Louis Pierre Édouard baron Bignon (urodzony w La Mailleraye-sur-Seine 3 lipca 1771 roku, zmarł w Paryżu 6 stycznia 1841 roku) herb

Francuski dyplomata i historyk, par Francji od 1837 roku.

Od 1797 roku we francuskiej służbie dyplomatycznej. Sekretarz poselstw francuskich w Szwajcarii i od 1798 roku w Republice Cisalpińskiej. Od 1799 roku w poselstwie francuskim w Berlinie. Od 1804 roku francuski chargé d'affaires w królestwie Prus. Jako minister pełnomocny w Kassel, wziął aktywny udział w tworzeniu Związku Reńskim. Po klęsce Prus w 1806 roku mianowany administratorem pruskich finansów publicznych, podobną funkcję sprawował po klęsce Austrii w 1809 roku. Od 16 marca 1811 roku do 5 lipca 1812 roku i od 9 grudnia 1812 roku do 14 marca 1813 roku rezydent francuski w Księstwie Warszawskim, w 1812 roku rezydent francuski przy Komisji Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego.

W czasie 100 dni Napoleona, po klęsce cesarza Napoleona I w bitwie pod Waterloo pełnił przez krótki czas urząd francuskiego ministra spraw zagranicznych. 3 lipca 1815 roku oficjalnie poddał Paryż wojskom koalicji antynapoleońskiej.

Był wielokrotnie wybrany do Izby Deputowanych w latach 1817, 1820, 1822, 1827 i w 1830. W parlamencie dał się poznać jako jeden z najzagorzalszych przeciwników Restauracji. W czasie rewolucji lipcowej, został 1 sierpnia 1830 roku mianowany tymczasowym ministrem spraw zagranicznych Francji. W rządzie króla Ludwika Filipa I był ministrem bez teki, który to urząd złożył 27 października 1830 roku. Ponownie wybrany deputowanym w 1831 roku i w 1834 roku. Był przeciwnikiem oddania Belgii w strefę wpływów Wielkiej Brytanii. Wielokrotnie przemawiał w obronie Polski. Po upadku powstania listopadowego, wystosował w 1833 roku specjalny adres, w którym domagał się złożenia dowodów uznania Polakom jako herosom znad Wisły.

W 1804 roku został kawalerem, w 1823 roku został komandorem, a w 1838 roku wielkim oficerem Legii Honorowej.


Żródła:

Louis Bignon "w Wikipedii"