Eryk Pomorski" Gryfita (urodzony w Darłowie przed 11 czerwca 1382 roku, zmarł w Darłowie przed 16 czerwca (zapewne 3 maja) 1459 roku) herb

Syn Warcisława VII Gryfita, księcia słupskiego i Marii Nikloting, córki Henryka III Nikloting, księcia meklemburskiego.

Król Norwegii jako Eryk III od 1389 roku do 1442 roku, król Danii jako Eryk VII od 1396 roku do 1439 roku i król Szwedów, Finów i Gotów jako Eryk XIII od 23 lipca 1396 roku do 29 września 1439 roku, książę słupski jako Eryk I od 24 lutego 1395 roku do przed 16 czerwca (zapewne 3 maja) 1459 roku, książę stargardzki i słupski jako Eryk I od 1449 roku do przed 16 czerwca (zapewne 3 maja) 1459 roku.

Tytulara: z Bożej łaski król Danii, Szwecji i Norwegii, Wenedów i Gotów, książę Pomorza

26 października 1406 roku w Lund (wówczas Dania, dziś Szwecja) poślubił Filipę Plantagenet-Lancaster (Gâtinais-Anjou) (urodzona w zamku Peterborough 1393 lub 4 czerwca 1394 roku, zmarła w Vadstenie 5 stycznia 1430 roku), najmłodszą córkę Henryka IV Plantagenet-Lancaster (Gâtinais-Anjou), króla Anglii i Maria de Bohun, córki Humphreya de Bohun, VII hrabiego Hereford, VI hrabiego Essex, II barona Northampton. Po 1439 roku zawarł małżeństwo morganatyczne z Cecylią N. (zmarła około 22 lipca 1459 roku), pokojową zmarłej żony.

Niewielu jest władców, o których dawni i współcześni wypowiedzieli równie skrajne opinie, jak o Eryku Pomorskim - księciu Pomorza i królu całej Skandynawii. Nienawidzili go i zwalczali hanzeaci. Wrogiem był dla hrabiów Holsztynu i książąt Meklemburgii. Szwedzi zarzucali mu obsadzanie zamków Niemcami i Słowianami. Duńczycy i Norwegowie nie szczędzili mu zarówno pochwał za umacnianie królestw i rozwój handlu, jak i słów krytyki. Był ukochanym bratem cesarza Zygmunta Luksemburskiego i niedościgłym wzorem dla książąt pomorskich. Równocześnie był nazywany ukochanym synem kościoła i wielkim władcą Skandynawii. Stawiano mu pomniki i pisano paszkwile i poematy. Dopiero obecna historiografia obiektywnie podchodzi do jego panowania. Niewiele jest informacji w polskich książkach do nauki historii o skandynawskim królu i księciu Pomorza, a przecież patrząc z perspektywy naszych czasów musimy stwierdzić, że Eryk I był najpotężniejszym władcą, jakiego wydała ziemia pomorska. Gdyby dalekosiężne plany Eryka trafiły na podatny grunt doszłoby już w XV wieku do zjednoczenia znacznej części Europy, pod berłem Bogusława IX i Jadwigi, córki Jagiełły. Już wówczas powstałaby połączona Europa od Islandii i Atlantyku aż po Morze Czarne. Król Eryk pierwszy sformułował doktrynę "Dominium Maris Baltici". Została ona przyjęta przez późniejszych królów szwedzkich i zrealizowana. W dniu 17 czerwca 1997 roku obchodzono jubileusz 600-lecia koro-nacji, tego największego darłowianina, na króla Skandynawii w Kalmarze. Darłowo, w którym się urodził w roku 1382 i gdzie w roku 1459 złożono do grobu ciało króla, godnie uczciło jego pamięć.

Jako prawnuk (przez matkę) króla duńskiego Waldemara IV "Odnowiciela" zwrócił na siebie uwagę królowej Danii Małgorzaty I, swej babki ciotecznej, która, nie mając potomka, przeznaczyła Eryka na następcę w królestwach skandynawskich.

W czasie "Dni Eryka", z udziałem delegacji zagranicznych współpracujących z Darłowem miast: Hassieholm w Szwecji, Nexo w Danii, władz wojewódzkich, miejskich i biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego wmurowano i odsłonięte dwie tablice pamiątkowe poświęcone Erykowi, ufundowane przez Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Darłowskiej. Jedna z nich znajduje się na gra-nitowym obelisku, ustawionym na placu króla Eryka, a druga w kościele Mariackim w Darłowie. Uroczystościom towarzyszyły wystawy malarstwa i szkła skandynawskiego, sesja naukowohistorycz-na poświęcona 600-leciu Unii Kalmarskiej i koro-nacji Eryka, sesja ekologiczna, wystawa "Szlakiem króla Eryka", recitale muzyki skandynawskiej, okolicznościowe wydawnictwa pocztowe, cykl imprez sportowych i turystycznych oraz wiele innych. Zaproszonych gości przewodniczący Rady Miasta i Burmistrz uhonorowali okolicznościowym medalem Eryka, wybitym przez miasto w warszawskiej mennicy.

Książę Warcisław VII - ojciec Eryka - był najstarszym synem drugiej żony Bogusława V, Adelajdy brunszwickiej. Bogusław V po śmierci w 1361 roku swej pierwszej żony Elżbiety Piastówny córki króla Kazimierza "Wielkiego" ożenił się powtórne w roku 1362 z Adelajdą córką księcia Ernesta Brunszwickiego. Data urodzin Warcisława VII nie jest dokładnie znana, ale naukowcy przyjmują, że urodził się on około 1363 roku, a więc około 2 lata po śmierci Elżbiety. Eryk Pomorski pochodził z dynastii książąt Pomorza Zachodniego używających na swych pieczęciach gryfa i z tego znaku wywodzi się nazwa dynastii. Gryfici byli rodzimego pomorskiego, czyli słowiańskiego pochodzenia. Eryk pochodził ze słupskiej linii Gryfitów. Jego dziadkiem był Bogusław V, który urodził się w 1318 roku jako najstarszy syn Warcisława IV i Elżbiety Świdnickiej. Dziadek Eryka był od 1326 roku księciem na Ziemi Słupskiej, a od roku 1338 roku rządził również w imieniu młodszych braci Księstwem Wołogoskim. W roku 1341 Bogusław V odzyskał zastawiony w 1329 roku Zakonowi Krzyżackiemu okręg słupski, zastawiony przez jego opiekunów książąt szczecińskich Ottona l i Barnima III za cenę 6.000 grzywien. W wykupie Słupska i okolicy pomogli mu mieszczanie Słupska, Darłowa i Sławna którzy uiścili brakującą kwotę długu w wysokości 2.766 grzywien srebra. Bogusław V dążył do związku z Polską. Wyrazem tego jest podpisanie w lutym 1343 roku w Poznaniu przymierza wojskowego z Kazimierzem "Wielkim". Ostrze tego przymierza skierowane było przeciwko Zakonowi Krzyżackiemu. Na mocy tego układu książęta pomorscy zobowiązali się dostarczyć królowi 400 ludzi zbrojnych pod dowództwem Bogusława V w przypadku wojny z Krzyżakami. Książę Wołogoski zobowiązał się również nie przepuszczać przez swoje terytorium posiłków rycerskich udających się z zachodniej Europy do państwa zakonnego. W kilka miesięcy później sojusz z polskim królem Bogusław V umocnił małżeństwem z jego córką Elżbietą.

