Paweł Demetrius Ewstafijewicz hrabia Kotzebue (Kocebu) (urodzony w Berlinie, 10 sierpnia 1801 roku, zmarł w Rewalu, 19 kwietnia 1884 roku) herb

Syn Augusta Friedricha Ferdinanda von Kotzebue (Kocebu) pisarza niemieckiego, dramaturga, konsula generalnego Rosji i Christiany Gertrudy von Krusenstiern, córki Karla Adolfa von Krusenstiern, kapitanowi w służbie rosyjeksiej, dziedzicowi Ahagfer i Jess, dziedzicowi Wannamois.

Hrabia od 19 kwietnia 1874 roku, generał porucznik od 23 marca 1847 roku do 8 września 1859 roku, szef sztabu Armii Południowej oraz sił lądowych i morskich na Krymie od 23 lutego 1855 roku, generał piechoty od 8 września 1859 roku, adiutant generalny od 2 października 1847 roku, generał-gubernator noworosyjsko-besarabski od 2 grudnia 1862 roku do 1873 roku, członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego od 1863 roku, generał-gubernator Warszawski i komendant Warszawskiego Okręgu Wojskowego od 11 stycznia 1874 do 18 maja 1880 roku.

Poślubił w Meds, 17 września 1837 roku Wilhelminę Elisabeth Gräfin Zoege von Manteuffel (urodzona 8 września 1818 roku, zmarła w Rewalu, 28 maja 1902 roku), córkę Petera Augusta Friedricha Grafa Zoege von Manteuffel i Heleny Luise Elisabeth Freiin von Uexküll-Güldenband, córki Ludviga Sigmunda Fraiin von Üxküll-Gyllenband, dziedzica Herküll i Saaremois, rosyjskiego Radcy kolegialnego, holenderskiego Radcy finansowego i szambelana wielkiej księżnej Heleny Pawłownej (później Meklemburgii).

Prowadził działalność rusyfikacyjną. Zlikwidował unię kościołów, zmuszając unitów do przyjęcia prawosławia. Usunął język polski z sądownictwa, administracji, a także ze szkolnictwa. Zmienił polskie nazwy miejscowości na rosyjskie.

Jedno z 18 dzieci słynnego dramaturga Augusta Kotzebue, urodzonego 10 sierpnia 1801 roku, wychowywało się w gimnazjum w Petersburgu.

W 1819 roku Kotzebue rozpoczął służbę jako lider kolumny w Orszaku Jego Cesarskiej Mości w wydziale kwatermistrzowskim, a rok później, po ukończeniu Moskiewskiej Szkoły Liderów Kolumnowych, otrzymał awans na chorążego.

We wrześniu 1821 roku Kotzebue został wysłany na Kaukaz do dyspozycji Aleksieja Pietrowicza Ermołowa, a za zasługi w kontaktach z góralami otrzymał stopień porucznika i Order św. Anna IV i II stopień; w latach 1826-1828 Kotzebue wziął udział w wojnie z Persami i został odznaczony Orderem Św. Włodzimierza IV stopnia z kokardą i św. Anna II stopień z mieczami.

Kolejne wojny przyniosły Kotzebue także szereg nagród: wojna rosyjsko-turecka w latach 1828-1829. Otrzymał stopień kapitana i Order Świętego Jerzego IV stopnia (28 stycznia 1830 roku, za wyróżnienie podczas oblężenia Silistrii); Powstanie Polskie w 1831 roku został wyróżniony złotą bronią z napisem "Za odwagę" i stopień pułkownika.

W 1837 roku Kotzebue został mianowany szefem sztabu odrębnego Korpusu Kaukaskiego; 3 kwietnia 1838 roku awansował na generała dywizji; 19 stycznia 1843 roku został zaciągnięty do orszaku Jego Cesarskiej Mości; 23 marca 1847 roku otrzymał stopień generała porucznika i w tym samym roku, 2 października, został odznaczony adiutantem generalnym za wyróżnienie podczas szturmu na wieś Salta.

Wraz z wybuchem wojny wschodniej w latach 1853-1855. Kotzebue zostaje mianowany szefem sztabu Armii Dunaju. 11 marca 1854 roku, podczas przekraczania Dunaju w Brailovie, Kotzebue dowodził siłami desantowymi i skutecznie zajął fortyfikacje wroga; w kwietniu otrzymał złoty miecz z diamentami za oblężenie Silistrii.

23 lutego 1855 roku Kotzebue został mianowany szefem sztabu Armii Południowej oraz wszystkich sił lądowych i morskich znajdujących się na Krymie. Podczas oblężenia Sewastopola wielokrotnie osobiście prowadził wypady, a za swoją odwagę i waleczność, o czym świadczą nawet uczestnicy obrony, którzy ogólnie wypowiadali się nieprzychylnie o Kotzebue (np. Piotra Kononowicza Mieńkowa), został odznaczony 13 września 1855 roku Orderem Św. Jerzego III stopnia.

