Piotr I "Błogosławiony" lub Bogumił Leszczyc herbu Leszczyc (urodzony w Koźminie, około 1135 roku, zmarł w Gnieźnie, w 1204 roku)

W tradycji Kościoła katolickiego Bogumił Piotr.

Przed objęciem arcybiskupstwa był proboszczem gnieźnieńskim, a od 1086 roku do 1087 roku biskup poznański. W 1087 roku ustanowiony arcybiskupem gnieźnieńskim. Rządził archidiecezją do 1204 roku. Od czerwca 1079 roku do 1080 roku pełnił obowiązki regenta.

Został wybrany na arcybiskupstwo w dzień Zwiastowania N.M.P. w roku 1059. Zatwierdzony przez króla Bolesława "Śmiałego" i nominowany przez papieża Mikołaja II (Długosz podaje - Wiktora II, papież umarł w 1057 roku).

Jak podaje Bielski, Okolski, Paprocki i Damalewicz pochodził z rodu Leszczyców, natomist Długosz twierdzi iż pochodził z rodu Nałęczów.

Niektórzy naukowcy twierdzą, że postać powstała ze zlania dwóch historycznych postaci, Bogumiła i Piotra, inni, że imię Piotr, było arcybiskupim imieniem Bogumiła, jednak nie ma dowodów na ostateczne poparcie którejkolwiek z teorii, a przez historyków katolickich traktuje się Bogumiła-Piotra jako jedną postać.

Pochodził ze znakomitego rodu Leszczyców. Nie jest pewne czy jego drugie imię, Piotr, to imię zakonne po wstąpieniu do cystersów, czy też imię arcybiskupie. W 1186 roku został biskupem poznańskim. Już rok później, gdy zmarł arcybiskup Zdzisław objął jego tron w Gnieźnie.

Początek jego rządów łączy się z początkiem panowania Bolesława Śmiałego. W roku 1076 dokonał aktu koronacji Bolesława II "Śmiałego". Jednak trzy lata później był wykonawcą decyzji papieża Grzegorza VII podjętych po zamordowaniu biskupa krakowskiego Stanisława ze Szczepanowa w 1079 roku. Po ciężkich próbach i doświadczeniach w ostatnich latach panowania Bolesława doczekał się pociechy w rządach Władysława I "Hermana". Urząd swój sprawował przez 33 lata - najdłużej spośród wszystkich arcybiskupów Gniezna (?).

Jako arcybiskup przekazał dochody z kilkunastu wsi na rzecz zakładanego wówczas, z fundacji Kazimierza II "Sprawiedliwego", opactwa cysterskiego w Sulejowie, zaś cystersom z Łękna przekazał dochody z trzech kolejnych wsi. Do naszych czasów dotrwały w historigrafii kościelnej wzmianki o tym, że abp Bogumił (Piotr) w 1191 roku wziął udział w konsekracji kolegiaty sandomierskiej. Był jakoby również sędzią w sporze między benedyktynami a norbertynami o opactwo św. Wincentego we Wroclawiu w 1193 roku (opactwo trafiło w ręce norbertanów). Starał się również pogodzić zwaśnionych książąt - Kazimierza II "Sprawiedliwego" i Mieszak III "Starego". To on przypuszczalnie ufundował kościół parafialny pod wezwaniem Świętej Trójcy w należącym do siebie Dobrowie.

W 1198 roku arcybiskup złożył rezygnację na ręce legata papieskiego i przeniósł się do Dobrowa, gdzie na warciańskiej wyspie założył jakoby pustelnię. Według podań nie odciął się jednak całkowicie od ludzi i co niedzielę dla okolicznych mieszkańców odprawiał msze św. i wygłaszał kazania. Arcybiskup przeżył tam ok. 5 lat.

Zmarł w 1204 roku. Pochowano go w kościele w Dobrowie. Jego relikwie, zgodnie z tradycją kościelną, przechowywane są w kolegiacie w Uniejowie.

Kult Bogumiła Piotra rozpoczął się tuż po jego śmierci, obejmując zwłaszcza wschodnią Wielkopolskę. Wierni modlili się za jego wstawiennictwem by uprosić zdrowie dla żywego inwentarza oraz o szczęśliwe połowy ryb. Przy jego grobie składano liczne wota dziękczynne. Oficjalny proces beatyfikacyjny rozpoczął w roku 1625 roku prymas Maciej Łubieński. Akta przesłano do Rzymu w 1651 roku. Nie został on jednak zakończony, gdyż "księga cudów", którą wypożyczył Sebastian Głębocki, spłonęła w jego dworze w Głębokiem pod Kruszwicą. Proces po raz kolejny rozpoczął w 1908 roku biskup kujawski, Stanisław Kazimierz Zdzitowiecki. Zakończył się on beatyfikację Bogumiła Piotra przez papieża Piusa XI 27 maja 1925 roku. Papież Paweł VI ogłosił błogosławionym Bogumiła Piotra wraz z błogosławioną Jolantą Heleną Arpadówną patronami archidiecezji gnieźnieńskiej. Ponadto patronuje on także archidiecezji gdańskiej, poznańskiej, wrocławskiej, diecezji włocławskiej oraz miastom Koło i Uniejów.

W ikonografii bł. Bogumił przedstawiany jest w szatach pontyfikalnych z krzyżem w ręku. Zwykle, gdy przechodzi suchą nogą przez rzekę. Atrybutem jego jest ryba.

Do naszych czasów przetrwała stuła bł. Bogumiła Piotra, przechowywana w skarbcu archidiecezji poznańskiej.

W liturgii wspomnienie bł. Bogumiła Biskupa obchodzone jest 10 czerwca.


Żródła:

Bogumił Leszczyc w "Poczet Arcybiskupów Gnieźnieńskich"


Bogumił Leszczyc w "Wikipedii"