W cztery lata później Bogusław V przybywa do Darłowa, gdzie Święcowie - władcy Ziemi Słupskiej, Sławieńskięj i Darłowskięj składają mu hołd lenny. Strategicznie położone i bogate miasto Darłowo wywarło na nim takie wrażenie, że postanowił zbudować tu swoją siedzibę. W tym celu w roku 1352 wraz z braćmi Barnimem IV i Warcisławem V kupuje od Elżbiety Behr za 1500 grzywien młyn oraz wyspę na rzece Wieprzy i rozpoczyna budowę zamku. W drugim roku małżeństwa urodziła się im córka Elżbieta, która wraz z młodszym o niecały rok bratem Kazkiem wychowywała się w Krakowie na dworze Kazimierza Wielkiego. Tam też w roku 1363 wzięła ślub z cesarzem rzymsko-niemieckim i królem Czech Karolem IV Luksemburczykiem. Ten huczny cesarski ślub zgromadził na Wawelu wiele osobistości.

Gdy w roku 1380 roku umarł Haakon VI król Norwegii , który na krótko w latach 1362 1363 był królem Szwecji, znacznie wzrosły wpływy królowej Małgorzaty. Jej dziesięcioletni syn został wówczas królem Norwegii, ale faktycznie rządy w obu królestwach sprawowała jego matka, która miała władzę regencką. Tego samego roku 1380, podobnie jak Norwegia, również Islandia przyłączyła się do Danii. Tak więc pod wspólnym berłem były trzy państwa. Trzeciego sierpnia 1387 roku niespodziewanie i przedwcześnie zmarł młodociany duński monarcha Olaf V, który królował zaledwie 7 lat. Tak więc Małgorzatę obwołano królową Danii i Norwegii.

Już w miesiąc po nominacji Małgorzaty na królową Norwegii została ona wybrana na królową Szwecji na zamku Dalaborg przez Szwedzką Radę Państwa. Później zaś na polecenie Małgorzaty została mianowana "królem" Szwecji. Układ w Dalaborg i zwycięstwo odniesione nad Albertem z Meklemburgii pod Falkoping rozciągnęły władanie Małgorzaty na Islandie i cały Półwysep Skandynawski oraz posiadłości szwedzkie w Finlandii. W momencie zjednoczenia Skandynawii królowa Małgorzata postanowiła w trwały sposób zabezpieczyć ciągłość dyna-styczną. Ponieważ była już starszą wdową z obumarłym synem szukała pośród swoich krewnych odpowiedniego kandydata do adopcji na swego następcę. Jesienią 1388 roku na dwór w Darłowie spadł wielki splendor. Gdy królowa duńska Małgorzata, rodzona ciotka księżnej Marii, żony Warcisława, VII straciła w 1387 roku swego jedynego syna Olafa postanowiła wybrać na jego następcę 6-letniego Eryka, syna Warcisława VII. Warcisław postanowił odwieźć swego syna na dwór królowej Małgorzaty. W czasie kiedy zajęty był wyprawą do Danii, jego wasale, najpewniej za jego aprobatą, coraz śmie-lej występowali przeciw Zakonowi, napadając na przejeżdżających przez terytorium księstwa gości i rycerzy krzyżackich. W czasie wyprawy Warcisława VII do Danii, rządy w Księstwie Słupskim sprawował w jego imieniu Bogusław VI.

W 1388 roku stany szwedzkie zwróciły się do Małgorzaty z prośbą o pomoc. W Szwecji zamierzano odsunąć od władzy "wydającego kraj Niemcom" Albrechta Meklemburskiego. Rok później Dania, Norwegia i Szwecja znalazły się pod jednym berłem. W tym samym czasie Małgorzata adoptowała wnuka swojej siostry Ingeborgi - Bogusława. Książę stając się dziedzicem królowej przyjął nowe imię: Eryk.

Stąd był już tylko jeden krok do "sformalizowania" związków między tymi trzema krajami. 20 lipca 1397 roku na zamku w Kalmarze na terenie Szwecji podpisano akt unii personalnej. Wówczas doszło także do oficjalnej koronacji Eryka na króla duńskiego i szwedzkiego (królem norweskim był od roku 1389), przez co stał się on tym samym pierwszym królem kalmarskim. Mimo wszystko właściwe rządy nadal sprawowała Małgorzata. Twórczyni unii nie oddała swojej władzy aż do śmierci w roku 1412.

Po raz pierwszy, jak wynika z dokumentów, imię adoptowanego syna królowej ogłoszono na wiosnę 1398 roku. Wtedy właśnie Małgorzata przedstawiła swego krewnego i następcę Norweskiej Radzie Państwa w Helsingborg. Zachowany dokument przedstawia go jako Eryka. Imię, nadane przez przybraną matkę, było imieniem wielu królów skandynawskich. W 1389 roku uznano Eryka królem duńskim i szwedzkim, ale władza spoczywała w rękach królowej Małgorzaty do 1396 roku.

Aby doprowadzić do elekcji Eryka na króla Szwecji Małgorzata zwołała na wiosnę 1396 roku szlachtę do Skary. Powtórny zjazd szlachty odbył się 23 lipca tego samego roku w Mora, która leży w odległości 11 km na południowy-wschód od Uppsali. Tamtejsze błonia były odwiecznym miejscem zebrań starszyzny, w czasie których wybierano królów Szwecji. W czasie uroczystej ceremonii elekcji, odbywającej się zgodnie z tradycją na kamieniu, dokonano oficjalnego zaprzysiężenia Eryka i pasowano go na rycerza. W Kronice Karola zanotowano, że obecności uświęconych tradycją kamieni Eryk przysięgał chronić praw kościoła, nie przekazywać zamków obcokrajowcom, bronić sprawiedliwości i nie skazywać nikogo na banicję przez uprzednim osądzeniem. Zgodnie z rytuałem Eryk stanął na kamieniu koronacyjnym po to, aby zebrani mogli go obwołać królem. Następnie wyruszył w symboliczną podróż ("Eriksgate"), w czasie której oddawano mu hołd jako nowowybranemu królowi. Po wyborze króla na kamieniu koronacyjnym ustawiano kolejny kamień z odpowiednią inskrypcją, który pozostawał tam do końca panowania kolejnego króla. Obecnie jedenaście takich kamieni, wśród nich kamień koronacyjny Eryka, przechowywanych jest w Mora w niewielkim budynku postawionym w 1770 roku. Zjazd koronacyjny został zwołany do Kalmaru latem 1397 roku.

Koronacja odbyła się w pochodzącym z XII wieku zamku położonym w mieście Kalmar nad Cieśniną Kalmarską niedaleko duńskiej granicy. 15-letni wówczas Eryk w dzień Św. Trójcy, w niedzielę 17 czerwca 1397 roku, 15-letni Eryk został koronowany na króla trzech królestw przez arcybiskupów Uppsali (Szwecji) Lundu (Danii). Obecni członkowie rad królewskich, rycerstwo, biskupi i prałaci złożyli w imieniu swych krajów obietnicę wierności. Z okazji koronacji wystawiono też dokument opieczętowany przez członków rady trzech państw, na którym przywieszono łącznie 67 pieczęci. Z koronacją związane było przyjęcie dokumentu, w którym ustalono zamknięty charakter Unii.

Dzięki Unii Kalmarskiej miasto Kalmar przeszło do historii. Wspomniany dokument łączył na zawsze łączył trzy państwa pod berłem wspólnego króla i obligował do wzajemnej pomocy w czasie wojny zachowując jednocześnie odrębność prawa i administracji. Była to więc unia personalna gwarantująca trwałość związku trzech państw północnych, a nie ich faktyczne zjednoczenie. Państwa zachowały pełną samodzielności w sprawach nie dotyczących pozostałych partnerów. Zgodnie z recesem z Nykópingu ceremoniałowi koronacji winien towarzyszyć akt potwierdzający unię i nadający jej ostateczny kształt ustrojowy. Potwierdzenie personalnego charakteru unii państw skandynawskich odnaleźć można w punkcie pierwszym listu unijnego i sformułowaniu "Eryk będzie królem do końca swego życia" . Tworząc Unię kraje Skandynawskie stworzyły potęgę, która zdolna była przeciwstawią się Hanzie i współpracującemu z nią Zakonowi Krzyżackiemu. Przez kilka następnych tygodni dyskutowano w Kalmarze o przyszłości Unii do czasu osiągnięcia przez Eryka pełnoletnościw 1401 roku. Do tego czasu rządy sprawować miała Małgorzata. Przekazanie władzy Erykowi odbyło się jesienią 1400 roku w Vadstenie nad jeziorem Vattern. Młody król miał wówczas 18 lat.

Królestwa Skandynawskie zjednoczone pod berłem Eryka tworzyły największy organizm państwowy w Europie, który nie licząc Grenlandii obejmował 1,2 km2. Obszar ten był jednak słabo zaludniony, ponieważ łączna liczba mieszkańców Danii, Szwecji i Norwegii przekraczała nieco półtora miliona, z czego prawie połowa zamieszkiwała Danię. Dzięki swemu bogactwu i rozwojowi gospodarczemu Dania wysunęła się na czoło i z czasem zdominowała Szwecję i Norwegię. Mimo, że Małgorzata oficjalnie przekazała władzę Erykowi, faktycznie to ona rządziła nadal trój królestwem.

Wprowadzanie w życie ustaleń Unii Kalmarskiej napotykało nieraz na poważne przeszkody. Hanza nie próbowała walczyć w sposób jawny i oddała Małgorzacie Sztokholm, ale Zakon Krzyżacki zajął w roku 1398 Gotlandię. W ten sposób Zakon kazał sobie zapłacić wyspą za uznanie Unii Kalmarskiej, podobnie jak wymusił oddanie Żmudzi jako rekompensatę za uznanie unii polskolitewskiej, w 1398 roku. W sierpniu 1398 roku Małgorzata została zmuszona do rozpoczęcia rokowań z Hanzą i Krzyżakami. Zakończyły się one układem w Kopenhadze. Na jego mocy Zakon zachował Gotlandię, a Hanza po zwróceniu Sztokholmu otrzymała potwierdzenie dawnych przywilejów w całej Skandynawii. Mimo zawarcia układu Małgorzata nie pogodziła się z zaborem Visby i Gotlandii.

Do wzrostu obciążeń i niezadowolenia w Szwecji przyczyniło się bicie nowej, gorszej monety szwedzkiej. Podczas, gdy relacja dawnej monety w stosunku do srebra wynosiła 1:6, to nowe monety, które rozpoczęto wybijać w roku 1405 miały wartość 1:8 (1 grzywna srebra = 8 grzywien penningar). Na dworze Małgorzaty dorastała wraz z Erykiem jego siostra Katarzyna. Małgorzata kochała ją jak własne dzieci i lubiana do tego stopnia, że ludność uważała ją za księżną. Około roku 1402, z inicjatywy Małgorzaty, rozpoczęto z dworem angielskim negocjacje dotyczące dwóch małżeństw. Eryk miał poślubić młodą Filippę, córkę rządzącego króla Henryka IV Lanca-stera i Marii Bohun. Z kolei Katarzyna miała poślubić Henryka V Lancastera, który był synem króla Henryka IV i późniejszym królem Anglii. W razie braku potomstwa Eryka i Filippy, w Skandynawii rządzić miało potomstwo Henryka V i Katarzyny. Małżeństwo Katarzyny i Henryka nie doszło do skutku i Katarzynę wydano w roku 1407 za księcia Jana Bawarskiego, syna przywódcy Rzeszy króla Ruprechta.

Zgodnie w tradycją Eryk został przedstawiony dworowi angielskiemu i Filippie w opactwie Wesminster w dniu 26 listopada 1405 roku przez szwedzkiego rycerza Turę Bengtssona. Późną wiosną następnego roku przewieziono narzeczoną do Danii. W czasie podróży towarzyszyła jej liczna drużyna rycerzy ze wszystkich krajów skandynawskich. Dopiero teraz narzeczeni spotkali się po raz pierwszy. Wesele Eryka z Filippą odbyło się bardzo uroczyście 26 października 1406 roku w rezydencji arcybiskupa w Lundzie. Ślub połączono z koronacją, 12-letniej wówczas panny młodej, na królową zjednoczonej Skandynawii.

W wyniku rokowań i za cenę odszkodowania wypłaconemu Zakonowi Krzyżackiemu, Małgorzata odzyskała w roku 1408 roku Gotlandię. Na ten niewątpliwy sukces miała niewątpliwy wpływ ówczesna sytuacja Zakonu, który toczył spór o Ziemię Dobrzyńska z Polską i przygotowywał się do wojny z Polską i Litwą. W czasie ostatnich lat rządów Małgorzata dążyła do odzyskania Szlezwiku. Królowa, która zazwyczaj zajmowała się realizacją tylko jednego planu, przestała interesować się Rugią i Rostockiem, które były dawnym lennem duńskim oraz angażowała się w wewnętrzne spory Hanzy.

Małgorzata zmarła na dżumę w wieku 59 lat "siedząc na krześle" na pokładzie statku. Odeszła będąc u szczytu władzy. Była jednym z największych twórców potęgi skandynawskiej w średniowieczu.

Po śmierci Małgorzaty cała władza przeszła do rąk 30-letniego Eryka. Początkowo realizował zamysły Małgorzaty w polityce zagranicznej i wewnętrznej. Dlatego postanowił więc odzyskać Szlezwik na drodze prawnej. W tym celu zwołał Danehof (parlament stanowy) na 1 lipca 1413 roku do Nyborgu i tam wytoczył proces hrabiom Holsztynu. Przed sędziami Eryk osobiście wystąpił jako oskarżyciel. Danehof wydał wyrok, na mocy którego hrabiowie utracili księstwo Południowej Jutlandii za niewypełnienie powinności lennych. Eryk usunął grafów Holsztynu z ich lenn mimo, że ci na kolanach błagali go o litość. Holsztyńczycy nie uznali postanowienia Danehofu. Ze skargą zwrócili się do sądu Rzeszy, do cesarza Zygmunta Luksemburskiego i do zebranego właśnie soboru powszechnego w Konstancji. W rewanżu Eryk złożył na nich skargę do cesarza Zygmunta Luksemburskiego, z którym był spokrewniony przez ród Gryfitów. Warto zaznaczyć, że matką Zygmunta urodzonego w 1368 roku, była księżna Elżbieta będąca córką Bogusława V i przyrodnią siostra Warcisława VII - ojca Eryka.

W roku 1415 król i cesarz rzymsko-niemiecki wydał wyrok korzystny dla Danii. W rezultacie Szlezwik, jako "forbrudt len", czyli utracone lenno, został przyłączony do Danii. Zanosiło się na wojnę. Eryk nałożył na trzy królestwa nadzwyczajny podatek, umacniał twierdze i zbudował silny zamek Dyborg pod Flensburgiem.

Od 1417 roku Kopenhaga (miasto kupców) stała się siedzibą Eryka. Dwa lata później Eryk otrzymał papieskie zezwolenie na utworzenie uniwersytetu w Kopenhadze. Uniwersytet ostatecznie nie powstał, ponieważ nie uwzględniono możliwości studiowania teologii. Na początku XV wieku. Kopenhaga liczyła już około 5 tysięcy mieszkańców i była jednym z największych miast w królestwie. Położona na najruchliwszym szlaku żeglugowym Europy bogaciła się znacznie. Dzięki licznym przywilejom, jakie otrzymała od Eryka miasto stało się głównym portem Bałtyku. Król nakłada cła na statki Hanzy "Cła Sundzkie", które stały się ważnym dochodem Eryka. Spór o Szlezwik zamienił się w otwarty konflikt. Po stronie Eryka stanęli książęta wołogoscy i słupscy, którzy udzielili mu wsparcia. Jeszcze w 1411 roku, na spotkaniu w Yordinborgu, na służbę do króla Eryka wstąpili: Warcisław VIII, Otton II i Kazimierz, którzy za sumę 500 grzywien lotaryńskich przyrzekli przyjść z pomocą na czele 100 zbrojnych. Również książęta Barnim VIII i Bogusław IX wspierali Eryka w walkach z Holsztyńczykarni.

Na przełomie XIV i XV wieku państwo krzyżowców w Prusach przeżywało okres rozkwitu i prowadziło aktywną politykę w basenie Morza Bałtyckiego. Zawiązanie unii polskolitewskiej w 1385 r. w Krewie, w wyniku której Litwa przyjęła chrześcijaństwo ograniczyło potencjalną ekspansję Zakonu do terenów wschodnich. Księstwo zakonne swoje poczynania militarne wiązało ściśle z działalnością gospodarczą i handlem w ramach Hanzy. Zakon kontrolował także centra handlowe jak Gdańsk, Toruń, Elbląg, Królewiec. Miastom tym zależało na utrzymaniu pokoju. Przeszkadzały im w tym korsarskie ugrupowania braci witalijskich, których główną siedzibą była Gotlandia. Aby móc kontrolować handel we wschodniej części Bałtyku Zakon zgromadził w marcu 1398 r. wielką flotę i wyruszył na Gotlandię. Niespodziewanie zajął wyspę, z czym wiązała się możliwość kontroli handlu na wschodnim Bałtyku. Z tą chwilą Zakon Krzyżacki stał wyraźnym konkurentem dla Eryka i Unii Kalmarskiej. Kiedy Małgorzacie nie udało się odzyskać Gotlandii na drodze dyplomatycznej, rozpoczęła walkę zbrojną z Zakonem. Próba jej odbicia siłą w 1404 roku zakończyła się porażką. Jak wspomniano powyżej, Zakon zaczął pertraktowaćz Erykiem i Małgorzatą dopiero w latach 1407-1408, kiedy to stanął w obliczu zbrojnego konfliktu z Polską i Litwą. W rezultacie odzyskanie Gotlandii kosztowało wówczas Danię 900 angielskich złotych nobli. Tak więc obok książąt Szlezwika - Holsztynu, kolejnym przeciwnikiem dla Eryka stał się Zakon Krzyżacki. Dla jego pokonania i podzielenia się jego terytoriami nawiązał Eryk bliskie kontakty z królem Władysławem Jagiełłą.

Rozbicie potęgi militarnej Zakonu Krzyżackiego pod Grunwaldem miało istotny wpływ na sytuację w Europie środkowej i północnej. Zawarcie pokoju toruńskiego 1 lutego 1411 roku, między Zakonem i państwem polsko-litewskim pozostawiło króla rzymsko-niemieckiego i węgierskiego, w osobie Zygmunta Luksemburskiego, samego w obliczu wojny z Polską. Zajęty wówczas wojną z Wenecją obawiał skutków prowadzenia równocześnie wojny z Polską i Litwą. Dlatego Zygmunt nakłaniał Zakon do zerwania pokoju toruńskiego i wspierał Zakon w poszukiwaniu sojuszników. Wyrazem tego był list wysłany w dniu 8 stycznia 1412 roku do króla Eryka, w którym nalegał na wspieranie Zakonu.

Równocześnie Władysław Jagiełło przystąpił do wielkiej koalicji skierowanej przeciwko Zygmuntowi, za którą stali Wenecja i książęta austriaccy. Kraje Unii Kalmarskiej stały się przedmiotem polskich zabiegów dyplomatycznych. Posłowie Jagiełły wysłani do Eryka przedstawili królowi okoliczności zagarnięcia przez Zakon ziem należących do Korony prosząc o pośrednictwo w tym sporze. Wówczas Eryk wysłał do Prus swego posła ofiarowując Zakonowi - zgodnie z wolą Zygmunta Luksemburskiego - pomoc i radę. W rewanżu Krzyżacy wysłali swoich posłów: proboszcza kościoła NMP w Gdańsku i rycerza Mikołaja z Białachówka z Ziemi Chełmińskiej, którzy w imieniu Wielkiego Mistrza Henryka von Plauen przyjęli pośrednictwo Eryka w sporze z Polską, proponując równocześnie Erykowi i królowej Małgorzacie wstąpienie do Zakonu. Tymczasem Zygmunt, dążąc do zmniejszenia zagrożenie swoich interesów zawarł wieczysty pokój z Polską w Lubowli 15 marca 1412 roku. Po wyborze Michała Kuchmeistera na wielkiego mistrza Zakonu, w dniu 9 stycznia 1414 roku, do Malborka przybyli posłowie Eryka przedstawiając dwie propozycje.

W pierwszej król Eryk, zgodnie z wolą Zygmunta, zalecał zawarcie pokoju z Polską, na co godził się Władysław Jagiełło. W drugiej posłowie informowali, że Eryk przyjął członkostwo Zakonu Krzyżackiego, ale równocześnie przypomina o konieczności zwrotu Estonii, która należy do Danii. Wielki mistrz odrzucił propozycję arbitrażu Eryka w sporze polskokrzyżackim i stwierdził, że tylko papież i król rzymski mogliby ten spór rozsądzić. Był też wielce zdumiony żądaniem zwrotu Estonii, co obiecał jego poprzednik Henryk von Plauen i odrzucił duńską propozycję rozpatrzenia sprawy Estonii pod sąd rozjemczy. Wielki mistrz miał oświadczyć, iż "wolałby się powiesić", niż pozwolić odebrać sobie Estonię w okresie swego panowania. W roku 1414 Zygmunt przekazał sprawę rozsądzenia polsko-krzyżackiego konfliktu w ręce Eryka. Ponieważ Polska i Dania miały roszczenia wobec Zakonu doszło do nawiązania przez władców obu unii współpracy, której celem było przeciwstawienie się Krzyżakom. O nawiązaniu bardziej ścisłych stosunków, między Jagiełłą i Erykiem pisał 4 kwietnia 1415 roku.

Wielki mistrz, w liście do Zygmunta Luksemburskiego. Czytamy tam, że w odpowiedzi na poselstwo polskie Eryk wysłał rycerza Vicke von Vitzen wraz z niewymienionym z nazwiska prawnikiem do króla Jagiełły i księcia Witolda. Wielki mistrz twierdzi, że zostało zawarte przymierze polsko-litewsko-duńskie, które skierowane jest przeciwko Zakonowi. Pisze również, że obawia się zerwania przez państwo polsko-litewskie rozejmu zawartego na dwa lata w Brodnicy w dniu 7 października 1414 roku. Jak pisze Z. Nowak - rezultatem tych poselstw było ustalenie wspólnej platformy działania przeciwko Zakonowi. Wyrazem tego było obopólne wspieranie się dyplomacji polskiej i duńskiej na soborze w Konstancji. Rzecznik Polski Paweł Włodkowic, dla poparcia tezy o bezprawnym zagarnięciu Pomorza Wschodniego przez Zakon, użył jako przykładu losu Estonii i Inflant zajętych w drodze gwałtu i grabieży. Współpraca polsko-duńska niepokoiła też Mistrza Inflant Zygfryda von Spanheim. Zakon obawiał się zwolenników Danii w Inflantach i dlatego ściął rycerza Jana von Dolena za sprzyjanie Erykowi. Zarówno Krzyżacy, jak i niemieccy mieszczanie Rewala (Tallinn) wysunęli w 1416 roku zarzut, że założony w 1407 roku pod tym miastem szwedzki klasztor brygidek (Mariental) miał pełnią rolę bazy do ataku na zamek i miasto Rewal.

Estoński historyk Vasar wysunął tezę, że w latach 1415-1416 Polska i Litwa oraz Eryk Pomorski przy poparciu dyplomatycznym Zygmunta Luksemburskiego, przygotowywali się do uderzenia na państwo krzyżackie. W skład tej koalicji miał jeszcze wejść margrabia Brandenburski Fryderyk i Bogusław VIII. Innego zadnia jest toruński historyk Zenon Nowak. Uważa on za mało prawdopodobne, by w czasie obrad soboru w Konstancji i rozpatrywania tam konfliktu polsko-krzyżackiego, Polska podjęła akcję zbrojną przeciwko Zakonowi.

Sobór w Konstancji potwierdził 14 czerwca poprzedni wyrok, nakazujący zwrot Szlezwiku Erykowi, przez hrabiów Holsztynu. Wyrok ten nie został jednak wyegzekwowany. W sytuacji braku perspektyw ugody z Zakonem Jagiełło szykował się do wojny. Zamierzał ją rozpocząć w czerwcu 1419 roku, czyli po upłynięciu okresu zawartego rozejmu. Jagiełło dążył do koalicji z Erykiem i Zygmuntem Luksemburskim dążąc do ostatecznego rozwiązania problemu krzyżackiego. Poza Witoldem wspierali go książęta pomorscy.

W czerwcu 1419 roku do Kopenhagi przybyły poselstwa Jagiełły i Zygmunta Luksemburskiego, przypieczętować przymierze. Tam też, w dniu 9 lipca 1419 roku, odbył się zjazd przedstawicieli Unii Kalmarskiej. Planowano uderzenie na Prusy siłami wojsk polsko litewskich, wspieranych posiłkami Zygmunta, od południa. Siły Eryka uderzyć miały na Inflanty i Pomorze Gdańskie od strony Księstwa Słupskiego. Zabiegi legatów papieskich i posłów Zygmunta Luksemburskiego sprawiły, że 19 lipca 1419 roku, rozejm przedłużono o kolejny rok. W czasie rokowań, prowadzonych w tajemnicy przez Eryka i Jagiełłę, pojawiła się idea umocnienia przymierza związkiem rodzinnym. Planowano małżeństwo Jadwigi, córki Jagiełły i Anny z Cilly ze stryjecznym bratankiem Eryka Bogusławem IX, który był synem Bogusława VIII i Zofii holsztyńskiej. Warto zaznaczyć, że Bogusław IX był kandydatem na następcę na tronie królewskim. Poprzez zawarcie przymierza z Jagiełłą Eryk dążył do wyrugowania Zakonu Krzyżackiego znad Bałtyku.

Zakon nie był jedynym przeciwnikiem Eryka. Zadawnione spory z hrabiami Holsztynu o Szlezwik ciągnęły się od 1410 do 1432 roku. Hrabiów Holsztynu poparły miasta Hanzy na czele z Lubeką . Poszukując sojuszników Eryk nawiązał kontakty z Anglią, Niderlandami i Nowogrodem. Zapewne dlatego w 1432 roku Eryk rozpoczął budowę portu i zamku Helsingor oraz zamku Kronberg. Warto podkreślić, że zamek mimo dwukrotnie większych rozmiarów pierwowzorem zamku Kronberg był zamek w Darłowie. Budowla ta kojarzona jest szekspirowskim z zamkiem Elsinor i Hamletem.

W tym samym okresie na przeciwległym brzegu stanęła wieża obronna Karnan w Helsingborg. Fortyfikacje te strzegły przeprawy na Oresund.

Czterdziestoletni wówczas Eryk zaplanował podróż do Budy i postanowił odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Na czas nieobecności zarząd nad trzema królestwami przekazał żonie Filippie. W podróż wyruszył w sierpniu 1423 roku Eryk udał się przez Strzałów do Krakowa, gdzie uczestniczył w koronacji królowej Zofii (Sonki, czwartej żony Jagiełły). Na koronację przybył też cesarz Zygmunt Luksemburski. W uroczystościach uczestniczył także Zawisza Czarny z Garbowa, który podejmował trzech królów ucztą w swoim domu przy ulicy Św. Jana. Z Krakowa, wraz z cesarzem Eryk udaje się do Budy, gdzie uzyskał korzystny wyrok w sprawie odzyskania Księstwa Szlezwiku dla Korony Duńskiej. Nie pomogło odwołanie się hrabiów Holsztynu do papieża, który odrzucił apelację. Następnie Eryk przez Wenecję dociera do Ziemi Świętej. Po nocy spędzonej na głębokiej modlitwie przy Grobie Świętym zostaje przyjęty przez zwierzchnika Bazyliki Grobu Świętego i pasowany na rycerza Bazyliki Grobu Świętego.

W drodze powrotnej Eryk spotyka się z Jagiełłą w 1425 roku w Kaliszu i wraca do Danii.

Na zjeździe w Roskolli w 1425 roku Hanza zażądała od króla Danii wycofania się ze Szlezwiku i odszkodowania za straty poniesione w wojnie. Miasta Hanzeatyckie Lubeka, Hamburg, Rostok, Wismar i Strzałów zawarły sojusz z grafami Holsztynu i 18 październik 1428 roku wypowiedziały wojnę Danii. Zimą z roku 1428 na 1429 flota hanzeatycka został rozbita i Eryk wyruszył do Szwecji, by zając się sprawami państwowymi. Opuszczając Danię zgromadził flotę wojenną w rejonie Kopenhagi powierzając pieczę nad krajem żonie Filippie. Pełnomocnictwa udzielone Małżonce nie dotyczyły jednak podejmowania decyzji o działaniach wojennych. Dlatego Eryk zakazał użycia floty w sytuacji innej, niż związana z potrzebą bezpośredniej obrony.

Mimo to Filippa uległa namowom dworzan i przygotowała wyprawę na Stralsund, (Strzałów). Armada duńska zaskoczyła mieszkańców i zniszczono ich flotę. Miasta jednak nie zdobyto a burza zepchnęła część statków duńskich na wybrzeże Pennemunde. Obrońcy uzyskali pomoc Lubeki oraz sąsiednich miast i doszczętnie zniszczyli duńską flotę. Wiadomość o utracie floty wprawiła Eryka w gniew. Skarcona królowa Filippa opuściła dwór i dokonała żywota w klasztorze Brygidek w Vadsteine w dniu 5 stycznia 1340 roku.

Polityka wewnętrzna Eryka miała na celu stworzenia silnej, scentralizowanej władzy. Służył temu system administracyjny, oparty na podziale krajów na prowincje, zarządzane przez mianowanych wójtów. Polityce tej sprzyjała poprawa gospodarczego położenia miast. Sprzyjały temu przywileje nadawane przez Eryka, który w 1422 roku wydał prawo dla wszystkich miast Zelandii zakazujące usuwanie burmistrzów i zasiadanie rzemieślnikom w radach miejskich. Wzmacniało to pozycję kupców i handel krajowy. Rok później podobne prawo wprowadziła Szwecja. Eryk, podobnie jak inni władcy tego okresu, dążył do władzy autokratycznej. Zamki i lenna otrzymywali często cudzoziemcy. Rodziło to protesty, szczególnie w Szwecji, gdzie szczególnie często ludzi tych oskarżano o samowolę, nieposzanowanie prawa i ucisk miejscowej ludności.

Kasa królewska była pusta. W 1422 roku Eryk poszukiwał środków na wojnę z Holsztynem i nakazał zastępowanie monet srebrnych miedzianymi, o tym samym nominale. Spowodowało to odpływ dobrej monety i zapowiadało problemy gospodarcza. Blokada portów przez flotę Hanzy ograniczała eksport miedzi, żelaza i ryb oraz import. Rosły więc zapasy rud metali i spadały ich ceny. Dochodzi do rozruchów w Norwegii. Napięcie narasta i 24 czerwca 1434 roku wybucha powstanie. Eryk obsadza twierdze wojskami krewnych (Bogusława IX i Barnima VII ) i na dzień 1 września zwołuje sejm Trzech Królestw do Kalmaru.

Dąży do przekazania władzy "trzech koron" kuzynowi Bogusławowi IX Gryficie. Jednak klątwa kościelna Biskupa Kamieńskiego, która ciążyła na kandydacie sprawiła, że został on odrzucony przez zgromadzenie. Eryk nie rezygnował i rok później bezskutecznie dążył do przekazania już tylko korony duńskiej swemu protegowanemu. Przygnębiony opuścił Danię i ze swoimi skarbami udał się na Gotlandię. Decyzja ta wydaje się niefortunna ponieważ nieobecność króla wzmocniła jego przeciwników. Zarówno Szwedzi, jak i Duńczycy zażądali powrotu Eryka grożąc detronizacją. Było to uzasadnione ponieważ pojawił się kandydat do korony Państwa Skandynawskiego. Pretendentem okazał się Krzysztof, książę Palatynatu Reńskiego będący synem Katarzyny, siostry Eryka.

Krzysztof zostaje początkowo regentem i w dniu 9 kwietnia 1440 roku królem Danii. Po odnowieniu Unii Kalmarskiej nowy król, jako Krzysztof III, zostaje kolejny, władcą Trzech Królestw. Eryk nie znaczących działań politycznych i wojskowych, ograniczając się do sporadycznych wypadów na terytoria Skandynawii i statki Hanzy. Król Krzysztof III dążył do pokoju i stany duńskie gotowe były pozostawić Gotlandię Erykowi i wypłacać mu dożywotnio 1000 grzywien rocznie.

W 1447 roku umiera wierny sprzymierzeniec Eryka, Książę Bogusław IX. Rok później los ten spotyka Krzysztofa III. Nie powiodły się próby odzyskania tronu podjęte przez Eryka. Przekreślili je Duńczycy wybierając Chrystiana Oldenburskiego na króla. W 1449 roku Eryk liczy sobie 67 lat. Zrezygnowany opuszcza Gotlandię i zabierając to, co jeszcze posiada żegluje w stronę Darłowa.

W okolicach Bornholmu sztorm zatapia dwa statki wypełnione skarbami Króla Eryka. Do dzisiaj poszukiwacze penetrują domniemane miejsca katastrofy. Nie wszystko jednak przepadło w głębinach Bałtyku. Eryk przywiózł do Darłowa posąg Chrystusa odlany ze złota, srebrne figury dwunastu apostołów, złoty medal wartości 10 tysięcy guldenów, kosztowny róg nosorożca oraz złotą gęś zdobiącą niegdyś wieżę zamku Vodingborg. Do Darłowa dotarły z Erykiem też insygnia królewskie: korona, jabłko i berło. Po powrocie Eryk energicznie zabrał się do porządkowania ojcowizny. Panując w księstwie słupskim rozpoczął od rozbudowy i umocnienia zamku w Darłowie. W tym okresie salę rycerską przekształcono w salę tronową i opasano zamek drugim obwodem murów obronnych. Przejawem aktywności Eryka, w tym okresie, jest doprowadzenie do ugody pomiędzy biskupem kamieńskim i miastem Kołobrzeg w 1449 roku. Dążył też do polubownego załatwienia sporu, między Gryficami i Trzebiatowem, o prawo do wolnej żeglugi na Redze. W tej sprawie Eryk zwracał się nawet do papieża Mikołaja V. Nawzgórzu, w okolicach Darłowa, stanął kościół św. Gertrudy, ufundowany przez Eryka na pamiątkę jego pielgrzymki do Ziemi Świętej. Ostatni okres panowania Króla nie był wolny od konfliktów. Pragnąc uhonorować Eryka II, będącego synem zmarłego Księcia Bogusława IX, Król Eryk czyni go współregentem. Z czasem pojawiają się różnice zdań i konflikty. W dniu 16 stycznia 1452 roku odbył się zjazd szlachty pomorskiej i miast w Darłowie. Podpisano układ, przyznający staremu królowi rządy nad całym krajem, który sięgał od rzeki Świny aż po ziemie zakonu. Eryk II otrzymał w zamian połowę dochodów księstwa, czyli 1500 grzywien rocznie.

Eryk Pomorski umarł w dniu 4 kwietnia 1459 roku w Darłowie, gdzie spoczywa do dzisiaj.

W roku 1724 trumna ze szczątkami Eryka rozpadła się znaleziono wówczas złotą ozdobę w formie gołębia i przesłano ją do Berlina królowi pruskiemu Fryderykowi Wilhelmowi I. Był to ostatni ślad po bajecznych skarbach Eryka. W 1888 roku, kiedy to trumna ze szczątkami Eryka rozpadła się po kolejny, cesarz Fryderyk III polecił wykonanie w Magdeburgu kamiennego sarkofagu z francuskiego białego piaskowca. Wieko sarkofagu pokryte jest herbami skandynawskimi i pomorskimi. Napis na sarkofagu głosi "Eryk, z Bożej Łaski Król Danii, Norwegii, Szwecji, Słowian, Gotów. Książę Pomorza. Zmarł w Darłowie R.P. 1459"

Eryka Pomorskiego król Danii, Szwecji i Norwegii, którego Królestwo obejmowało obszary dzisiejszej Finlandii i Islandię. Eryk był człowiekiem wykształconym. Znał język swoich przodków, języki skandynawskie, łacinę i niemiecki. Osobiście interesował się geografią, literaturą, astronomią i był inicjatorem utworzenia pierwszego uniwersytetu w Skandynawii. Na tronie skandynawskim panował blisko pół wieku. Był budowniczym miast, zamków i pielgrzymem modlącym się u Grobu Pańskiego w Ziemi Świętej. Był strategiem i politykiem dążąc do złamania monopolu Związku Miast Hanzy na Bałtyku i ograniczeniu ekspansji Zakonu Krzyżackiego. Był człowiekiem niezłomnym nie dlatego, że pozbawiony królestwa i zmuszony do osiedlenia się na Gotlandii podejmował działania zbrojne na terytorium Skandynawii i przeciwko statkom Hanzy. Nie był jednak człowiekiem wojny, lecz wizjonerem i budowniczym. Wracając u schyłku życia na Pomorze, które było ziemia jego przodków, budował, godził waśnie i snuł plany na przyszłość. Był wykształconym człowiekiem średniowiecza realizującym konsekwentnie wizję, którą nazwano później doktryną "DOMINIUM MARIS BALTICI". Dążył do opanowania Bałtyku w oparciu o Pomorze i sojusz z Polską. Dzisiaj, w okresie integracji europejskiej nie sposób nie być pod wrażeniem wizji Europy Króla Eryka. Dążył do połączenia Unii Kalmarskiej i Unii Polsko Litewskiej pod berłem Bogusława IX i Jadwigi, co oznaczałoby zjednoczenie znacznej części ówczesnej Europy. Nie zmienia to faktu, że historia pamięta wielu pretendentów na władcę zjednoczonej Europy. Najważniejsze jednak wydaje się to, że do dzisiaj pozostał w życzliwej pamięci potomnych Duńczyków, Norwegów, Szwedów, Słowian i Gotów.

Okres panowania Eryka okazał się być niezwykle burzliwy. Po objęciu samodzielnych rządów dążył do ograniczenia wpływów niemieckich w basenie Morza Bałtyckiego. Wysunął projekt wielkiej unii państw nadbałtyckich, zjednoczonych pod panowaniem swego bratanka Bogusława IX, księcia pomorskiego, którego usiłował ustanowić następcą tronu w trzech królestwach skandynawskich. Król wyraźnie faworyzował Danię, co bardzo nie podobało się słabszej gospodarczo Szwecji. Dlatego też powtórzyła się tam sytuacja, jaka miała miejsce niewiele lat wcześniej - przyczyną zwrócenia się Szwedów przeciw Albrechtowi Meklemburskiemu była właśnie uprzywilejowana pozycja Niemców w kraju. Po raz kolejny w Szwecji wybuchło powstanie, tym razem pod wodzą Engelbrekta Engelbrektssona. Doprowadziło ono do ugody: odtąd unia była związkiem trzech suwerennych państw, rządzonych własnymi radami i posiadających własne prawa. Jedynym spoiwem pomiędzy nimi pozostawał panujący władca.

Eryk musiał także wybrać następcę, gdyż ze związku z Filippą Lancaster nie doczekał się potomstwa. Zdecydował się na swojego kuzyna, Bogusława IX, księcia pomorskiego. Wcześniej próbował też zaaranżować małżeństwo Bogusława z Jadwigą Jagiellonką - córką Władysława Jagiełły i jego drugiej żony Anny Cilejskiej. Zamierzonym celem małżeństwa i sukcesji miała się stać najprawdopodobniej "unia unii" - połączenia polsko-litewskiego "tworu krewskiego" i unii trzech królestw skandynawskich. Żadne z tych "marzeń" Eryka się nie ziściło. Bogusław był w tamtym czasie obłożony klątwą kościelną, a to nie przypadło do gustu radom państw. W efekcie konfliktu władcy z państwami Eryk został zdetronizowany - w Danii i Norwegii w 1439 roku, w Szwecji trzy lata później. Najtrwalszym, co po sobie zostawił w krajach skandynawskich, były wysokie cła sundzkie - tak niemiłe Szwedom - z których ogromne dochody wpływały do kasy duńskiej przez kolejne czterysta lat.

Uciekł, zabierając ze sobą część majątku unii kalmarskiej, w tym także duńskie klejnoty koronne! Udał się do Visby na Gotlandii, skąd przez kilka kolejnych lat, jako "ostatni wiking", organizował wyprawy łupieżcze. W ten sposób powiększał swoje skarby, wokół których zaczęły narastać pierwsze legendy. Jedna z nich mówiła, że kosztowności w całości wypełniały największą na wyspie grotę.

W 1449 roku stary król Eryk postanowił wrócić do swego rodzinnego Darłowa, gdzie od jakiegoś czasu przebywała wdowa po Bogusławie IX ze swoimi córkami. Załadował więc majątek na trzy statki i ruszył w podróż, jednak tuż przed Darłowem rozpętał się sztorm. Dwa statki wraz z ładunkiem zatonęły i tylko jednemu udało się dotrzeć do brzegu. Mimo strat, Eryk powrócił do domu jako właściciel wielkiego majątku.

Na miejscu stary król zaopiekował się wdową i sierotami po Bogusławie IX, a po śmierci Marii i Aleksandry został opiekunem Zofii, zastępując jej ojca. To właśnie ją ustanowił spadkobierczynią swojego majątku, czyniąc młodą dziewczynę całkowicie niezależną finansowo. W ten sposób pomorska księżniczka stała się jedną z najlepszych partii do małżeństwa - dziedziczyła ogromny majątek po królu kalmarskim oraz część księstwa zachodniopomorskiego po swoim ojcu. Stary król znając "wartość" podopiecznej, pragnął wydać ją za mąż za władcę Polski i Litwy Kazimierza Jagiellończyka. Mariaż ten nie doszedł do skutku ze względu na zbyt bliskie pokrewieństwo i ostatecznie, w 1451 roku, Zofia została żoną księcia wołogoskiego Eryka II.

Przekazanie skarbów Zofii miało miejsce prawdopodobnie po ślubie, co w przyszłości stanowić miało przyczynę częstych sporów między małżonkami. Eryk II po ślubie mógł się tytułować księciem słupskim, jednak majątek starego króla otrzymała Zofia, zaś jej mąż został pominięty. Jednak pomimo ostrych konfliktów w małżeństwie, Zofia wspierała Eryka, będąc niejednokrotnie posłanką słupską do Kazimierza Jagiellończyka.

Wraz ze zgonem Eryka I nikomu nie udało się odebrać Zofii jej majątku. Duńczycy bezskutecznie starali się odzyskać najważniejszą dla nich część skarbu - klejnoty koronne. Nic nie otrzymał również mąż księżnej, który pragnął nimi finansować swoje kampanie wojenne prowadzone przeciw Brandenburgii czy Polsce.


Eryk Pomorski Władca Trzech Królestw - dr n. med. Kajetan Baranowski, Trzebiatów "Organizacja Monarchistów Polskich"


Eryk I Pomorski "POMORZE" - biuletyn informacyjny o Pomorzu Zachodnim


"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józefa Dobosza i Macieja Serwańskiego