Elżbieta Sybilla Wettin Sachsen-Weimar-Eisenach

Elżbieta Sybilla Wettin Sachsen-Weimar-Eisenach (urodzona w Weimar w Sachsen-Weimar-Eisenach, 28 lutego 1854 roku, zmarła w zamku Wiligrad koło Lübstorf, 10 lipca 1908 roku) herb

Córka Karola Aleksandra Wettina, wielkiego księcia Saksonii-Weimaru-Eisenach i Sophie Wilhelminy Orange-Nassau Niderlandzkiej, córki Wilhelma II Orange-Nassau, króla Niderlandów.

Poślubiła w Weimarze w dniu 6 listopada 1886 roku Jana Alberta Nikloting (urodzony w Schwerinie, 8 grudnia 1857 roku, zmarł w zamku Wiligrad koło Lübstorf, 16 lutego 1920 roku), regenta Wielkiego Księstwa Meklemburgii na Schwerinie, regenta Wielkiego Księstwa Meklemburgii na Strelitz, regent Wielkiego Księstwa Meklemburgii i Księstwa Szczecińskiego, regenta Księstwa Brunszwickiego.

Była najmłodszą córką Karola Aleksandra, wielkiego księcia Saksonii-Weimaru-Eisenach i Sophie księżniczki Holandii. Prawnuczka cesarza Pawła I.

W 1878 roku król Holandii Willem III zwrócił się do Elżbiety z propozycją poślubienia jej, ale jej matka stanowczo odmówiła.

Elżbieta poślubiła księcia Meklemburgii-Schwerina Johanna Albrechta 6 listopada 1886 roku w Weimarze. Ich małżeństwo było bezdzietne. Według A. Połowcowa "jej mąż, tzw. Abi (lekko zmanierowany), był wyjątkowo niepozorny, ona była bardzo brzydka, ale niezwykle życzliwa, miła i wykształcona".

Od 1898 roku oboje mieszkali w nowo wybudowanym pałacu w Wiligradzie, którego park został zaprojektowany na wzór ich rodzinnego Parku Pałacu Weimarskiego.

Podobnie jak jej ojciec i mąż poświęciła się terenom kolonialnym Cesarstwa Niemieckiego w Afryce. Założyła Stowarzyszenie Kobiet Towarzystwa Kolonialnego , Niemieckie Stowarzyszenie Kobiet na rzecz Pielęgniarstwa w Koloniach i Kolonialną Szkołę Kobiet w Witzenhausen.

Zmarła w zamku w Wiligrad, niedaleko Lübstorf, w dniu 10 lipca 1908 roku W wieku zaledwie 54 lat. Zmarła wczesnym rankiem po długotrwałej chorobie. Została pochowana 15 lipca 1908 roku w Doberan Minster.

Księżna od młodości była zdeklarowaną miłośniczką muzyki i miała talent do śpiewania i gry na pianinie. Zaprzyjaźniła się z Franciszkiem Lisztem, z którym grała w duecie wokalnym i na fortepianie na cztery ręce podczas jego wizyt w Belwederze w Weimarze. Jeszcze później na zamku w Wiligradzie lubiła otaczać się muzykami tamtych czasów, jak na przykład amerykański kompozytor Ernest Schelling. Na jej cześć skomponował utwór fortepianowy Au Château de Wiligrad.

Wieczory muzyczne na dworze cesarskim, takie jak te organizowane 22 października 1893 roku, cieszyły się dużym zainteresowaniem księżnej. Wieczory muzyczne prowadziły także do najróżniejszych rozmów, jak choćby z Philippem Fürstem zu Eulenburgiem, który natychmiast informował o ich treści cesarza.

Wiosną 1899 roku księżna Elżbieta zaproponowała założenie instytucji zajmującej się edukacją i szkoleniem biednych, kalekich dzieci. Kilka miesięcy później, 8 lipca 1899 roku, specjalnie utworzona komisja utorowała drogę do powołania takiej instytucji w Rostocku. Po wpłaceniu datków na kwotę 17.000 marek 1 maja 1900 roku w mieszkaniu przy Friedrichstrasse 33 utworzono przytułek dla inwalidów. Zarząd instytucji, w którym zasiadał także generał porucznik von Haeseler, zaszczycił zasługi księżnej 23 lutego 1901 roku utworzeniem w Rostocku Państwowej Fundacji Krüppelanstalt Elisabethheim. Placówka nosiła nazwę Elisabethheim do czasu przekształcenia jej w specjalistyczną poradnię ortopedyczną w 1946 roku.

Żródła:

Princess Elisabeth Sybille of Saxe-Weimar-Eisenach w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

Elisabeth Sybille von Sachsen-Weimar-Eisenach w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

29-01-2024