 armii w Niemczech. Od 15 lipca 1807 roku do 12 października 1808 roku był gubernatorem generalnym Księstwa Warszawskiego. Od 12 października 1808 rok do 30 marca 1809 roku pełnił obowiązki dowódcy Armii Renu. Od 30 marca 1809 roku do 1 stycznia 1810 roku był dowódcą 3 brygady Wielkiej Armii. Od 7 listopada 1809 roku do1 stycznia 1810 roku był dowódcą 2 i 4 korpusu kawalerii rezerwy i sprzymierzonych oddziałów armii niemieckiej. Od 1 stycznia 1810 roku do 1 grudnia 1810 roku był dowódcą armii niemieckiej. Od 1 grudnia 1810 roku do 19 kwietnia 1811 roku został gubernatorem generalnym miast hanzeatyckich. Od 19 kwietnia 1811 roku do 26 pażździernika 1812 roku został dowódcą Wyspy Elba i od 15 lutego 1812 roku został dowódcą 1 korpusu obserwacyjnego na Wyspie Elba oraz od 1 kwietnia 1812 roku był dowódcą 1 korpusu Wielkiej Armii. Od 26 października 1812 rok do 3 listopada 1812 roku został dowódcą tylnej straży Wielkiej Armii. Od 12 marca 1813 roku do kwietnia 1813 roku został dowódcą 1 korpusu Wielkiej Armii. Od kwietnia 1813 roku do 1 lipca 1813 tokupełnił obowiązki dowódcy 32 dywizji. Od 1 lipca 1813 roku do 27 maja 1814 roku pełnił obowiazki dowydcy 13 korpusu Wielkiej Armii. Od 20 marca 1815roku do 6 lipca 1815 roku pełnił obowiazki ministera wojny. 2 czerwca 1815 roku otrzymał tytuł para Francji. Od 28 czerwca 1815 roku do 5 lipca 1815 roku był dowódcą Armii Północnej. Od 5 lipca 1815 roku do 27 lipca 1815 roku był dowódcą armii nad Loarą. W tym też czasie przestaje być parem Francji. 27 sierpnia 1817 roku podejmuje aktywność polityczna, za co 3 maja 1819 roku król Ludwik XVIII nadaje mu tytuł para Francji.

Odznaczenia: Krzyż Wielki Legii Honorowej (2 lutego 1805 roku, Francja), Wielki Oficer Legii Honorowej (14 czerwca 1804 roku, Francja), Kawaler Legii Honorowej (12 listopada 1803 roku, Francja), Kawaler Orderu Świętego Ludwika (10 lutego 1819 roku, Francja), Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (w 1810 roku, Cesarstwo Austrii), Krzyż Wielki Wojskowego Orderu Marii Teresy (Cesarstwo Austrii), Order Słonia (Dania), Krzyż Wielki Orderu Wojennego Virtuti Militari (w 1809 roku, Polska), Krzyż Wielki Orderu Chrystusa (w 1806 roku, Portugalia), Krzyż Wielki Orderu Wojskowego św. Henryka (w 1808 roku, Saksonia), Kawaler Orderu Żelaznej Korony (Włochy).

Uważany za jednego z dwóch, obok Massény, najwybitniejszych dowódców z okresu panowania cesarza Francuzów, Napoleona I. Niektórzy historycy przyznają temu drugiemu palmę pierwszeństwa ze względu na zwycięstwo pod Zurichem w 1799 roku, jednakże Davout nie przegrał ani jednej bitwy, gdy z kolei Masséna doznał sromotnej klęski pod Busacco w 1810 roku.

Wywodził się z drobnej szlachty francuskiej osiadłej w departamencie l'Yonne. Swą karierę wojskową rozpoczął już w armii królewskiej. Był podporucznikiem. Jego kariera rozwijała się w wojsku rewolucyjnym Carnota. W celu zamanifestowania poparcia dla rewolucji i dla bezpieczeństwa zmienił pisownię swojego nazwiska d'Avout na mniej arystokratyczną Davout. Będąc szefem brygady awansował od razu do stopnia generała brygady, w wieku zaledwie 24 lat. Brał udział w kampaniach Napoleona we Włoszech i Egipcie. W 1800 roku został naczelnym dowódcą jazdy włoskiej. Na stopień marszałka został nominowany 19 maja 1804 roku. W 1805 roku objął komendę nad trzecim korpusem Wielkiej Armii.

W 1806 roku - już samodzielnie - pokonał ponad dwukrotnie liczniejszą armię pruską pod Auerstedt. W 1809 roku dowodził korpusem, który rozpoczął zwycięską bitwę pod Eckmühl oraz wsławił się także w bitwie pod Wagram. Organizował Wielką Armię przed kampanią rosyjską. W trakcie odwrotu spod Moskwy Davout stracił symbol godności marszałka - ozdobioną złotymi orłami buławę.

Napoleon doceniał jednego ze swych najlepszych dowódców. 2 lipca 1808 roku nadał marszałkowi tytuł diuka (duc) d'Auerstedt, a 28 listopada 1809 roku księcia d'Eckmühl. Niezależnie od tytułów otrzymywał pensję oraz donacje w wysokości 700 tysięcy franków rocznie. Donacje były przyznawane z krajów podbitych oraz sprzymierzonych; m.in. Księstwo Warszawskie wypłacało marszałkowi donację w wysokości 200 tysięcy franków rocznie.

Podczas pierwszej Restauracji Burbonów we Francji, wycofał się do swojich posiadłości w Savigny-sur-Orge. W latach 1813-1814 bronił położonego na peryferiach działań wojennych Hamburga, wydał go dopiero na rozkaz Ludwika XVIII.

W czasie 100 dni Napoleona sprawował funkcję ministra wojny. Po jego ostatecznej klęsce został zdegradowany. W 1817 roku przywrócono mu stopień marszałka i inne tytuły. W 1819 roku został członkiem Izby Parów. Został wybrany burmistrzem Savigny-sur-Orge w 1822 roku i pełnił urząd do 1823 roku, a w 1843 roku został wybrany jego syn, który pełnił urząd do 1846 roku.

Zmarł 1 czerwca 1823 roku w Paryżu na gruźlicę. Został pochowany w Paryżu, w Pere Lachaise, w grobowcu, którą przygotował dla swojej rodziny. Wdowa po nim sprzedała go w 1838 roku bankierowi William Hope (zmarł 21 styczeń 1855 roku).


Żródła:

Les maréchaux et amiraux français de 1791 a 2007. D'AVOUT puis (ŕ la Révolution) DAVOUT


Louis Nicolas Davout w "Wikipedia"


Louis Nicolas Davout w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk