Fryderyk Franciszek I Nikloting (urodzony w Schwerinie, 10 grudnia 1756 roku, zmarł w Ludwigslust, 1 lutego 1837 roku) herb

Syn Ludwika Nikloting Meklemburskiego i Karoliny Zofii Wettin von Saxe-Cobourg-Saalfeld, córki François-Josias Wettin, księcia von Saxe-Cobourg-Saalfeld.

Książę Meklemburgii na Schwerin od 24 kwietnia 1785 roku do 17 czerwca 1815 roku, wielki książę Meklemburgii na Schwerin od 17 czerwca 1815 roku do 1 lutego 1837 roku i książę Szczecina od 3 kwietnia 1815 roku do 1 lutego 1837 roku, wielki książę Estonii, książę Liwonii, książę Kurlandii i Semigalii od 3 kwietnia 1815 roku do do 1 lutego 1837 roku.

Tytulara: Z Bożej łaski wielki książę Meklemburgii i Schwerinu, książę Hamburga, Flensburga i Szczecina.

1 czerwca 1775 roku w Gotha na zamku Friedenstein poślubił Luizę Wettin von Sachsen-Gotha-Altenburg (urodzona w Rodzie, 9 marca 1756 roku, zmarła w Ludwigsluście, 1 stycznia 1808 roku), córkę Jana Augusta Wettin, księcia Sachsen-Gotha-Altenburg i Luise Gräfin Reuss zu Schleiz, córki Heinrich I von Reuss zu Schleiz.

Fryderyk Franciszek I Meklemburg-Schwerin należy do linii Meklemburg-Schwerin, bocznej linii Domu Meklemburskiego, która wraz ze śmiercią Fryderyka Franciszka V w 2001 roku.

W pierwszych latach życia otrzymał dobrą opiekę domową i edukację. Jego dalsza edukacja odbywała się w Szwajcarii, gdzie uczył się od 1766 roku pod kierunkiem Carla Christiana von Usedom w Lozannie i w Genewie. Po tym jak zakochał się w damie z klasy średniej w Genewie, we wrześniu 1771 roku musiał wrócić do Ludwigslust na polecenie księcia Fryderyk II "Pobożnego" Mecklenburg-Schwerin

W 1774 roku Fryderyk Franciszek wyruszył na poszukiwanie kandydatki do małżeństwa. Jego kandydatką została księżniczka Louise z Hesji Darmstadt, która jednak wybrała Carla Augusta z Saxe-Weimar-Eisenach (zmarł w 1828 roku). Po gorzkim rozczarowaniu, którego nie mógł pokonać, poznał księżniczkę Louise z Saxe-Gotha-Altenburg, którą poślubił 1 czerwca 1775 roku w Gotha na zamku Friedenstein.

Kiedy jego wuj książę Fryderyk II "Pobożny" zmarł 24 kwietnia 1785 roku, po bezdzietnym małżeństwie, przejął władzę jako książę Fryderyk Franciszek I. Na początku swojego panowania wywołał konflik z Prusami, po cesarskiej egzekucji państwowej pod wodzą Karola Leopolda, który zobowiązał się do spłaty zastawionych od 1731 roku Prusom wiosek.

5 maja 1788 roku Fryderyk Franciszek I podpisał umowę o udzieleniu dotacji z Holandią. Kontrakt obejmował rozmieszczenie trzech batalionów, które łącznie miały siłę 1000 ludzi. Uzyskany dochód wpłynął na fundusz subsydiów książęcych. Z nadwyżek później zapłacono za eksploatacji rzeki Elde, zakup domu na potrzeby szpitala. Umowa została kilkakrotnie przedłużona i zakończyła się dopiero w 1795 roku.

Fryderyk Franciszek I odnowił z 1788 roku pokoj rostocki, zawierając II traktat w Rostocku, w którym zamieścił specjalne prawa miasta obowiązujące do 1918 roku. N amocy II traktatu doszło do zjednoczenia w 1789 roku Dukalskiego Uniwersytetu Fryderyka, który został założony w 1760 roku. Nowo stworzony Uniwersytet Rostock w Bützow, wzmocnił władzę w senatu uniwersyteckiego, dzięki dotacji klasztornych posiadłości i szpitala Lübeck Holy Spirit.

Na mocy traktatu z Malmö w 1803 roku, Fryderyk Franciszek I Meklemburg-Schwerin zaanektował - Wismar, wyspy Poel, Neukloster, która była własnością Szwecji od 1631 roku.

Od 1790 roku ciągle dochodziło do starć między robotnikami i rzemieślnikami. W lutym 1795 roku w Rostocku rozwinęły się najsilniejsze niepokoje. Tam garbarnie żądały więcej pieniędzy i pracy od swoich mistrzów. W trakcie konfliktu doszło do walk ulicznych i w konsekwencji do aresztowań, które jeszcze bardziej doprowadziły do eskalacji zamieszek. Książę obawiając się do wybuchu rewolucji, zarządził rozmieszczenie wojska. 16 lutego 1795 roku osobiście poprowadził oddziały grenadierów w Rostocku do walk ulicznych. Trzech rzekomych prowodyrów zostało aresztowanych i skazanych w dniu 2 marca na kilka miesięcy w więzieniu w Dömitz.

W czasie wojen napoleońskich kraj Fryderyka Franciszka ogłosił neutralność, ale w czasie IV koalicji antynapoleońskiej po bitwie pod Jeną i Auerstedt wojska francuskie w październiku 1806 roku zajęły Meklemburgię, którą okupowały od grudnia 1806 roku. Książę wraz z rodziną udał się na wygnanie do Danii i schronił się w Altona, niedaleko Hamburga, w księstwie Schleswig-Holstein. Po wycofaniu się z Rosji z działań wojennych, Fryderyk Franciszek 14 marca 1813 roku wprowadził wojsko do walki z Francją i jako pierwszy niemiecki książę Związku Reńskiego, ale musiał ponownie uciekać na krótko przed wojskami francuskimi, które oblegały jego rezydencję.

