Wratysław Przemyślid (urodzony w Pradze około 1032 roku, zmarł na wyszehradzkim zamku w Pradze 14 stycznia 1092 roku) herb

Drugi syn Brzetysława I Przemyślida księcia Czech i Judyty Luitpolding, córki Henryka Luitpolding, hrabiego Schweinfurtu.

W latach 1055-1056 oraz w latach 1058-1061 panował jako książę Ołomuńca. W wyniku podziału Czech, Wratysław otrzymał w 1059 roku Morawy. Następnie po śmierci 28 stycznia 1061 roku, brata Spitygniewa II objął w posiadanie całe Czechy, przyjmując imię Wratysława II. W 1085 roku otrzymał od cesarza, tytuł króla Czech i Polski pod imieniem Wratysława I oraz nadał mu Łużyce, Miśnię oraz Austrię, jednakże nie zdołał ich wejść w posiadanie.

W 1053 roku poślubił Marię (urodzona w Pradze w 1033 roku, zmarła w Pardze około 1056 roku). Około 1056 roku poślubił Adelajdę Arpadównę (urodzona około 1040 roku, zmarła 27 stycznia 1062 roku), córkę Andrzeja I "Białego, Katolika" Arpada, króla Węgier i N.N.. W końcu 1062 roku poślubił Świętosławę lub Swatawę Piastównę (urodzona w Krakowie na przełomie 1041 i 1044 roku lub 1046 i 1048 roku, zmarła w Pradze 1 września 1126 roku), córkę Kazimierza I Karola Piasta księcia Polski i Dobronegi Marii Rurykowiczównej, córki Włodzimierza Rurykowicz "Wielkiego" wielkiego księcia kijowskiego.

Wspierał cesarza Henryka IV w walce z papieżem Grzegorzem VII i jego niemieckimi stronnikami, wyprawiał się m.in. do Włoch.

Na arenę polityczną wstąpił w 1054 roku, kiedy jego ojciec wydzielił mu udzielne księstwo na Morawach ze stolicą w Ołomuńcu, którym współrządził wraz z braćmi Konradem i Ottonem.

W 1055 roku po śmierci Brzetysława I popadł w spór z jego następcą Spitygniewem, który dążąc do zjednoczenia Czech, w 1056 roku wypędził go z kraju. W 1058 roku Wratysław powrócił z wygnania, a w 1061 roku został księciem zwierzchnim Czech. I on jednak nie uniknął sporów dynastycznych o prymat w Czechach, które prowokowali jego młodsi bracia.

W latach 1068-1072 prowadził wojnę z Bolesławem II "Szczodrym" o Śląsk, w Niemczech wspierał Henryka IV, w latach siedemdziesiątych udzielając mu schronienia w Czechach. W 1078-1079 poparł Władysława I Hermana w jego staraniach o tron w Polsce, być może popierał również bunt przeciw Bolesławowi II. Dzięki zasługom dla cesarza w 1085r. na synodzie w Moguncji został obdarowany dożywotnim tytułem króla Czech i Polski. Henryk IV chciał tym samym uzmysłowić papieżowi, że nie tylko on jest szafarzem koron w Europie oraz, że uważa ziemie polskie za swoje lenno

W 1079 roku wykorzystując zamęt w Polsce, najechał i w toku walk zdobył całą Małopolskę i Kraków. W 1085 roku otrzymał zgodę od cesarza Henryka IV, za poparcie jego w walce z papieżem Grzegorzem VII, na koronację na króla Czech i Polski. Jednakże do koronacji na króla polski nie doszło, w wyniku zawarcia porozumienia z księcia polskim Władysławem I "Laskonogim", który poślubił jego córkę.

Uroczysta koronacja Wratysława II i jego żony Świętosławy, córki Kazimierza I "Odnowiciela" odbyła się w katedrze św. Wita w Pradze 15 czerwca 1086 roku. Dokonał jej arcybiskup Trewiru Egilbert.

Decyzja cesarska, a także koronacja władcy czeskiego spowodowały, że Władysław I Herman zaczął usilne starania o zmianę wizerunku państwa polskiego na arenie międzynarodowej. Sprowadził do kraju Mieszka Bolesławowica, wystarał się o zbliżenie polityczne z cesarzem poprzez małżeństwo z Judytą Salicką.

W tym samym czasie król Wratysław II nie czując się na siłach w podołaniu zadania opanowania Polski, a w szczególności Małopolski i Śląska zadowolił się trybutem płaconym mu przez księcia polskiego. Miał również ważniejsze sprawy na głowie we własnym państwie, w którym starał się zapewnić sobie pełnie władzy na Morawach. W 1091 roku po nieudanej kampanii wojennej doszedł do porozumienia z bratem Konradem, któremu obiecywał sukcesje po swojej śmierci.

Został pochowany w kolegiacie Świętych Piotra i Pawła w Wyszehradzie (Praga).


Żródła:

Wratysław II


Wratysław II