Od 1855 do 1859 roku Kotzebue piastował kolejno stanowiska dowódcy 5. Korpusu Armii i szefa sztabu 1. Armii. W tym samym okresie został mianowany dowódcą 60. Pułku Piechoty Zamojskiej; 8 września 1859 roku otrzymał awans na generała piechoty.

2 grudnia 1862 roku Kotzebue objął stanowisko generalnego gubernatora Noworosyjska i Besarabii oraz dowódcy wojsk Odeskiego Okręgu Wojskowego; 25 października 1863 roku został mianowany członkiem Rady Państwa, zachowując stanowisko gubernatora-generał i dowódca wojsk.

W 1866 roku na cześć P. E. Kotzebue nadano imię dwupokładowemu towarowo-pasażerskiemu parowcowi wiosłowemu "Generał Kotzebue", zbudowanym na zlecenie Rosyjskiego Towarzystwa Żeglugi i Handlu (ROPiT) w stoczni "S. Mitchell & C°" w Newcastle nad rzeką Tyne. 28 października 1866 roku został odznaczony Orderem św. Andrzeja Pierwszego Powołanego.

12 marca 1870 roku, w dniu pięćdziesiątej rocznicy służby w stopniach oficerskich, otrzymał odznaki brylantowe Orderu św. Andrzeja Pierwszego Powołanego. Od 11 stycznia 1874 do 18 maja 1880 był generalnym-gubernatorem warszawskim i komendantem Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a w 1874 otrzymał tytuł hrabiego.

W październiku 1881 roku, wraz z początkiem okresu kontrreform, Kotzebue z rozkazu cesarskiego został wybrany na przewodniczącego specjalnej komisji utworzonej w celu przeglądu całego "Milyutina" systemu administracji wojskowej. Komisja nie stwierdziła w nim istotnych braków i zaproponowała jedynie kilka zmian, związanych głównie z systemem szkolnictwa wojskowego, które zostały wprowadzone. Kotzebue zmarł 19 kwietnia 1884 roku w Rewalu.

Współcześni mówią o Kotzebue w następujący sposób: Piotr Kononowicz Mieńkow, odnotowując w swoich "Notatkach", że Kotzebue bardzo niskiego wzrostu - 2 arshiny bez cala (około 138 cm), że jego "postać była czysto umyta, ogolona, wygładzona, z martwymi oczy, z ciągle zmieniającym się uśmiechem" - mówi, że na Kaukazie Kotzebue zyskał "uciążliwą" reputację i bardzo patronował "Niemcom"; Ogólnie rzecz biorąc, charakterystyka Kotzebue dokonana przez Mieńkowa jest wyjątkowo negatywna. Ponadto Piotra Dmitriewicza Parensowa przedstawia Kotzebue jako osobę mającą słabość do wszystkiego, co niemieckie i bardzo arogancką w stosunku do Rosjan.

Nagrody:

Św. Anny 4-klasy,

Św. Anny 3-klasy,

Św. Włodzimierza 4-klasy,

Św. Anny 2-klasy,

Św. Jerzego 4-klasy - 1829 roku,

"Za odwagę" - 1831 roku,

"Za odwagę" - 1854 roku,

Św. Jerzego 3-klasy - 1855 roku,

Św. Andrzeja - 1870 roku.

Poślubił Wilhelminę Elisabeth Gräfinę Zoege von Manteuffel, z którą miał czworo dzieci:

Louise Christine Festetics von Kotzebue (urodzona 4 września 1838 roku, zmarła 25 września 1870 roku), żona: (rozwód) Eduarda Benedictusa Alexisa Rudolpha Barona von Roenne (urodzony 21 marca 1828 roku, zmarł 16 marca 1881 roku); żona: Lajos Festetics de Tolna (urodzony 25 czerwca 1823 roku, zmarł 16 czerwca 1889 roku),

Olga Anna Pauline von Kotzebue (urodzona 17 listopada 1842 roku, zmarła 31 stycznia 1931 roku), żona: Andreasa Nikolausa Konstantina Freiherr von Rosen (urodzony 13 października 1834 roku, zmarł 1 listopada 1915 roku),

Marie Agnes von Kotzebue (urodzona 4 marca 1844 roku, zmarła 11 marca 1872 roku), żona: Paula Karla Ferdinanda (Paula) von Baggehufwudt (urodzony 15 października 1838 roku, zmarł 11 września 1897 roku), kapitana kawalerii, szambelana,

Alexandrine Mathilde (Alix) Pilar Gräfin von Kotzebue (urodzona 20 maja 1849 roku, zmarła 19 lipca 1943 roku), żona: Theodora (Fiodora) Kotzebue - Pilar von Pilchau (urodzony 5 lipca 1848 roku, zmarł 7 sierpnia 1911 roku), burmistrza Rostowa nad Donem i generała broni.


Żródła:

Paul Demetrius von Kotzebue w "WikipediA"


Paweł Kocebu "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Paul Demetrius (Pavel Evstafievich) Count von Kotzebue w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

11-01-2024