W lipcu 1807 roku rosyjski car Aleksander I wyjednał u Napoleona przywrócenie władzy Fryderykowi Franciszkowi, pod warunkiem przystąpienia Meklemburgii do Związku Reńskiego i wejście w orbitę zależności od Cesarstwa Francuskiego. Następnie przystąpił do Związku Reńskiego (Konfederacji Reńskiej) 22 marca 1808 roku jako przedostatni niemiecki książę.

Po nieudanej kampanii rosyjskiej Fryderyk Franciszek, jako pierwszy niemiecki książę 14 marca 1813 roku wystąpił ze Związku Reńskiego i opowiedział się po stronie koalicji antyfrancuskiej. Kilka dni później, 26 marca, wezwał ludność Meklemburgii do podjecia walki z wojskami francuskimi. Ponadto ułaskawił generalnie wszystkich rodaków, którzy wcześniej uciekli z poboru. W następnych miesiącach wojska meklemburskie uczestniczyły w walkach przeciwko Francuzom. Po raz kolejny Fryderyk Franciszek I musiał opuścić swój kraj, gdy w sierpniu 1813 roku obszar wokół Rostoku stał się teatrem wojennym. Niebezpieczeństwo ze strony Francuzów wkrótce się skończyło i książę mógł wrócić już 8 września. 12 listopada 1813 roku ostatni francuski żołnierz opuścił Meklemburgię.

Po pokoju paryskim powróciły wojska meklemburskie. Jednak już w marcu 1815 roku rozeszła się wieść o powrocie Napoleona I. W związku z tym Fryderyk Franciszek I wysłał w czerwcu 1815 roku oddziały Meklemburgii-Schwerina do Renu i do Francji, gdzie uczestniczyła w oblężeniu Montmédy i Longwy. Dopiero w grudniu 1815 roku wojska powróciły do Meklemburgii.

Na kongresie wiedeńskim, Fryderyk Franciszek I 27 maja 1815 roku zatwierdził godności Wielkiego Księcia Meklemburgii, który przyjął 17 czerwca, w trzydziestą rocznicę objęcia władzy. Ponadto Wielki Książę otrzymał tytuł Jej Królewskiej Wysokości. Jego wniosek o przywrócenie niemieckiego cesarza został jednak zignorowany. Nawet rozszerzenia Domu Meklemburskiego nie było brane pod uwagę.

Po latach konfliktu zbrojnego kontynuował pracę na rzecz swojego kraju. Zreformował wymiar sprawiedliwości, ujednolicił system szkolny i ulepszył system obowiązujacej religii. W 1820 roku zniósł pańszczyznę.

Był znany jako jeden z najbardziej reakcyjnych niemieckich władców. Fryderyk Franciszek I zmarłem rankiem 1 lutego 1837 roku w następstwie choroby płuc. Jego następcą został jego wnuk, Paweł Fryderyk. W obecności panującego wielkiego księcia Pawła Fryderyka i jego następcy, księcia Fryderyka Franciszka (II) został pochowany 18 lutego 1837 rok w Doberaner Münster.

Fryderyk Franciszek I był pierwszym niemieckim księciem, który prowadził kampanię na rzecz równości Żydów. Wydał on 23 lutego 1813 roku suwerenną konstytucję dla określenia odpowiedniej konstytucji żydowskich współwyznawców na ziemiach książęcych. Prawo przyznało meklenburskim Żydom prawa obywatelskie i obywatelstwo Księstwa. Nieuwzględnione w ustawodawstwie rycerstwo meklemburskie, jednak wykazały oburzenie i wymuszenie we wrześniu 1817 roku zniesienie tych prawa. Tak więc nie powiodła się pierwsza próba zrównania praw Żydów z prawami Meklemburczyków.

Ożenił się 31 maja 1775 roku księżniczką Luizą von Sachsen-Gotha, z którą miał ośmioro dzieci, z czego dwoje zmarło w dzieciństwie.

Jego córka Louise-Charlotte Meklemburg-Schwerin wyszła za mąż za Leopolda-Augusta Saxe-Gotha-Altenburg, przez którą Fryderyk Franciszek I jest jednym z przodków królowej Wielkiej Brytanii, Elżbiety II Windsor.

Posiadał również potomstwo z poza małżeńskich związków:

Z Luis Friederike Saal:

Luise Friederike Charlotte von Kleinow (urodzona w 1785 roku, zmarła w 1839 roku), żona Louis Heinrich Basset du Troussel (zmarł w 1871 roku),

Friederike Kleinow (urodzona w 1794 roku, zmarła w 1849 roku), żona Friedrich Bernhard Hanasch von Wenckstern (zmarł w 1867 roku).

Z N.N Frau Deters (zmarła między 1828 a 1830 roku):

Friedrich Mecklenburg (zmarł w 1826 roku),

Z Margarete Elisabeth Bojanowsky:

Johann Friedrich Ernst von Kleeburg (od 1815 roku von Kleeburg) von Mecklenburg-Kleeburg (urodzony w 1790 roku, zmarł w 1864 roku), po nim potomstwo,

Friedrich Mecklenburg (zmarł w 1849 roku), po nim potomstwo,

Friedrich Franz Mecklenburg (mzarł między 1828 a 1836 roku).


Żródła:

Friedrich Franz I. (Mecklenburg) w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Fryderyk Franciszek I w "Wikipedia"


Frédéric-François Ier de Mecklembourg-Schwerin w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk